សមាគមសម្ព័ន្ធអ្នកសារព័ត៌មានកម្ពុជា

អ្នកធ្វើការតាមផ្ទះជំរុញឱ្យមានការទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការដូចកម្មករវិស័យផ្សេង ដើម្បីការពារការរំលោភបំពាន

អ្នកស្រី មួងសំណាង សម្អាតផ្ទះរបស់គាត់ នៅខណ្ឌចំការមន រាជធានីភ្នំពេញ។ រូបថតកាលពីថ្ងៃទី ០៩ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២១។ ខេមបូចា/ ជា សុខនី
អ្នកស្រី មួងសំណាង សម្អាតផ្ទះរបស់គាត់ នៅខណ្ឌចំការមន រាជធានីភ្នំពេញ។ រូបថតកាលពីថ្ងៃទី ០៩ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២១។ ខេមបូចា/ ជា សុខនី

សម្រាប់អ្នកធ្វើការតាមផ្ទះប្រមាណជា ២៤០ ០០០នាក់ ការងារមួយនេះ បើនិយាយពីអត្ថ​ប្រយោជន៍​ការងារ និងការការពារដោយច្បាប់ អាចមានភាពខុសគ្នាខ្លាំង បើប្រៀបធៀបទៅ​នឹង​កម្មករដែលធ្វើការក្នុងវិស័យផ្លូវការផ្សេងទៀត។

អ្នកស្រី អ៊ិន យ៉ិន អាយុ ៣៨ ឆ្នាំ ធ្លាប់ធ្វើជាអ្នកបម្រើការងារតាមផ្ទះរយៈពេល១០ឆ្នាំ ដែលពី​ឆ្នាំ២០០៥ ដល់ ២០១៥ អ្នកស្រីបានធ្វើការឱ្យគ្រួសារ​ជនជាតិជប៉ុនមួយនៅរាជធានី​ភ្នំពេញ។

អ្នកស្រី យ៉ិន បាន​និយាយ​ថា​​នៅពេលនោះការងាររបស់ខ្លួនល្អណាស់ ព្រោះគ្រួសារ​ជនជាតិ​ជប៉ុននោះគោរពស្រឡាញ់គាត់ និងចាត់ទុកគាត់ដួចជាសមាជិកម្នាក់ក្នុងគ្រួសារ​របស់ពួកគេ។ នៅពេល​គ្រួសារជនជាតិជប៉ុននោះ បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ប្រទេស​កម្ពុជា អ្នកស្រីក៏បានឈប់ធ្វើការ​តាម​ផ្ទះ​ ហើយទៅ​ធ្វើ​ការ​នៅ​សាលារៀនវិញ​។ នៅដើមឆ្នាំ២០២១ អ្នកស្រីបានត្រលប់ទៅធ្វើ ការងារតាមផ្ទះឱ្យគ្រួសារជប៉ុនមួយផ្សេងទៀត។ ការរស់នៅក្នុងផ្ទះជាមួយថៅកែថ្មី អ្នកស្រី យ៉ិន មើលឃើញថាលក្ខខណ្ឌការងាររបស់ខ្លួនកាន់តែអាក្រក់ជាងពេលមុន ជាពិសេសនៅ​ពេល​ដែលគ្រួសារដែលគាត់ទៅធ្វើការឱ្យ បានប្រើមូលហេតុនៃការផ្ទុះឡើងនៃជំងឺកូវីដ-១៩ ជាលេសដើម្បីគ្រប់គ្រងគាត់នៅពេលម៉ោងសម្រាកពីការងារ។

អ្នកស្រី យ៉ិន ​បាន​បន្ថែម​ថា៖ «​​អំឡុងពេលហ្នឹង ខ្ញុំត្រូវធ្វើការ ហើយខ្ញុំគ្មានពេលសម្រាកទេ ព្រោះថៅកែហាមខ្ញុំមិនឲ្យចេញទៅក្រៅទេ ព្រោះខ្លាចប៉ះពាល់នឹងកូវីដ​»​​​។ ដោយអ្នកស្រី ឲ្យដឹងថា៖ «លុយក៏ឱ្យមិនគ្រប់។ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ត្រូវ​ទាមទារ​យ៉ាងម៉េចទេ ​បើ​ថៅកែ​ថាអត់មានផង»

អ្នកស្រី យ៉ិន គឺជាអ្នកធ្វើការតាមផ្ទះម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកធ្វើការតាមផ្ទះជាច្រើននាក់ដែលត្រូវ​បាន​សម្ភាសន៍ដោយ ខេមបូចា ហើយពួកគេសុទ្ធតែធ្លាប់ឆ្លងកាត់បញ្ហាស្រដៀងគ្នាៗ​ដោយ​សារ​​តែ​​កង្វះ​ខាតការការពារផ្លូវ​ច្បាប់សម្រាប់ប្រភេទការងាររបស់ពួកគេ ជាពិសេសអំឡុង​ពេល​ដែល​មាន​ជំងឺរីករាតត្បាតសកលនេះ។ ខណៈដែលអ្នកធ្វើការតាមផ្ទះជាច្រើននាក់ដែល​បច្ចុប្បន្ន​មិន​ត្រូវបានរាប់បញ្ចូល​ទៅក្នុងក្រុមទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ដូចជាកម្មករក្នុង​វិស័យផ្លូវ​ការ​​ផ្សេង​ទៀត អ្នកស្រី យ៉ិន និងអ្នកធ្វើការតាមផ្ទះផ្សេងទៀតចង់ឃើញការងាររបស់ពួកគាត់ ត្រូវបាន​ទទួល​ស្គាល់ដោយមានការជួយជ្រោមជ្រែងពីក្រសួងការងារ។

