សមាគមសម្ព័ន្ធអ្នកសារព័ត៌មានកម្ពុជា

ភូមិបណ្តែតទឹកនៅពោធិ៍សាត់ មិនមានអនុវិទ្យាល័យនៅជិតដែលធ្វើឱ្យសិស្សមានឱកាសតិចក្នុងការបន្តរៀនថ្នាក់ទី៧

សិស្សានុសិស្សមកពីសាលាបឋមសិក្សាកំពង់ប្រាក់ចែវទូកពីសាលាត្រលប់មកផ្ទះរបស់ពួកគេវិញនាថ្ងៃទី១២ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២២។ ខេមបូចា/ ស៊ើង និមល់
សិស្សានុសិស្សមកពីសាលាបឋមសិក្សាកំពង់ប្រាក់ចែវទូកពីសាលាត្រលប់មកផ្ទះរបស់ពួកគេវិញនាថ្ងៃទី១២ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២២។ ខេមបូចា/ ស៊ើង និមល់

ស្រុកក្រគរ នៃខេត្តពោធិ៍សាត់៖​ ជា រស្មី អាយុ១៣ឆ្នាំ បានតស៊ូរៀនសូត្ររហូតដល់ថ្នាក់ទី៦ បើទោះបីជាកុមារីរូបនេះរស់នៅលើផ្ទះបឹងទន្លេសាបក្តី។​ នៅសាលាបឋមសិក្សាកំពង់ប្រាក់ រស្មីជាសិស្សពូកែម្នាក់​ដែលមានក្តីស្រមៃចង់ក្លាយជាគ្រូបង្រៀននៅពេលអនាគត។​ ប៉ុន្តែដោយសារតែអនុវិទ្យាល័យមានតែនៅលើគោកដែលមានចម្ងាយឆ្ងាយពីផ្ទះរបស់ខ្លួន​ រស្មីមានសង្ឃឹមតិចតួចប៉ុណ្ណោះថានឹងបានទៅរៀនបន្ត។​

រស្មី បានរៀបរាប់ថា៖ «បើម៉ែមិនមានលទ្ធភាពឱ្យរៀនតទេ មានតែរៀនទី៦ហ្នឹងដដែរ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យមានអនុវិទ្យាល័យមួយនៅក្បែរផ្ទះ ដោយសារតែអត់ពិបាកជិះទៅឆ្ងាយ ហើយណាមួយអាចជួយការងារពុកម៉ែបានផង។​ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តមែនទែននៅពេលដែលខ្ញុំបានទៅសាលា។ ខ្ញុំចង់មានចំណេះដឹង ហើយនៅពេលដែលខ្ញុំឃើញគេបានទៅរៀនត ខ្ញុំក៏ចង់រៀនដែរ»។​

លោក ហែម ឡេ​ នាយកសាលាកំពង់ប្រាក់ នៅឃុំស្នាអន្សា បាននិយាយថារស្មីជាសិស្សដែលស្វិតស្វាញប្រឹងប្រែងតស៊ូនឹងការសិក្សាម្នាក់។​ ប៉ុន្តែលោកបារម្ភថា នៅពេលដែលមិនមានអនុវិទ្យាល័យក្បែរផ្ទះ  គ្រួសាររបស់រស្មីប្រហែលនឹងមិនមានលទ្ធភាពជំរុញគាត់ឱ្យរៀនបន្តទៀតឡើយ។​

