សមាគមសម្ព័ន្ធអ្នកសារព័ត៌មានកម្ពុជា

អង្គការសង្គមស៊ីវិលជំរុញឱ្យក្រសួងពាក់ព័ន្ធប្ដេជ្ញាចិត្តការពារបទល្មើសធនធាន​ធម្មជាតិ

ក្រុមអង្គការសង្គមស៊ីវិល និងសកម្មជនព្រៃឈើដាក់ញត្តិនៅក្រសួងកសិកម្ម រាជធានីភ្នំពេញ។ រូបភាពថតនៅថ្ងៃទី២៩ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២២។ រូបភាពផ្ដល់ឱ្យ
ក្រុមអង្គការសង្គមស៊ីវិល និងសកម្មជនព្រៃឈើដាក់ញត្តិនៅក្រសួងកសិកម្ម រាជធានីភ្នំពេញ។ រូបភាពថតនៅថ្ងៃទី២៩ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២២។ រូបភាពផ្ដល់ឱ្យ

ក្រុមអង្គការសង្គមស៊ីវិល និងសហគមន៍ការពារព្រៃឈើ ស្នើឱ្យ​ក្រសួង​បរិស្ថាន​និង​ក្រសួង​កសិកម្ម ឱ្យមានការប្ដេជ្ញាចិត្តក្នុងការការពារព្រៃឈើ​និងយកចិត្តទុកដាក់​លើការ​ទប់ស្កាត់​បទ​ល្មើស​ធនធានធម្មជាតិ និងបើកសិទ្ធិឱ្យសហគមន៍អាចចុះល្បាតក្នុងមូលដ្ឋាន​ផងដែរ។

ចាប់តាំងពីដើមឆ្នាំ២០២០ បណ្តាញសហគមន៍ព្រៃឡង់ យុវជន និងអង្គការសង្គមស៊ីវិល ត្រូវ​បានមន្ត្រីក្រសួងបរិស្ថាន និងអាជ្ញាធរមូលដ្ឋាន ហាមឃាត់ទាំងស្រុងមិនឱ្យចូលល្បាតព្រៃ​ក្នុង​តំបន់ការពារ​នេះបន្តទៀត ក្រោមហេតុផលថាសហគមន៍មិនបានចុះបញ្ជីនៅក្រសួងមហាផ្ទៃ។

យោងតាមញត្តិដែលដាក់ជូនទៅកាន់លោក សាយ​​ សំអាល់ រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងបរិស្ថាន និង​លោក វេង សាខុន រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងកសិកម្ម រុក្ខប្រមាញ់និងនេសាទ កាលពីសប្ដាហ៍មុន ឱ្យដឹង​ថា ក្រុមអង្គការសង្គមស៊ីវិលទាំងនោះ បានបង្ហាញក្ដីបារម្ភចំពោះ គម្របព្រៃឈើនៅ​កម្ពុជា​ដែល​បន្តរកឃើញថាមានការបាត់បង់ និងការលួចបំផ្លាញជាបន្តបន្ទាប់ ខណៈលំហូរសិទ្ធិ​​សេរីភាពចំពោះការចូលរួមក្នុងការការពារព្រៃឈើ និងធនធានធម្មជាតិដោយ​ស្ម័គ្រចិត្តនៅតែ​បន្តរងការរឹតត្បិត។

អង្គការសង្គមស៊ីវិលទាំង២២នោះរួម សមាគមបណ្ដាញយុវជនកម្ពុជា បណ្ដាញ​សហគមន៍​ព្រៃឡង់ អង្គការសិទ្ធិមនុស្សកម្ពុជា បណ្ដាញព្រៃព្រះរកា។ល។

លោក ស្រី ទីន សកម្មជនការពារព្រៃឡង់ នៅភូមិឫស្សីស្រុក ឃុំរួសរាន់ ស្រុករវៀង ខេត្ត​ព្រះវិហារ​​ និយាយថា ជារៀងរាល់ថ្ងៃ លោកបានឃើញ ការកាប់បំផ្លាញព្រៃឈើ និង​ដឹក​ជញ្ជូនឈើយ៉ាងអាណាធិបតេយ្យនៅក្នុងតំបន់របស់លោក។

