សមាគមសម្ព័ន្ធអ្នកសារព័ត៌មានកម្ពុជា

អ្នកភូមិរស់នៅក្បែរប្រាសាទអង្គរវត្តបន្តរស់នៅទាំងលំបាកជាមួយ​នឹង​ការរឹត​ត្បិត​របស់អាជ្ញាធរអប្សរា

អ្នកភូមិសង់ឡើងវិញ រួចហើយព្យាយាមបិទបាំងសំណង់ដែលគាត់សង់បន្ថែមទៅលើផ្ទះរបស់ខ្លួន ដែលត្រូវបានរុះរើចេញដោយមន្ត្រីអភិរក្សរបស់អាជ្ញាធរអប្សរា នៅក្នុងឃុំអំពិល ស្រុកប្រាសាទបាគង ខេត្តសៀមរាប កាលពីថ្ងៃទី១២ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៤។ (ខេមបូចា/ ឃួន ណារីម)
អ្នកភូមិសង់ឡើងវិញ រួចហើយព្យាយាមបិទបាំងសំណង់ដែលគាត់សង់បន្ថែមទៅលើផ្ទះរបស់ខ្លួន ដែលត្រូវបានរុះរើចេញដោយមន្ត្រីអភិរក្សរបស់អាជ្ញាធរអប្សរា នៅក្នុងឃុំអំពិល ស្រុកប្រាសាទបាគង ខេត្តសៀមរាប កាលពីថ្ងៃទី១២ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៤។ (ខេមបូចា/ ឃួន ណារីម)

អ្នកស្រី ម៉ាប់ អាយុ៣៥ឆ្នាំ ដែល​ជាគ្រួសារបានរស់នៅចម្ងាយប្រហែល២០គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ប្រាសាទ​អង្គរ​វត្ត​​ ជាច្រើនជំនាន់មកហើយនោះ មិនចង់​ឱ្យ​កូនគាត់ទាំងពីរនាក់​ត្រូវដើរ​តាម​ផ្លូវដី​ដើម្បីទៅ​ប្រើ​ប្រាស់​​បង្គន់​នៅខាងក្រោយ​ផ្ទះ​ឡើយ។ ប៉ុន្តែអាជ្ញាធរបាន​ប្រាប់​គ្រួសាររបស់​អ្នកស្រី​ថា ប្រសិន​បន្ត​ការ​សង់​ថ្មី​បន្ថែម ពួកគេ​នឹង​រុះរើ​ផ្លូវ​ស៊ីម៉ងត៍ទទឹង​កន្លះម៉ែត្រដែល​គ្រួសាររបស់ ម៉ាប់ បានសង់វា​កាលពី​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ ដោយ​និយាយថា គ្រួសាររបស់ អ្នកស្រី ពុំ​មានការអនុញ្ញាត​ឱ្យ​សង់​ផ្លូវ​ស៊ីម៉ងត៍នេះទេ។ ​

អ្នកស្រី ម៉ាប់ រៀបរាប់​យ៉ាងដូច្នេះថា៖ «រាល់ថ្ងៃរស់ដូចនៅក្នុងគុកអ៊ីចឹង។ យើងរងសម្ពាធខ្លាំងណាស់ ដោយ​យើង​មិនអាចធ្វើអ្វីកើតទេ​»។ អ្នកស្រី ម៉ាប់ សុំ​ឱ្យអ្នកសារព័ត៌មាន​ប្រើ​តែឈ្មោះហៅក្រៅរបស់​អ្នកស្រីបានហើយ ដោយខ្លាច​មានបញ្ហាកាន់តែ​វែងឆ្ងាយ​ទៀតជាមួយ​អាជ្ញាធរអប្សារា។