លើសពីនេះ អង្គការ ដែលតំណាងឱ្យកម្មករ ធ្វើការតាមផ្ទះ​កំពុងជំរុញឱ្យរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា​ផ្តល់សច្ចាប័ន​​លើអនុសញ្ញាអង្គការពលកម្មអន្តរជាតិ (ILO) ស្តីពីកម្មករតាមផ្ទះ ដែលជាការ​អំពាវនាវ​ជាសកលហើយត្រូវបានចុះហត្ថលេខាក្នុងឆ្នាំ ២០១១ ដើម្បីការពារសិទ្ធិរបស់កម្មករ​ទាំងនោះ។ អនុសញ្ញានេះ អំពាវនាវឱ្យមានកិច្ចសន្យាការងារជាលាយលក្ខណ៍អក្សរ​ច្បាស់​លាស់ និងនីតិវិធីផ្លូវការ ដើម្បីទប់ស្កាត់ និងដោះស្រាយការរំលោភបំពានទៅលើកម្មករ។

នៅទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា អ្នកដែលធ្វើការតាមផ្ទះជាធម្មតាមិនទទួលបានប្រាក់ខែច្រើនទេ ហើយក៏មិនមានកិច្ចសន្យាការងារច្បាស់លាស់។ យោងទៅតាមការសិក្សាឆ្នាំ ២០១៨ របស់​អង្គការ ILO ដែលបានរាប់ចំនួនអ្នកធ្វើការតាមផ្ទះប្រមាណ ២៤០០០០នាក់​នៅក្នុងប្រទេស​កម្ពុជា ក៏បានរកឃើញថាពួកគេភាគច្រើនជាស្ត្រី។ កម្មករទាំងនេះរ៉ាប់រងកិច្ចការផ្ទះជា​ច្រើន​ដូចជា បោសសម្អាត ចម្អិនអាហារ បោកគក់ និងបើកបរ រួមទាំងមើលថែទាំកុមារ មនុស្សចាស់ ទ្រព្យសម្បត្តិ និងសត្វចិញ្ចឹមជាដើម ។

លោកស្រី យឹម សុធី ប្រធានសមាគមអ្នកធ្វើការតាមផ្ទះ មានប្រសាសន៍ថា​​ ក្នុងចំណោម​សមាជិក៨០០នាក់​​របស់​សមាគម​អ្នកស្រី មានត្រឹមតែ ៨ នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលទទួលបាន​ការ​ការពារសង្គមពីនិយោជក ដោយសារពួកគេចុះបញ្ជីជាក្រុមហ៊ុន​ ។ លោកស្រី សុធី បាន​មាន​ប្រសាសន៍ថា ស្ត្រីដែលធ្វើការជាអ្នកបម្រើការតាមផ្ទះ តែងតែប្រឈមមុខ​នឹងបញ្ហា​សុខភាព ជាពិសេស សុខភាពផ្លូវចិត្ត អំឡុងពេលមានភាពតានតឹងនៃការរីករាលដាលនៃជំងឺកូវីដ-១៩។

អ្នកស្រីបាននិយាយថា​៖ «​​ពួកគេភាគច្រើនមិនមានការគាំពារសង្គម ហើយប្រឈមមុខនឹង​និយោជកដែលមិនគោរពច្បាប់ការងារ ហើយមិនផ្តល់សំណងនៅពេលពួកគេបញ្ឈប់ស្ត្រី​ទាំងនេះពីការងារដែលធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ជីវភាពរបស់ពួកគេ​​»

​អ្នកស្រី សុធី បន្ថែម​ថា កន្លង​មក​ក្រុម​របស់​អ្នកស្រី ​ក៏​បាន​ជំរុញ​ឱ្យ​ក្រសួង​ការងារ​កុំ​រើសអើង​កម្មករ​ធ្វើការតាម​ផ្ទះ។ ប៉ុន្តែ​ក្រសួង​នៅ​តែ​មិន​មាន​ដំណោះ​ស្រាយ​សម្រាប់​ក្រុម​របស់​អ្នកស្រី​នៅឡើយ។

អ្នកនាំពាក្យក្រសួងការងារ លោក ហេង សួរ មានប្រសាសន៍ថា កម្មករតាមផ្ទះណាដែល​ទទួលរងការរំលោភបំពានពីនិយោជកគួរតែដាក់ពាក្យបណ្តឹងជាផ្លូវការទៅក្រសួង។