លោក ទីន បន្តថា​ ក្នុងមួយថ្ងៃមានការដឹកឈើតាមគោយន្តចន្លោះពី៣០ទៅ៤០គោយន្ត ក្នុងនោះគោយន្តមួយដឹកប្រមាណពី១គីបកន្លះទៅ២គីប ដោយយកទៅឱ្យឈ្មួញ​កណ្ដាល​ដែលរងចាំទិញនៅតាមភូមិ។

លោកនិយាយថា៖«ខ្ញុំចូលដោយសារខ្ញុំមិនខ្លាចអាជ្ញាធរឬអ្នកណាមួយ ដោយសារ​ព្រៃឡង់​គឺជាព្រៃរបស់យើងទាំងអស់គ្នា​មិនមែនជាព្រៃរបស់ក្រសួងបរិស្ថានឬមន្ត្រីណាមួយទេ យើង​មានសិទ្ធិចូលការពារទាំងអស់ ខ្ញុំចូលត្រង់ៗហ្មង»។

សកម្មជនព្រៃឈើរូបនេះ ឱ្យដឹងទៀតថា ដើមឈើដែលរង​ការកាប់បំផ្លាញ​ទាំងនោះមាន​ដូចជាប្រភេទដើមសុក្រម ដើមទាល ដើមពពាល ប៉ុន្តែលោកពុំដឹងថាគេយកវាដើម្បីធ្វើអ្វី​នោះឡើយ។

លោកនិយាយថា៖«អ្នកកាប់មានអ្នកភូមិ​និងអ្នកចម្ងាយ ព្រោះ[អ្នកចង្ងាយ]​ថៅកែ​នាំមក​។​ឈ្មួញកណ្ដាលទិញនៅតាមភូមិ ប៉ុន្តែមិនដឹងដឹកទៅណាទេ គេមានឡានហាយឡេនដឺ (HIGHLANDER) តាកូមា(TACOMA)ចាំនៅភូមិ»។

អ្នកស្រី ជួន ឃឹម ជាសកម្មជនបណ្ដាញសហគមន៍ព្រៃព្រះរកា នៅភូមិម្លូព្រៃមួយ ឃុំម្លូព្រៃមួយ ស្រុកឆែប ខេត្តព្រះវិហារ និយាយថា កាលពីពាក់កណ្ដាលខែមិនា អ្នកស្រីនិងសកម្មជន​ការពារ​ព្រៃឈើចំនួន៣នាក់ បានលួចចូលក្នុងព្រៃព្រះរកា ក៏ឃើញមនុស្ស​ប្រហែល១០នាក់​កំពុង​អាឈើជាមួយរណាយន្ត។

អ្នកស្រី សង្កេតឃើញថា ប្រភេទឈើដែលកាប់នោះ គឺដើមឈើទាលសម្រាប់យកទៅធ្វើ​គ្រឿងសង្ហារឹម។

អ្នកស្រីនិយាយថា៖ «ឈើដឹកចេញម្ដុំភូមិពោធិទៀត តំបន់នុងឈើច្រើន​ហើយចេញរាល់ថ្ងៃ ឃើញគេបរគោយន្តច្រើន។ ចូលទៅជួនកាលឃើញដឹកឈើមកផុតទៅ។ លួចចូល បើសិន​ជាគេកាប់[ដើមជ័រ]ច្បោះពួកយើង យើងនាំគ្នាអន្តរាគមន៍»។

ក្រុមអង្គការសង្គមស៊ីវិល និងសកម្មជនព្រៃឈើដាក់ញត្តិនៅក្រសួងបរិស្ថាន រាជធានីភ្នំពេញ។ រូបភាពថតនៅថ្ងៃទី២៩ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២២។ រូបភាពផ្ដល់ឱ្យ

បើតាមញត្តិខាងលើដដែល ឱ្យដឹងថា រយៈពេលពីរទសវត្សរ៍ចុងក្រោយនេះ ស្ថានភាព​គម្រប​ព្រៃឈើនៅកម្ពុជាបានបន្តធ្លាក់ចុះយ៉ាងឆាប់រហ័សពីចំនួន៦១,១៥% នៅឆ្នាំ២០០២ មកត្រឹម​៤៦,៨៦% គិតត្រឹមឆ្នាំ២០១៨។ និន្នាការនៃការធ្លាក់ចុះគម្រប​ព្រៃឈើនេះ ជាសញ្ញាមួយ​បង្ហាញថាកម្ពុជាទំនងមិនអាចអនុវត្តនូវទិសដៅក្នុងការបង្កើតគម្របព្រៃឈើឡើងវិញឱ្យបាន​៦០% នៃផ្ទៃដីសរុបរបស់ប្រទេសកម្ពុជាត្រឹមឆ្នាំ២០២៩បានឡើយ។