អ្នកភូមិ​នៃឃុំ​អំពិល ស្រុកប្រាសាទបាគង​ ដដែលនេះ ពុំ​មើលឃើញ​ថា​វាមានទំនាក់ទំនង​អ្វី​រវាង​ការ​ដែល​គ្រួសាររបស់អ្នកស្រីចង់​សង់​ផ្លូវដើរ​ និង​ការអភិរក្ស​ប្រជុំ​ប្រាង្គប្រាសាទអង្គរវត្ត​នោះឡើយ ប៉ុន្តែ ការអភិរក្ស​គឺជា​ហេតុផល​ដែល​អាជ្ញាធរបាន​លើកឡើង។

អ្នកស្រីបាននិយាយកាលពីខែកុម្ភៈកន្លងទៅថា៖ «ខ្ញុំរស់នៅឆ្ងាយពីប្រាសាទ​អង្គរវត្ត​ណាស់។ តើ​វាប៉ះពាល់​ដូចម្ដេចទៅ?»

អ្នកភូមិ​ផ្សេងទៀត​ ដូចអ្នកស្រី ម៉ាប់ ដែរ ដែលបានរស់នៅ​ក្នុងបរិវេណនៃតំបន់ប្រាសាទអង្គរវត្តនៃខេត្ត​សៀមរាប បានព្យាយាម​ថែ​រក្សា​​ផ្ទះរបស់ពួកគេ បើទោះបី​ជាមានយុទ្ធនាការបណ្ដេញចេញទ្រង់ទ្រាយធំ​ដែលដឹកនាំដោយអាជ្ញាធរអប្សរារបស់រដ្ឋាភិបាលក្ដី និងដែលជំរុញដោយប្រយោលដោយ​ឋានៈជា​បេតិកភណ្ឌ​ពិភព​លោក​របស់​ យូណេស្កូ របស់ទីតាំងនោះក៏ដោយ។

គិតចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០២២មក អាជ្ញាធរ​បាន​ពង្រឹង​ការអនុវត្ត​ការងារ​កំណត់ ​និងបែងចែក​តំបន់​សម្រាប់​ការអភិរក្ស​នៅជុំវិញ​ឧទ្យានបុរាណវិទ្យាអង្គរ ដែល​ទំនងជាត្រូវបានផ្ដួចផ្ដើមឡើង​នៅពេលដែល​ឧទ្យាន​នេះ​បានទទួល​ឋានៈជាបេតិកភណ្ឌពិភព​លោក​កាលពី៣០ឆ្នាំមុន ដែលឈានទៅដល់​យុទ្ធនាការ​​បណ្ដេញ​​ចេញទ្រង់ទ្រាយធំដែលទទួលរងការរិះគន់​ចំពោះការមិនបានជូនដំណឹងត្រឹមត្រូវ​ដល់​ប្រជាពលរដ្ឋ និង​ការរំលោភ​សិទ្ធិរបស់ពួកគេ

នៅខណៈដែលយុទ្ធនាការបានប្រព្រឹត្តទៅ អ្នកភូមិ​បានត្អូញត្អែរ​ពីស្ថានភាពលំបាកលំបិនខ្លាំង​នៅឯ​ភូមិ​ថ្មី​ រុនតាឯក ដែលពួកគេបានផ្លាស់ទីលំនៅទៅកាន់ ដោយ​ក្នុងនោះ​អ្នកខ្លះបានចាកចេញពីដីរបស់ខ្លួន ខណៈដែលមន្ត្រីបាន​ប្ដឹង​អ្នកភូមិ​ពីបទ​ចោទប្រកាន់​ថា​បានបង្ក​ការខូចខាត​និងការរារាំងការអនុវត្ត​ច្បាប់ ដោយសារតែពួកគេ​ព្យាយាម​ក្រាញរស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ពួកគេ។

