សមាគមសម្ព័ន្ធអ្នកសារព័ត៌មានកម្ពុជា

សាលាបឋមសិក្សាមួយកន្លែងក្នុងខេត្តមណ្ឌលគិរីមិនមានបង្គន់អនាម័យ ខណៈហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធផ្សេងៗក៏ខ្វះខាត

សិស្សសាលាបឋមសិក្សាត្រាំងកិត កំពុងឈរតម្រង់ជួរមុនចូនរៀន នៅតាមថ្នាក់ នីមួយៗ ចុងឆ្នាំ២០២២។រូបភាពផ្ដល់ឱ្យ
សិស្សសាលាបឋមសិក្សាត្រាំងកិត កំពុងឈរតម្រង់ជួរមុនចូនរៀន នៅតាមថ្នាក់ នីមួយៗ ចុងឆ្នាំ២០២២។រូបភាពផ្ដល់ឱ្យ

មានចម្ងាយប្រមាណ៤០គីឡូម៉ែត្រពីស្រុកកែវសីមា ខេត្តមណ្ឌលគិរី សាលាបឋមសិក្សា​ត្រាំងកិត ស្ថិតក្នុងភូមិពូកេះ ឃុំមេម៉ង់​ ស្រុកកែវសីមា មិនមានបង្គន់អនាម័​យ​ និងមាន​អគារ​សិក្សា​​ឈើចាស់មួយខ្នង ខណៈបណ្ណាល័យ ទីចាត់ការ សួនច្បារ និងផ្លូវពុំមានឡើយ​សម្រាប់​សាលា​រៀនមួយនេះ។

ជាគ្រូបង្រៀនរយៈពេល៣ឆ្នាំនៅសាលាបឋមសិក្សាត្រាំងកិត លោក តាយ ក្រាញ់ ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិចពូនង បានឱ្យដឹងថា សាលា​បឋមសិក្សាត្រាំងកិត កំពុងជួបប្រទះនឹងការខ្វះខាត ដោយសារតែសាលាមិនមានបង្គន់អនាម័យសម្រាប់គ្រូនិងសិស្ស បន្ថែមពីនេះ មិនមាន​ទីចាត់ការ បណ្ណាល័យ សួនច្បារ នៅក្នុងបរិវេណសាលារៀន។

គ្រូបង្រៀនរូបនេះ ថ្លែងថា៖ «សម្រាប់ការខ្វះខាត គឺយើងខ្វះបង្គន់អនាម័យ ខ្វះហេដ្ឋារចនា​សម្ព័ន្ធ ធ្វើឱ្យមានផលប៉ះពាល់ជាច្រើនដូចជា ធ្វើឱ្យការសិក្សារបស់សិស្សនៅមានកម្រិត»។

លោក តាយ ក្រាញ់ លើកឡើងទៀតថា សាលានេះមានសិស្សភាគច្រើនជាជនជាតិ​ដើម​ភាគ​តិច​ពូនង ហើយមានសិស្សរៀនពីថ្នាក់ទី១ ដល់ទី៦ ដែលមានសិស្សសរុប​ចំនួន​៤៧នាក់​កំពុង​រៀន។ ក្រៅតែពីខ្វះខាតហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ សាលាបឋមសិក្សាមួយនេះ មិនទាន់មានផ្លូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឱ្យបានសមរម្យឡើយ ហើយពិបាកខ្លាំងនារដូវវស្សា។

លោក ក្រាញ់ បន្តថា៖ «ផ្លូវពិបាកធ្វើដំណើរ ទាំងសិស្ស និងប្រជាពលរដ្ឋ ជាក់ស្ដែងខ្ញុំបង្រៀន​នៅទីនេះច្រើនឆ្នាំដែរ​ ខ្ញុំឃើញផលវិបាកច្រើនណាស់»។  