ប្រភពដដែលបន្ថែមថា កន្លងមកប្រទេសកម្ពុជា ធ្លាប់បរាជ័យក្នុងការលុបបំបាត់​នូវភាពក្រីក្រ​របស់ប្រជាពលរដ្ឋ និងការធានានិរន្តរភាពបរិស្ថាននិងការថែរក្សា​ឱ្យបាននូវគម្របព្រៃឈើ​៦០%ត្រឹមឆ្នាំ២០១៥ផងដែរ។

លោក ប្រាក់ សុវណ្ណ អភិបាលខេត្តព្រះវិហារ ទទួលស្គាល់ថា ពិតជាមានការកាប់បំផ្លាញ​ព្រៃឈើក្នុងតំបន់លោកគ្រប់គ្រងជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

លោកថ្លែងថា៖«មន្ទីរបរិស្ថានគេរាយការណ៍ឱ្យខ្ញុំរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំបានហាមឃាត់រាល់ថ្ងៃ​អារឿង​កាប់ព្រៃឈើចាប់បានរាល់តែថ្ងៃតាំងពីរណា[យន្ត] ឧបករណ៍ដែលធ្វើសកម្មភាព»។

លោក សុវណ្ណ អះអាងថា ហេតុដែលនាំឱ្យមានការកាប់បំផ្លាញព្រៃឈើនេះបន្តកើតឡើង ព្រោះកម្លាំងសមត្ថកិច្ចមានចំនួនតិច ខណៈព្រៃតំបន់ការពារមានភាពធំទូលាយ។

លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «កម្លាំងវាតិច ដល់ចឹងគ្រប់គ្រងវាអត់បានគ្រប់ជ្រុងជ្រោយទេ ព្រៃវាធំ ខ្វះខាតថវិកាក្នុងការជួលកម្លាំង»។

យោងតាមរដ្ឋធម្មនុញ្ញនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ត្រង់មាត្រា៣៥ ឱ្យដឹងថា ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ​ទាំងពីរភេទ មានសិទ្ធិចូលរួមយ៉ាងសកម្មក្នុងជីវភាពនយោបាយ សេដ្ឋកិច្ច សង្គម និងវប្បធម៌​របស់ប្រទេសជាតិ។ សេចក្ដីស្នើទាំងឡាយរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ ត្រូវបានទទួលការពិនិត្យ​និង​ដោះស្រាយយ៉ាងហ្មត់ចត់ពីអង្គការរដ្ឋ។

លោក ហេង គឹមហុង ប្រធានផ្នែកកម្មវិធីស្រាវជ្រាវ និងតស៊ូមតិនៃសមាគមបណ្ដាញយុវជន​កម្ពុជា មានប្រសាសន៍ថា ការដាក់ញត្តិនេះ គឺដើម្បីឱ្យមានការបើកឱ្យអនុវត្តសិទ្ធិ និង​ករណីយកិច្ចនានាចំពោះសហគមន៍មូលដ្ឋាន សហគមន៍ជនជាតិដើមភាគតិច សាធារណជន សមាគម អង្គការសង្គមស៊ីវិល ឱ្យស្របតាមច្បាប់ស្ដីពីតំបន់ការពារធម្មជាតិ។

លោកថ្លែងថា៖«មកដល់បច្ចុប្បន្ននេះ ពុំទាន់មានការឆ្លើយតបណាមួយពីក្រសួងទេ។ ដំបូង​ឡើយខាងក្រសួងអនុញ្ញាតឱ្យយើងជួបនៅថ្ងៃ៦ ឥឡូវនេះក្រសួងទាក់ទងមកពន្យាពេល​និងពុំមានការកំណត់ច្បាស់លាស់ទេ»។

លោក នេត្រ ភក្ដ្រា អ្នកនាំពាក្យក្រសួងបរិស្ថាន មានប្រសាសន៍ថា បើទោះបីជាពុំមានការ​ដាក់ញត្តិពីខាងអង្គការសង្គមស៊ីវិល ក៏រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាបានប្ដេជ្ញាចិត្តក្នុងការការពារព្រៃឈើ​និងអភិរក្សធនធានធម្មជាតិ ព្រមទាំងបញ្ឈប់ការបាត់បង់ព្រៃឈើត្រឹមឆ្នាំ២០៤៥ផងដែរ។