ចំពោះ​ការ​ផ្តល់​សច្ចាប័ន​លើ​អនុសញ្ញា ILO សម្រាប់​ពលករ​តាម​ផ្ទះ លោកថាបញ្ហានេះគួរ​ពិនិត្យមើលនៅ​ក្នុង​បរិបទ​ប្រទេស​អាស៊ាន​ផ្សេង​ទៀត។

លោក ហេង សួរ ឲ្យដឹងថា៖ «​​រដ្ឋាភិបាលបានអះអាងម្តងហើយម្តងទៀតថា ខ្លួនកំពុងសិក្សា និងពិចារណាទៅលើការផ្តល់សច្ចាប័នស្របតាមនិន្នាការក្នុងតំបន់»។ លោកបានបញ្ជាក់មុន​នឹងសួរសំណួរបកមកអ្នកសារព័ត៌មានវិញថាតើតំបន់ទាំងមូលបានយល់ព្រមលើអនុសញ្ញានេះឬទេ។ លោក សួរថា៖ «​​​​​​​​តើអាស៊ានទាំងមូលបានផ្តល់សច្ចាប័នហើយឬនៅ? បើ​អាស៊ាន​មិន​ទាន់​បាន​ផ្តល់​សច្ចាប័ន​ទេ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​កម្ពុជា​ផ្តល់​សច្ចាប័ន?»។​

យោងតាម ​​ILO គិតត្រឹមឆ្នាំ២០២០ ហ្វីលីពីនគឺជារដ្ឋអាស៊ានតែមួយគត់ដែលផ្តល់សច្ចាប័ន​លើអនុសញ្ញា​នេះ។

ប៉ុន្តែហេតុផលនេះ មិនបានរារំាង អ្នកតស៊ូមតិផ្នែកសិទ្ធិការងារឱ្យបញ្ឃប់ការទាមទារឲ្យ​រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាទទួលស្គាល់អនុសញ្ញានេះទេ។

លោក វ៉ន ពៅ ប្រធានសមាគមប្រជាធិបតេយ្យឯករាជ្យនៃសេដ្ឋកិច្ចក្រៅប្រព័ន្ធ (IDEA) បានប្រាប់ខេមបូចា​​​ថា អ្នកបម្រើការងារតាមផ្ទះត្រូវតែចូលរួមជំរុញឱ្យក្រសួងផ្តល់សច្ចាប័ន​លើអនុសញ្ញារបស់ILO ។

លោកមានប្រសាសន៍ថា​៖ «​​ដំបូងខ្ញុំយល់ឃើញថា កម្មករក្រៅផ្លូវការ ជាពិសេសកម្មករតាមផ្ទះ ដែលច្បាប់ការងារផ្តល់ការគ្របដណ្តប់តិចតួច រដ្ឋាភិបាលហាក់ដូចជាគិតថាពួកគេជា​កម្មករ​ភាគតិចដែលមិនមានសក្តានុពលសម្រាប់ទ្រទ្រង់សេដ្ឋកិច្ចនោះទេ»

លោកបានបន្ថែមទៀតថា៖ «​​​​ទីពីរ ការមិនផ្តល់សច្ចាប័នលើអនុសញ្ញានេះ នឹងឆ្លុះបញ្ចាំង​ឱ្យឃើញថា និយោជកដែលមានខ្លះ​ជាមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់​​ក្នុងគណបក្ស អាចបាត់បង់ឱកាស​ក្នុងការបញ្ជូនពលករតាមផ្ទះទៅធ្វើការនៅបរទេស»

ការពិចារណាផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចអាចជួយបញ្ចុះបញ្ចូលអ្នកបង្កើតគោលនយោបាយមួយចំនួន ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកធ្វើការតាមផ្ទះដូច អ្នកស្រី យ៉ិន បញ្ហាថវិកានេះជាបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួន។ ដោយបាន​ឃើញ​ដោយផ្ទាល់ពីបញ្ហារបស់អ្នកធ្វើការតាមផ្ទះ អ្នកស្រី យ៉ិន ចង់ឱ្យមានការទទួលស្គាល់​ជាផ្លូវការ​សម្រាប់ក្រុមអ្នកស្រី ដោយថាការទទួលស្គាល់នេះនឹងការពារការរំលោភបំពាន​បន្ត​ទៀតពីសំណាក់ថៅកែរបស់ខ្លួន។

អ្នក​ស្រី យ៉ិន ​បាន​បន្ថែម​ថា​៖ «​ក្រសួង​គួរ​ចាត់​ទុក​អ្នកធ្វើការងារតាម​ផ្ទះ​ ឱ្យដូចកម្មករ​រោងចក្រ ដើម្បី​កុំ​ឱ្យ​អ្នកធ្វើការ​តាម​ផ្ទះ​ត្រូវ​បាន​ថៅកែ ឬ​ម្ចាស់​ផ្ទះ​រំលោភ​បំពានបាន»

ប្រែសម្រួលពីអត្ថបទភាសាអង់គ្លេស៖ Domestic Workers Urge Official Recognition to Prevent Abuses

126 views

ព័ត៌មានថ្មីៗ

អត្ថបទពេញនិយម