សម្រាប់គ្រូបង្រៀនរូបនេះ បានលើកឡើងជាកង្វល់ ដោយបារម្ភអំពីការសិក្សា​របស់ក្មេងៗ​ក្នុង​ភូមិ ត្បិតថាកង្វះខាតសម្ភារៈ និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធមួយចំនួន នឹងជះឥទ្ធិពលដល់ការ​រៀន​សូត្រ​របស់សិស្សានុសិស្ស។

លោក ក្រាញ់ បន្ថែមថា៖ «ការសិក្សារបស់កូនសិស្ស គ្មានសម្ភារៈសិក្សាធ្វើឱ្យការសិក្សា​របស់​ពួកគាត់នៅមានកម្រិត ហើយអនាម័យ និងការយល់ដឹងពួកគាត់នៅមានកម្រិត​បើធៀបនឹង​កុមារនៅទីប្រជុំជនផ្សេងៗ»

សកម្មភាពសិស្សតូចៗកំពុងរៀនក្នុងបន្ទប់រៀនសង់ពីឈើ ដោយសិស្សខ្លះ​មិនមានសម្ភារៈ និងសម្លៀកបំពាក់សមរម្យ ចុងឆ្នាំ២០២២។ រូបភាពផ្ដល់ឱ្យ

ចំណែកគ្រូបង្រៀនមួយរូបទៀត គឺលោក យ៉ាន ចំរើន អាយុ២៥ឆ្នាំ ជាគ្រូបង្រៀននៅ​សាលា​បឋមសិក្សាត្រាំងកិតប្រមាណ២ឆ្នាំ លើកឡើងថា សាលារៀននេះ ស្ថិតនៅតំបន់ដាច់​ស្រយាល គ្មានសូម្បីសេវាទូរសព្ទ មិនមានបង្គន់អនាម័យ ចំណែកផ្លូវធ្វើដំណើរគឺក្នុងព្រៃ ខែវស្សាមានទឹកអូរហូរកាត់ រអិលដួល និងងាយមានគ្រោះថ្នាក់ ដែលជាហេតុ​បង្កការ​លំបាក​ដល់គ្រូ និងសិស្ស។

លោក ចំរើន និយាយថា៖ «និយាយទៅសាលាជួបប្រទះច្រើនណាស់ ខែវស្សាវិញផ្លូវទឹកជន់ ទឹកលិច ខ្ញុំត្រូវងើបទៅបង្រៀនតាំងពីម៉ោង៥ព្រឹក ហើយទម្រាំដល់សាលាម៉ោង៨:៣០ ដោយសារតែផ្លូវពិបាក ដើមឈើបាក់ ដួល និយាយទៅប្រឈមគ្រោះថ្នាក់ច្រើន»

លោកបញ្ជាក់ថា៖ «ចំណែកសិស្សដល់ខែវស្សា គាត់ក៏ពិបាកធ្វើដំណើរដោយសារតែនៅនោះ គ្មានផ្លូវ ទឹកលិចផ្លូវ កូនក្មេងគាត់ដើរទៅសាលាពិបាក ព្រៃវាញឹក អត់ដូចគេនៅទីប្រជុំជន»។

ថ្វីបើស្ថានភាពនៅតំបន់នោះមានបញ្ហាប្រឈមមួយចំនួន ក៏លោកចំរើន នៅតែប្ដេជ្ញា និង​បន្ត​ឆន្ទៈក្នុងការបង្រៀនសិស្សដដែល។ ទន្ទឹមនឹងនេះ លោក ចំរើន ចង់ឃើញមានការដោះស្រាយ​បញ្ហានៅក្នុងតំបន់នេះ ដើម្បីឱ្យសិស្សានុសិស្សទទួលបានការសិក្សាពេញ​លេញ។