នៅក្នុងភូមិបណ្ដែតទឹកកំពង់ប្រាក់មានប្រជាពលរដ្ឋ​ប្រមាណ ៩៨​គ្រួសាររស់នៅ​ ក្នុង​នោះ​មាន​សិស្សសរុប ៧៤នាក់។ ក្នុងមួយឆ្នាំៗ មានសិស្សតែពីរឬបីនាក់ប៉ុណ្ណោះពីសាលារបស់លោកគ្រូឡេ ដែលអាចបន្តទៅអនុវិទ្យាល័យស្នាអន្សាបាន។ អនុវិទ្យាល័យ​នេះ​មាន​ទីតាំង​ប្រហែល​ប្រាំពីរ​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ភូមិ​បណ្តែត​ទឹក​ ដែល​​ឪពុក​ម្តាយត្រូវចំណាយច្រើនសម្រាប់ការសិក្សារបស់កូន។ អ្នកភូមិមួយចំនួនតូចប៉ុណ្ណោះ មានលទ្ធភាពចំណាយលើការធ្វើដំណើរ ឬរៀបចំឱ្យកូនរបស់ពួកគេរស់នៅលើដីគោកសម្រាប់បន្តការសិក្សា។

លោក ឡេ បានប្រាប់ថា៖ «ជារៀងរាល់ឆ្នាំ សិស្ស១០នាក់ត្រូវទៅរៀនបន្តនៅអនុវិទ្យាល័យ ប៉ុន្តែមានតែសិស្សពីរទៅបីនាក់ប៉ុណ្ណោះអាចបន្តការសិក្សាបាន។ បើជីវភាពឪពុកម្តាយមានដឹងតែជម្រុញឱ្យកូនរៀនតហើយ ប៉ុន្តែពួកគាត់មិនមានលទ្ធភាពទេ»។​

លោក ហែម ឡេ នាយកសាលាបឋមសិក្សាកំពង់ប្រាក់ និយាយណែនាំលើកទឹកចិត្តសិស្សឱ្យខិតខំរៀនសូត្រមុនពេលបញ្ចប់ថ្នាក់រៀន។​ រូបថតនាថ្ងៃទី១២ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២២។ ខេមបូចា/ ស៊ើង និមល់

គ្រួសារ​អ្នក​នេសាទ​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​បណ្តែត​ទឹក​តូចៗ​ដូចនៅកំពង់​ប្រាក់ ស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកតាំងទីលំនៅលើផ្ទៃបឹងដែលក្រីក្របំផុត។ ការធ្លាក់ចុះយ៉ាងគំហុកនៃធនធានជលផលក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ដោយសារការនេសាទហួសកម្រិត ទំនប់វារីអគ្គីសនី និងការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ បានធ្វើឱ្យគ្រួសារជាច្រើនផុងចូលក្នុងបំណុលកាន់តែជ្រៅ និងពឹងផ្អែកកាន់តែខ្លាំងលើកូនរបស់ពួកគេដើម្បីជួយនេសាទត្រី។

យោងតាមលោក ឡេ សាលាបឋមសិក្សាកំពង់ប្រាក់ត្រូវបានសាងសង់ឡើងដោយអង្គការអ្នកអភិវឌ្ឍមិត្តជនបទនៅឆ្នាំ២០១៤។ លោក​ បានឱ្យដឹងបន្ថែមថាចាប់តាំងពីសាលានេះបើកបង្រៀនមក សិស្សានុសសិស្សបានបង្ហាញពីទឹកចិត្តរបស់ពួកគេថាចង់រៀនបន្ត។​

តំបន់កំពង់ប្រាក់ និងអន្លង់​រាំង​ដែលនៅភូមិជិតខាងគ្នា រួមទាំងតំបន់អូរ​អាកាល់ ធ្លាប់បាន​ស្នើសុំ​ដល់​មន្ទីរ​អប់រំ​ខេត្ត ក្នុងការសាងសង់​អនុវិទ្យាល័យ​មួយ​សម្រាប់​បម្រើ​ដល់​ភូមិ​បណ្តែត​ទឹក​ទាំង​បីនេះ។ ប៉ុន្តែមិនដែលចេញជាលទ្ធផលពីខាងមន្ទីរអប់រំទេ។​