អ្នកភូមិមួយចំនួន​មិនបានទទួល​ការជូនដំណឹងពីការបណ្ដេញចេញនៅឡើយទេ ដូច្នេះពួកគេបាន​សម្រេច​​ចិត្ត​​បន្តរក្សាផ្ទះរបស់ខ្លួនដែលមានអាយុកាលច្រើនជំនាន់មនុស្សមកហើយ នៅក្នុង​តំបន់​អភិរក្ស​​ដដែល ប៉ុន្តែ ការស្នាក់នៅបន្តមានន័យថា ពួកគេ​ត្រូវស្ថិតក្រោមការឃ្លាំមើល​ជាប់ជាប្រចាំ​ពី​សំណាក់​មន្ត្រីចុះ​ល្បាត​​តំបន់អភិរក្ស​បេតិកភណ្ឌ​ពិសេស គឺអាជ្ញាធរអប្សរា ដែលពួកគេបាននិយាយថា បាន​រឹតត្បិត​ពួកគេ​​មិន​ឱ្យពួកគេអាចរស់នៅស្ងប់ស្ងៀមបាន។ ​

អ្នកសារព័ត៌មាន ខេមបូចា បានសម្ភាស​អ្នកភូមិ​ជាង២០នាក់ មកពី​ឃុំ​ចំនួន ៧–ទាំងឃុំ​ដែល​ត្រូវ​​កំណត់ថាជា​តំបន់ការពារ​របស់​ប្រាសាទអង្គរ និងទាំងទីតាំងដែលជាតំបន់តាំងទីលំនៅថ្មី​របស់​សហគមន៍–ដោយ​ឥឡូវនេះ ពួកគេនិយាយថា ពួកគេ​តស៊ូរស់នៅទាំងលំបាកលំបិន​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​អាជ្ញាធរអប្សរា។

លោក កើត រាជកុល និងភរិយារបស់​លោកឈរ​នៅខាងមុខផ្ទះ​ដែលស្ថិតនៅ​ក្នុង​ឃុំ​អំពិល ស្រុកប្រាសាទបាគង ខេត្តសៀមរាប កាលពីថ្ងៃទី១២ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៤។ (ខេមបូចា / ឃួន ណារីម)

ត្រូវសុំ​ការអនុញ្ញាត

លោក លួន ឡាត អាយុ ៤៤ឆ្នាំ មកពីភូមិ​ចំបក់ ឃុំ​រលួស បាននិយាយថា លោក​មិនយល់ទេ​ថា​ហេតុអ្វី​បានជា​អាជ្ញាធរអប្សរា​ជំទាស់​នឹងការប៉ុនប៉ងរបស់​លោក​ដើម្បី​កែលម្អ​អនាម័យ​ផ្ទះរបស់​លោក។

លោក ឡាត បាននិយាយថា នៅក្នុងឆ្នាំ២០១៥ លោកបានទទួលមូលនិធិជំនួយ​ដើម្បី​សាងសង់​បង្គន់​មួយ​នៅក្នុង​ផ្ទះរបស់​លោក ជំនួស​ការជីករណ្ដៅកប់​លាមក​ដែលពួកគេធ្លាប់ធ្វើកាលពីពេលកន្លងមក។ លោកបានសម្រេចចិត្ត​សង់បង្គន់មួយ បើទោះបីជា​មន្ត្រីអាជ្ញាធរអប្សរា​ច្រានចោល​សំណើសុំ​សាងសង់​បង្គន់​របស់លោកក្ដី ហើយ​ក្រោយមកទៀត ខាងមន្ត្រីអាជ្ញាធរអប្សរាក៏បាន​ព្រមាន​រូបលោក​ពីបញ្ហា​នេះ។

ចំពោះលោក ឡាត ការបដិសេធ​សំណើ​របស់លោក គឺជារឿងគួរឱ្យឆ្ងល់ណាស់ ពីព្រោះ​វា​ផ្ទុយ​ពី​ភាពរីកចម្រើន​របស់​សង្គម។

លោកបាននិយាយថា៖ «យើងត្រូវការមានអនាម័យ ពីព្រោះសង្គមយើងសព្វថ្ងៃមានការអភិវឌ្ឍហើយ ។ យើងមិនអាច​ជុះពាសវាលពាសកាល​ដូចពីមុនបានទៀតទេ»