លោក ចំរើន ថ្លែងទៀតថា៖ «ខ្ញុំក៏រាងស្រងាកចិត្តដែរ នៅពេលដែលផ្លូវក៏ពិបាក សេវាទូរសព្ទ​ក៏អត់ បង្គន់ក៏អត់ តែធ្វើម៉េចតួនាទីយើងជាគ្រូបង្រៀន ទោះខែវស្សាផ្លូវពិបាក ជិះម៉ូតូដួល​យ៉ាង​ម៉េចក៏ទៅបង្រៀនដែរ»។

ជំទប់ទី១នៃឃុំមេម៉ង់ លោក ជ្រូង ហ៊ន អាយុ៦១ឆ្នាំ អះអាងថា សាលានៅក្នុងសហគមន៍​ដែល​លោកកាន់កាប់ ពិតជាជួបប្រទះការលំបាកដូច្នេះពិតមែន ប៉ុន្តែអាជ្ញាធរតែងតែយកចិត្ត​ទុក​ដាក់​​ដោះស្រាយទៅតាមលទ្ធភាព ត្បិតថានៅមានសាលាផ្សេងទៀត​ដែលមានតម្រូវការ​ចាំ​បាច់​ជាង។

លោក ហ៊ន មានប្រសាសន៍ថា៖ «គម្រោងធំ ធ្វើផ្លូវមិនទាន់មកដល់ ហើយសាលាខ្វះខាត​ព្រោះ​វាដាច់ស្រយាល ហើយផ្លូវហ្នឹងវាលំបាកទៀត ដោយសារតែការងារហ្នឹង​[ដោះស្រាយ​បញ្ហាសាលា]វាច្រើនកន្លែងពេក គេជួយដែរមិនអត់ទេ តែជួយវាមិនទាន់ យើងក៏បាន​ដាក់​សំណើដែរ»

យ៉ាងណាមិញ លោក ហ៊ន នៅតែទទូចឱ្យអ្នកពាក់ព័ន្ធនានា ដោះស្រាយបញ្ហា​នៅឃុំ​សង្កាត់​លោកដើម្បីសម្រួលដល់ការសិក្សារៀនសូត្ររបស់កុមារ និងប្រជាពលរដ្ឋផ្សេងទៀតផងដែរ។

លោកមេឃុំថ្លែងថា៖ «សំណូមពរទៅសប្បុរសជន អង្គការឱ្យជួយ ទីមួយផ្លូវ ទីពីរសាលារៀន ដែលខ្វះខាតច្រើនណាស់»

សិស្សតូចៗកំពុងកត់មេរៀនពីលើក្ដារខៀនក្នុងបន្ទប់រៀនសង់ពីឈើ ប្រក់ស័ង្កសី ចុងឆ្នាំ២០២២។ រូបភាពផ្ដល់ឱ្យ

បើតាមលោក ប៉ុក ប្រាជ្ញពៅ ជានាយកសាលាបឋមសិក្សាត្រាំងកិត លើកឡើងថា សាលា​របស់​លោកស្ថិតនៅតំបន់ដាច់ស្រយាល មិនមានផ្លូវលំ ហើយប្រទះនឹងកង្វះខាតច្រើនណាស់ ដែលជះឥទ្ធិពលដល់ការរៀនសូត្ររបស់កុមារ ខណៈប្រជាជននៅតំបន់នោះ​មានជីវភាព​ខ្វះខាត មិនអាចបរិច្ចាគថវិកានៅពេលសាលាត្រូវការសាងសង់អ្វីមួយឡើយ ។

លោក ប្រាជ្ញពៅ បន្តថា៖«រឿងផលវិបាកមានច្រើនណាស់ គ្មានផ្លូវលំ គ្មានសេវា គ្មានអគ្គិសនី​ប្រើប្រាស់ ឆ្ងាយពីសាលា​បង្គោល​ប្រហែល១០km គ្មានតុសម្រាប់គ្រូ និងសិស្ស គ្មានបង្គន់​អនាម័យ មិនមានបណ្ណាល័យ បន្ទប់រៀនតូចចង្អៀត»