លោក ឡេ បានពន្យល់ថា៖ «សាលាអាចសាងសង់បាន ប៉ុន្តែប្រហែលជាមិនមានគ្រូទេ ព្រោះនៅបឋមសិក្សា ថ្នាក់មួយត្រូវការគ្រូតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែនៅអនុវិទ្យាល័យត្រូវការគ្រូច្រើនជាងនេះ។​ វាពិបាកនឹងឱ្យគេមកបង្រៀន វាមិនងាយស្រួលទេ»។​

នៅពេលដែលមន្រ្តីអប់រំមកទស្សនៈកិច្ចនៅក្នុងភូមិនោះ ពួកគេហាក់ដូចជាស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាដែលបានលើកឡើង។​

លោក ឡេ បានបន្ថែមថា៖ «មន្ទីរអប់រំខេត្តមិនបានលើកឡើងពីបញ្ហាសាងសង់អនុវិទ្យាល័យទេ។ ពួកគាត់គ្រាន់តែមកជួបសិស្ស និងលើកទឹកចិត្តពួកគេឱ្យបញ្ចប់ការសិក្សា។ មិនបានផ្តោតទៅលើថាតើគួរមានអនុវិទ្យាល័យនៅទីនេះឬអត់ទេ»។

សាលាបឋមសិក្សាភូមិកំពង់ប្រាក់ ស្ថិតនៅលើបឹងទន្លេសាប ក្នុងភូមិកំពង់ប្រាក់ ឃុំស្នាអន្សា ស្រុកក្រគរ ខេត្តពោធិ៍សាត់។ រូបថតថ្ងៃទី១២ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២២។​ ខេមបូចា/ ស៊ើង និមល់

ដូចរស្មីដែរ សិស្សជាច្រើនបានរៀនថ្នាក់ទី៦ពីរដងឬខ្លះអាចដល់បីដង។ លោក ឡេ បានលើកឡើងថាបំណងក្នុងការចង់បន្តការសិក្សារបស់សិស្សានុសិស្សក្នុងការចូលរៀនមានចំនួនខ្ពស់​ដែលករណីនេះអនុវិទ្យាល័យគួរតែត្រូវបានសាងសង់ឡើង។

អ្នកស្រី​ ហ៊ុន កុសល ដែលជាម្តាយរបស់រស្មី បានប្រាប់ថាជីវភាពគ្រួសារអ្នកស្រីរាល់ថ្ងៃពិបាកខ្លាំងណាស់ដោយសារតែត្រីដែលនេសាទបានធ្លាក់ចុះខ្លាំង។​ បើទោះបីជាអ្នកស្រីចង់ឱ្យកូនរបស់ខ្លួននៅរៀនក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចទៅរួចដែរព្រោះតែអនុវិទ្យាល័យនៅដីគោកឆ្ងាយពីផ្ទះ។​

អ្នកស្រី កុសល បាននិយាយថា៖ «បញ្ហាជីវភាពក៏​លំបាក ហើយបញ្ហាសុវត្ថិភាពក៏មិនល្អដែរពេលគាត់ (កូនស្រី) ​​ទៅរៀននៅ​សាលា​ឆ្ងាយ។ ចឹងបើ​មាន​អនុវិទ្យាល័យ​នៅ​ទី​នេះ​វា​ល្អ​ជាង​ព្រោះ​គាត់បានទៅ​រៀន​ហើយ​មក​ផ្ទះវិញបាន​ជួយ​ការងារយើង​ខ្លះដែរ»

សេង រដ្ឋា អាយុ ១៦ឆ្នាំ ដែលបានបញ្ចប់ថ្នាក់ទី៦ កាលពីឆ្នាំមុន បន្ទាប់ពីបានរៀនថ្នាក់ទី៦ចំនួនពីរដងនោះ បាននិយាយថា ប្រសិនបើមានអនុវិទ្យាល័យបណ្តែតទឹកនៅជិតផ្ទះនៅកំពង់ប្រាក់ គាត់អាចមានឱកាសបន្តការសិក្សា។