មេឃុំរលួស លោក អ៊ុំ វ៉ុង និយាយថា ១០% នៃគ្រួសារ​ទាំង ៩០០០គ្រួសារ​នៅក្នុង​ឃុំ​របស់​លោក​ពុំមាន​បង្គន់ ឬបន្ទប់ទឹក​ត្រឹមត្រូវ​ទេ។ ចំពោះអ្នកខ្លះ បញ្ហានេះគឺដោយសារតែពួកគាត់អត់មានថវិកា រីឯ​អ្នកខ្លះ​ទៀត​ គឺដោយសារ​អាជ្ញាធរអប្សរា​មិន​អនុញ្ញាត​លើការស្នើសុំ​សាងសង់​របស់ពួកគេ។

លោកបាននិយាយថា៖ «ពួកគេមិនត្រូវបាន​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​សាងសង់​សំណង់ថ្មីឡើយ [ប្រសិន​បើ​គ្មាន​ការ​អនុញ្ញាត​ពី​អាជ្ញាធរអប្សរា]»

អ្នកនាំពាក្យ​អាជ្ញាធរអប្សរា លោក ឡុង កុសល បាន​អះអាងថា មន្ត្រីមិនដែល​បដិសេធ​សំណើ​សុំ​សាង​សង់​បង្គន់​នោះ​ទេ។

លោក​ ឡាត បាន​និយាយថា លោកក៏មិនត្រូវបានអនុញ្ញាត​ឱ្យ​ជួសជុលកែលម្អ​ផ្ទះផងដែរ ដោយ​និយាយ​ថា លោក​មិនអាច​ជួសជុល​ធាងដូង​ដែល​ប្រើជាដំបូល​រោងចិញ្ចឹម​ជ្រូក​របស់​លោក​បានទេ ដែលធ្វើ​ឱ្យ​លោកពិបាកក្នុងការចិញ្ចឹមសត្វ។

លោកបន្តថា៖ «អាជ្ញាធរអប្សរាគួរតែការពារប្រាសាទនៅក្បែរបរិវេណ និងទុក​ឱ្យ​ប្រជាជន​រស់នៅ​ធម្មតា​ទៅ។ ហេតុអ្វី​បានជាពួកគេ​មក​យាម​ដី​របស់​អ្នកភូមិ​ដែរ អ៊ីចឹង?»

អ្នកស្រី រាន សុខរ៉ន អាយុ៣២ឆ្នាំ ដែលបាន​តស៊ូ​រក្សា​ផ្ទះរបស់​អ្នកស្រី​ដែល​ស្ថិត​នៅក្នុង​តំបន់ហាម​ឃាត់​​នៅក្នុង​ឃុំ​លាងដៃ ស្រុក​អង្គរធំ បាននិយាយថា អ្នកស្រី​ត្រូវបាន​ពិន័យ​ដោយសារ​ការកែលម្អ​ទៅ​លើ​ដំបូល​​រោងចិញ្ចឹមទា​របស់អ្នកស្រីដែលក៏ធ្វើពីធាងដូងដូចគ្នា​ដែរ។

អ្នកស្រីបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំ​បានស្នើសុំទៅគេ ហើយ[អាជ្ញាធរអប្សរា]​បាន​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​ខ្ញុំ​សង់​វា ប៉ុន្តែ ក្រោយ​មក ក៏ស្រាប់តែមាន​ក្រុមមួយផ្សេងទៀត​[នៃមន្ត្រីល្បាតរបស់អាជ្ញាធរអប្សរា] បានមករុះរើវា​ចេញវិញ»

លោក កុសល អ្នកនាំពាក្យនៃអាជ្ញាធរអប្សរា បានបដិសេធការចោទប្រកាន់ថា អាជ្ញាធរអភិរក្សបាន​បង្ក​ផល​ប៉ះពាល់​ដល់​ការប្រកបរបរចិញ្ចឹមជីវិតរបស់​ប្រជាជន ដោយ​លោក​និយាយថា អាជ្ញាធរ​កំពុងអនុវត្ត​ច្បាប់​នៅក្នុង​តំបន់​ការពារ។