ជុំវិញករណីនេះ ខេមបូចា បានព្យាយាមទាក់ទង ប្រធានមន្ទីរអប់រំ យុវជន និងកីឡា ខេត្តមណ្ឌលគិរី លោក ទឹម សង្វាត នៅថ្ងៃទី២៧ ខែធ្នូ ប៉ុន្តែពុំអាចទាក់ទងបានឡើយ។

ចំណែក លោក រស់ សុវាចា អ្នកនាំពាក្យក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា លើកឡើងថា គណ:គ្រប់​គ្រងគ្រឹះស្ថានសិក្សាត្រូវដោះស្រាយករណីបាតុភាពផ្សេងៗនៅតាមគ្រឹះស្ថានសិក្សា ដោយចាត់វិធានការតាមទិដ្ឋភាពជាក់ស្តែង។ ក្នុងករណីចាំបាច់ គណ:គ្រប់គ្រងគ្រឹះស្ថាន​សិក្សា អាចសហការជាមួយមន្ទីរអប់រំ យុវជន និងកីឡាទាំង២៥ខេត្ត រាជធានី ដែលជា​សេនាធិការ​តាមឋានានុក្រមនៃក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា។

លោក សុវាចា មានប្រសាសន៍ថា​៖ «ខ្ញុំសូមជម្រាបពីទិដ្ឋភាពរួមនៃការសាងសង់ និងការ​ជួស​ជុល​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធអគារសិក្សាថា គឺបន្តជាអាទិភាពរបស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា ដើម្បីចូលរួមចំណែកលើកកម្ពស់គុណភាពអប់រំគ្រប់កម្រិតសិក្សា។ ជាទូទៅ ការជួសជុល​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធអគារសិក្សាមានដំណើរប្រព្រឹត្តទៅតាមផែនការសកម្មភាព, អាទិភាព, និងលទ្ធភាពជាក់ស្តែង»

បើតាមអ្នកនាំពាក្យក្រសួងអប់រំរូបនេះ ប្រាប់ឱ្យដឹងថា គិតត្រឹមឆ្នាំសិក្សា២០២០-២០២១ ក្រោយ​វិចារណកម្មថវិកា ក្រសួងអប់រំ យុវជន​និង​កីឡា​ មានផែនការជួសជុល  និងសាងសង់​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ​អគារ​សិក្សា​នៅសាលា​រៀនចំនួន​១៧ សរុប​ថវិកា​ ១១ ៩០០​រៀល នៅតាម​រាជធានី និងខេត្ត​ចំនួន​១០ ខណៈក្រសួងបានថវិកាបន្ថែមចំនួន ៤ ២៦៦ ៦៧៥ដុល្លារ ដើម្បី​បំពេញ​តម្រូវការអគារសិក្សាដែលកំពុងដំណើរការសាងសង់ក្នុងឆ្នាំសិក្សា២០២០-២០២១ នៅ​ខេត្តកណ្តាល កំពង់ចាម រតនៈគិរី ស្វាយរៀង និងកំពត។

លោក សុវាចា ថ្លែងថា៖ «ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា ទទួលបានថវិកាប្រមាណ ១៥ ៥០០ លានរៀល ពីក្រសួងសេដ្ឋកិច្ច និងហិរញ្ញវត្ថុ ដើម្បីធ្វើការជួសជុល និងសាងសង់ក្នុងមួយឆ្នាំៗ (មិនគិតពីថវិកាសាងសង់ដែលជាអំណោយដ៏ថ្លៃថ្លារបស់សម្តេចតេជោទេ និងមិនគិតពីថវិកា​គម្រោង​ដៃគូអភិវឌ្ឍន៍ដូចជា JICA, ADB, WB, China, etc.)»