យុវជនរូបនេះបានប្រាប់ថា៖ «[ខ្ញុំ]ចង់រៀន ប៉ុន្តែយើងគ្មានសាលា និងគ្មានសិស្សផងហ្នឹង។ ឥឡូវ​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ជួយរក​ត្រី​រក​លុយ​ជួយ​ម៉ែ​»។​

អ្នកស្រី​​ ឋាន សួរ​​ ដែលជាម្តាយរបស់រដ្ឋា ថ្លែង​ថាអ្នកស្រី​សោកស្ដាយ​ដែល​​មិន​អាច​បញ្ជូន​កូនឱ្យទៅ​រៀន​នៅ​អនុវិទ្យាល័យ។

អ្នកស្រីបានប្រាប់ថា៖ «ប្រសិនបើមានសាលានៅទីនេះ ខ្ញុំនឹងឱ្យគាត់រៀនត។ ប្រសិន​បើ​គាត់​ទៅ​រៀន​សាលានៅ​លើ​គោក វាទៅមិនរួចទេ។ ខ្ញុំ​ជា​ម្ដាយ​ ខ្ញុំ​អាណិត​កូន​ណាស់ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹងធ្វើម៉េចទេ»។​

សិស្ស​សាលា​បឋម​សិក្សា​កំពង់​ប្រាក់​រៀបចំទូកជិះចេញពីសាលាត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ​។ រូបថតថ្ងៃទី១២ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២២។ ខេមបូចា/ ស៊ើង និមល់

លោកស្រី ចាន់ ធារ៉ា​​ នាយិការអង្គការអ្នកអភិវឌ្ឍមិត្តជនបទ បានលើកឡើងថាអ្នកស្រីធ្លាប់បានពិភាក្សាជាមួយមន្ទីរអប់រំខេត្តរួចហើយពីបញ្ហានេះ ប៉ុន្តែមន្រ្តីមន្ទីរប្រាប់អ្នកស្រីថាការបង្កើតអនុវិទ្យាល័យថ្មីមួយនៅទីនោះមិនអាចទៅរួចទេដោយសារតែមិនមានចំនួនសិស្សគ្រប់គ្រាន់។​

 អ្នកស្រីធារ៉ា មានប្រសាសន៍ថាប្រសិនបើកុមារមិនអាចទទួលបានការអប់រំកម្រិតខ្ពស់ទេ វាសឹងតែមិនអាចទៅរួចនោះឡើយដែលពួកគេអាចធ្វើឱ្យជីវិតពួកគេល្អប្រសើរនោះ។​

អ្នកស្រីបានបន្តថា៖ «យើង​ចង់​ឱ្យ​តំបន់​របស់​ពួក​គេ​មាន​ធនធាន​មនុស្ស​ជួយ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ យើងមិនចង់ឱ្យពួកគេរៀនតែថ្នាក់ទី៦ ហើយទៅនេសាទនោះទេ»អ្នក​ស្រី​កត់សម្គាល់ថាដោយមានឪពុកម្តាយជាច្រើនខ្វះខាតលុយក្នុងការបញ្ជូនកូនទៅដីគោក ដូច្នេះអនុវិទ្យាល័យក្នុងតំបន់ ជាមធ្យោបាយតែមួយគត់សម្រាប់សិស្សអាចបន្តការសិក្សាបាន។​ បើមានសាលារៀនមួយនៅក្នុងភូមិ​ វាក៏​នឹង​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​សិស្ស​ចូល​រៀនបាន បើទោះ​បី​ជា​ពួក​គេ​ត្រូវ​ជួយកិច្ចការ​ឪពុក​ម្ដាយកន្លះថ្ងៃ​ក៏ដោយ។

ភាពជោគជ័យនៃសាលាបឋមសិក្សាដែលបង្កើតដោយអង្គការអភិវឌ្ឍន៍មិត្តភាពជនបទ​ បានបង្ហាញថាគ្រួសារអ្នកនេសាទទាំងនោះចង់ឱ្យកូនរបស់ពួកគេទទួលបានឱកាសដែលប្រសើរជាងពួកគេ។​