លោកបាន​ប្រាប់​អ្នកសារព័ត៌មានខេមបូចា តាមទូរសព្ទ យ៉ាងដូច្នេះថា៖ «យើងមិនមែនរឹតត្បិត​ទៅលើ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ទេ ប៉ុន្តែ រឿងដែលសំខាន់ គឺ​ថា​តើ​សំណើរបស់ពួកគេ​គោរពទៅតាមអ្វីដែល​យើង​អាច​ផ្ដល់​ការអនុញ្ញាតនោះ​បានដែរ ឬទេ»

លោក កុសល បានថ្លែងថា​៖ «ពួកគាត់ត្រូវដាក់[លិខិត]ស្នើសុំការអនុញ្ញាត ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើពួកគាត់​មិន​បាន​ផ្ញើ​សំណើ​មកទេ ហើយពួកគាត់​សាងសង់លួចលាក់ស្ងាត់ៗដោយគ្មានការអនុញ្ញាត យើង​ហៅ​ថា​​ជាសំណង់ខុសច្បាប់»។

រាន សុខរ៉ាន់ បង្ហាញពី​រោងចិញ្ចឹមមាន់របស់​អ្នកស្រី ដែលត្រូវបាន​ឆ្មាំ​អភិរក្ស​របស់​អាជ្ញាធរអប្សរា​បំផ្លាញចោល នៅក្នុងខេត្ត​សៀមរាប កាលពីថ្ងៃទី១២ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៤។ (ខេមបូចា/ ឃួន ណារីម)

ប្រជាពលរដ្ឋ​បាន​ប្រាប់​ ខេមបូចា ថា ពួកគាត់បាន​ដាក់​លិខិតស្នើសុំ​ការអនុញ្ញាត​ទៅកាន់​អាជ្ញាធរ​ដែន​ដី មិនមែនទៅអាជ្ញាធរ​អប្សរា ដូចលោក កុសល បានលើកឡើងនោះទេ។ ប៉ុន្តែនៅពេលសួរអំពីរឿងនេះ មន្ត្រីអាជ្ញាធរ​អប្សរា បាននិយាយថា ប្រជាពលរដ្ឋ​គួរតែដឹងច្បាស់ជាងនេះ។

លោក កុសល បានទទួលស្គាល់ថា អាជ្ញាធរអប្សរា​មាន​ការយឺតយ៉ាវខ្លះ​ក្នុងការ​រៀបចំធ្វើឯកសារ​ឆ្លើយ​តប ដោយសារ​បញ្ហា​បច្ចេកទេស​ដែលលោក​មិនបាន​បញ្ជាក់ ប៉ុន្តែលោកបាននិយាយថា ឥឡូវនេះ ប្រជាពលរដ្ឋ​នឹង​ទទួលបាន​ការឆ្លើយតប​លឿនជាងមុន៖ «ឥឡូវ កិច្ចការងាររបស់យើង​បាន​ចាប់ផ្ដើម​ទ្បើង​វិញ​[ការពិនិត្យ​សំណើ] ចឹងហើយ​បានយើង​ឃើញថា​ការចុះអនុញ្ញាត ការផ្តល់ការអនុញ្ញាត ពិនិត្យ​មើលឃើញកំណើនកើន​បានច្រើនណាស់ ហើយ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ជាច្រើន​បាន​ទទួល​ការអនុញ្ញាត​ឱ្យ​ជួស​ជុល​ ទៅតាមសំណូមពរគាត់ហ្នឹងច្រើនដែរ»

សិទ្ធិអំណាចរបស់​អាជ្ញាធរមូលដ្ឋានត្រូវបានច្រានចោលពាក់ព័ន្ធនឹងធនធាននិងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ​នៅក្នុងសហគមន៍​ មេភូមិ​មកពីឃុំ​ពីរដាច់ដោយឡែកពីគ្នាបាននិយាយថា ពួកគេត្រូវបានអនុញ្ញាត​ឱ្យ​បន្តរស់នៅក្នុងទីតាំង​នោះដដែល ប៉ុន្តែ ពួកគេ​មិនត្រូវបានអនុញ្ញាត​ឱ្យ​សាងសង់​ហេដ្ឋា​រចនាសម្ព័ន្ធ​ថ្មីអ្វីនៅក្នុងសហគមន៍​របស់​​ខ្លួន​ឡើយ។