ផ្លូវលំមួយខ្សែសម្រាប់ធ្វើដំណើរទៅសាលាបឋមសិក្សាត្រាំងកិត ដែលមានសភាពជាប់ផុង ទឹកដក់ និងរអិលនារដូវវស្សា ឆ្នាំ២០២២។ រូបភាពផ្ដល់ឱ្យ

ប្រធានមជ្ឈមណ្ឌលអប់រំប្រជាពលរដ្ឋដើម្បីអភិវឌ្ឍន៍ និងសន្តិភាព លោក យង់ គឹមអេង ថ្លែង​ប្រាប់​ខេមបូចា ថា ក្រសួងពាក់ព័ន្ធគប្បី​រកដំណោះស្រាយ ដើម្បីធានាឱ្យបាននូវភាពស្មើគ្នា ពោលកុំឱ្យមានគម្លាតរវាងសិស្សនៅតាមទីជនបទ និងទីប្រជុំជន។

លោក គឹមអេង មានប្រសាសន៍ថា៖ «វាជារឿងមួយសំខាន់ កុំឱ្យមានគម្លាតរវាងទីក្រុងនិងទី ជនបទឆ្ងាយពេក  យើងគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចដើម្បីផ្ដល់នូវហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធឱ្យបានប្រសើរ កុំឱ្យ​ស្ថានភាពសាលានៅឆ្ងាយពីគេពេក»

មន្រ្តីសង្គមស៊ីវិលរូបនេះ ថ្លែងទៀតថា ដើម្បីឱ្យមានការអភិវឌ្ឍនៅតាមសាលា គម្បីឱ្យមាន​ការចាយវាយថវិកាប្រកបដោយតម្លាភាព​ និងមានការត្រួតពិនិត្យ។

លោក គឹមអេង និយាយថា៖ «សាលាដែលស្ថិតក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់រដ្ឋ ត្រូវតែមានស្ដង់ដារ​មួយសមរម្យ ដើម្បីឱ្យគាត់អាចរៀនបាន ហើយការចាយវាយថវិកាត្រូវតែមានតម្លាភាព និង​ការតាមដាន»។

យោងតាមច្បាប់រដ្ឋធម្មនុញនៃប្រទេសកម្ពុជា មាត្រា៦៨ បានចែងថា រដ្ឋាភិបាលត្រូវផ្ដល់​ការអប់រំកម្រិតបឋមសិក្សា និងមធ្យមសិក្សាដោយឥតគិតថ្លៃដល់ប្រជាពលរដ្ឋទាំងអស់ ហើយម្នាក់ៗត្រូវបន្តការសិក្សា ជាមូលដ្ឋានយ៉ាងហោចណាស់៩ឆ្នាំ។

សូមជម្រាបជូនថា កាលពីឆ្នាំ២០១៩ រដ្ឋាភិបាលបានផ្ដល់ថវិកាចំនួន៩១៥ លានដុល្លារ​សម្រាប់​វិស័យអប់រំ ស្របពេលដែលកម្ពុជា បានចាត់ទុកការអប់រំបានក្លាយជាអាទិភាពចំបង ហើយរដ្ឋាភិបាលបានចំណាយថវិកាច្រើនបំផុត ដើម្បីឱ្យមានការប្រសើរឡើងនៃការអប់រំ  បង្កើនប្រាក់ខែគ្រូបង្រៀន និងធ្វើកំណែទម្រង់គោលនយោបាយ។

យោងតាមស្ថិតិ និងសូចនាករអប់រំសាធារណៈ បានឱ្យដឹងថា ក្នុងឆ្នាំសិក្សា២០១៨-២០១៩ មានសាលារៀនសរុបចំនួន ១៤ ៥២២ ខណៈសាលាចំនួន១៣ ៣០០ ជាសាលារដ្ឋ និង ១ ២២២ ជាសាលាឯកជន៕

283 views

ព័ត៌មានទាក់ទង

ព័ត៌មានថ្មីៗ

អត្ថបទពេញនិយម