 អ្នកស្រីបាននិយាយថា៖ «បើ​គ្មាន​សាលា​នេះ​ទេ កុមារ​នៅ​ទី​នេះ​នឹង​មិន​អាច​ទទួល​បាន​ការ​អប់រំ​ទេ»​។

ទោះបីជាយល់ពីបញ្ហាប្រឈមរបស់សហគមន៍​ ប៉ុន្តែ លោក លឹម វុទ្ធី អនុប្រធានមន្ទីរអប់រំខេត្តពោធិ៍សាត់ មានប្រសាសន៍ថា មានសិស្សតិចពេកនៅភូមិបណ្តែតទឹក ដែលធ្វើឱ្យពិបាកក្នុងការរកហេតុផលដើម្បីចំណាយក្នុងការសាងសង់អនុវិទ្យាល័យបណ្តែតទឹក។

លោកបានបន្តថា៖ «សិស្ស​នៅ​ទី​នោះ​ចូល​រៀន​ត្រឹម​ថ្នាក់​បឋម​សិក្សា​ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះ​នៅ​តំបន់​នោះត្រូវចំណាយខ្ពស់។ និយាយទៅស្ថានភាពវាពិបាក។ អ៊ីចឹងហើយបានជាយើង​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​ពី​អង្គការ​ដៃគូ ឬ​អ្នក​ពាក់ព័ន្ធ​ផ្សេង​ទៀត ដើម្បី​អាចធ្វើការងារហ្នឹង​បាន»។

 ស្របពេលជាមួយគ្នានេះ លោក វុទ្ធី ក៏បាននិយាយថាអ្វីដែលក្រសួងអាចធ្វើបាននៅពេលនេះគឺលើកទឹកចិត្តឱ្យសិស្សបន្តការសិក្សាមកសាលានៅដីគោកទៀត។​

សកម្មភាពសិស្សនៅសាលាបឋមសិក្សាកំពង់ប្រាក់កំពុងរៀន។​ រូបថតថ្ងៃទី១២ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២២។ ខេមបូចា/ ស៊ើង និមល់

សម្រាប់ឪពុកម្តាយដូចអ្នកស្រី បាត់ វណ្ណ ដែលមានវ័យ៣៩ឆ្នាំ ជាម្តាយរបស់សិស្សថ្នាក់ទី៤ និយាយថាការលើកទឹកចិត្តនោះគ្រាន់តែជាការរំពឹងទុកដែលមិនអាចទៅរួចទេ។ បើទោះបីជាផលនេសាទមានការធ្លាក់ចុះយ៉ាងគំហុកក៏ដោយ តែអ្នកស្រីវណ្ណ​ទាំងចង់ឱ្យកូនរបស់គាត់ទទួលបានការអប់រំផង និងមានការងារល្អផង។ ប៉ុន្តែដោយសារតែមិនមានផ្ទះនៅលើដីគោក អ្នកស្រីវណ្ណដឹងខ្លួនថាគ្រួសារអ្នកស្រីមិនមានលទ្ធភាពអ្វីបញ្ជូនកូនឱ្យរៀបលើសពីថ្នាក់ទី៦នោះទេ។​

អ្នកស្រី បានលើកឡើងថា៖ «អ៊ីចឹង បើកាលណាមានសាលាអនុនៅទីនេះ  វានឹងស្រួលជាងមុន។ ខ្ញុំចង់បានអនុវិទ្យាល័យមួយនៅទីនេះ»៕​

ប្រែសម្រួលពីអត្ថបទភាសាអង់គ្លេស៖ In Pursat’s floating villages, no nearby secondary school means little chance at seventh grade

117 views

ព័ត៌មានថ្មីៗ

អត្ថបទពេញនិយម