លោក ភក្ត្រា បន្តថា ក្រសួងបរិស្ថានស្វាគមន៍រាល់អ្នកដែលចង់ចូលរួមក្នុងការការពារ​និង​អភិរក្សធនធានធម្មជាតិដោយស្មោះត្រង់ មានវិជ្ជាជីវៈនិងគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយ​បច្ចុប្បន្ននេះ ក្រសួងក៏កំពុងសហការជាមួយអង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាល​នានាក្នុងកិច្ចអភិរក្ស​ធនធានធម្មជាតិនេះដែរ។

បើតាមអ្នកនាំពាក្យរូបនេះ ឱ្យដឹងថា ប្រទេសកម្ពុជាបច្ចុប្បន្ននេះមានគម្របព្រៃឈើ​លើផ្ទៃដីសរុប៨,៥លានហិកតា ឬស្មើប្រមាណ៤៦,៨៦% ក្នុងនោះ៤១%ស្ថិតក្រោមការ​គ្រប់គ្រងរបស់ក្រសួងបរិស្ថាន។

លោក ភក្រ្តា បានគូសបញ្ជាក់ថា ការអនុវត្តច្បាប់ដើម្បីពង្រឹងការគ្រប់គ្រង ​និងអភិរក្ស​ធនធានធម្មជាតិ មិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការរឹតត្បិតសិទ្ធិសេរីភាពឡើយ។

លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពួកគេ[ក្រុមអង្គការសង្គមស៊ីវិលដែលដាក់ញត្តិ]គួរមាន​កិច្ចព្រមព្រៀង ឬអនុស្សរណៈជាមួយក្រសួងបរិស្ថានស្របតាមច្បាប់ ហើយប្រសិនបើ​សមាគមនិងអង្គការរបស់ពួកគេ មិនទាន់បានចុះបញ្ជីស្របច្បាប់ទេ គួរចុះបញ្ជី និងរក​ភាពស្របច្បាប់មុនសិន»។

យោងតាមច្បាប់ស្ដីពីតំបន់ការពារធម្មជាតិ មាត្រា២១ បានគូសបញ្ជាក់ថា សហគមន៍មូលដ្ឋាន សហគមន៍ជនជាតិដើមភាគតិច សាធារណជន និងសង្គមស៊ីវិល ត្រូវបានលើកទឹកចិត្ត​ឱ្យមាន​ការចូលរួមយ៉ាងពេញលេញក្នុងការផ្ដល់ និងការទទួលយកព័ត៌មានទាក់ទងនឹងការគ្រប់គ្រង ការអភិរក្ស និងការអភិវឌ្ឍក្នុងតំបន់ការពារធម្មជាតិ។

ដោយឡែក មាត្រា២៧ ឱ្យដឹងថា រដ្ឋបាលការពារនិងអភិរក្សធម្មជាតិត្រូវសិក្សា​ពីលទ្ធភាព​រៀបចំសហគមន៍តំបន់ការពារធម្មជាតិ កំណត់ទីតាំងច្បាស់លាស់ និងទំហំឱ្យបានសមស្រប​ដោយមានការពិគ្រោះយោបល់និងការសម្របសម្រួលជាមួយអាជ្ញាធរដែនដី សហគមន៍​មូលដ្ឋាន និងជនជាតិដើមភាគតិច។

ជាមួយគ្នានេះដែរ អង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាលជាតិ អន្តរជាតិ និងសង្គមស៊ីវិល ត្រូវបានលើក​ទឹកចិត្តឱ្យចួលរួមគាំទ្រ និងសម្របសម្រួលក្នុងដំណើរការរៀបចំ និងការអនុវត្ត​របស់​សហគមន៍​តំបន់ការពារធម្មជាតិ។ ចំណែកមាត្រា២៩ ឱ្យដឹងទៀតថា ប្រជាពលរដ្ឋ ព្រះសង្ឃ សិស្សានុសិស្ស មន្រ្តីរាជការ កងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធ និងអាជ្ញាធរមូលដ្ឋាន មានករណីយកិច្ចចូលរួមការពារ អភិរក្ស និងស្ដារធនធានធម្មជាតិឡើងវិញក្នុងតំបន់ការពារធម្មជាតិ៕

221 views

ព័ត៌មានទាក់ទង

ព័ត៌មានថ្មីៗ

អត្ថបទពេញនិយម