មេភូមិ​ភ្លង់ លោក ធឿង កុសល បាននិយាយថា លោកបានស្នើសុំ​ជួសជុល​សាលាឆទានដែលប្រើ​ជាប្រយោជន៍រួមមួយនៅក្នុង​ឃុំលាងដៃ ប៉ុន្តែសំណើនោះត្រូវបានបដិសេធ​កាលពីខែកញ្ញាឆ្នាំមុន ដោយសារ​អាជ្ញាធរអប្សរាមានគម្រោង​ដាំដើមឈើ​នៅលើ​ទីតាំងនោះ។

លោកបាននិយាយថា៖ «សូម្បី​រៀបចំប្រព័ន្ធ​លូបង្ហូរទឹកក៏ត្រូវការការអនុញ្ញាត​ពី​អាជ្ញាធរ​អប្សរាដែរ»។ លោកឆ្ងល់ថា តើ​គេអនុញ្ញាត​ឱ្យលោកធ្វើបានអ្វីខ្លះដើម្បី​ធ្វើ​ឱ្យមានផ្លាស់ប្ដូរ​សម្រាប់​ប្រជាពលរដ្ឋ​របស់​លោក? «ជាពិសេស ការធ្វើ​ផ្លូវខ្លះ​ក៏ត្រូវបានបដិសេធដែរ ដូច្នេះ យើងត្រូវជីក[ធ្វើផ្លូវ]ដោយ​ដៃ ដោយ​មិន​​ប្រើគ្រឿងចក្រឡើយ»

លោក ហ៊ុយ ហាក់ អនុប្រធានភូមិ​នៃភូមិគោកចាន់ នៅក្នុងឃុំ​អំពិល មានបទពិសោធន៍ស្រដៀងគ្នានេះ​ដែរ ដោយ​លោក​និយាយថា សំណើ​រ​សុំ​សាងសង់​ផ្លូវបេតុង​ថ្មី​ត្រូវបានបដិសេធ​ដោយ​ផ្ទាល់ ឬ​គេទុក​ចោល​រាប់ខែដោយគ្មានចម្លើយត្រឡប់មកវិញឡើយ។

លោកបាននិយាយថា៖ «ធ្វើអ្វីមួយត្រូវសុំ​ការអនុញ្ញាត​[ពីអាជ្ញាធរអប្សរា] ។ ប្រសិនបើ​អ្នកដាំពោត​នៅ​ក្នុង​​ស្រែ ដោយ​ធ្វើរបង​​ថ្មីនៅពី​ដើមត្នោត អាជ្ញាធរអប្សរា​នឹង​ដកវាចេញ»។ លោកបន្តថា៖ «ក្នុងនាម​អាជ្ញាធរ​​[មូលដ្ឋាន] យើងចង់ឃើញ​អ្នកភូមិ​យើង​មានជីវភាពល្អប្រសើរជាងមុន និងសុំ​ស្នើ​ឱ្យ​អាជ្ញាធរ​អប្សរា​បន្ធូរ​បន្ថយ​[ការរឹតត្បិត]ផង»

លោក អ៊ិន គង់ជិត អ្នកគ្រប់គ្រង​ប្រចាំការិយាល័យរបស់​អង្គការសិទ្ធិមនុស្ស លីកាដូ ប្រចាំ​ខេត្ត​បន្ទាយមាន​ជ័យ សៀមរាប និងបាត់ដំបង ដែលតាមដាន​ករណីបណ្ដឹង​ជាបន្តបន្ទាប់​ប្រឆាំងនឹង​អ្នកភូមិ​ដែលរស់នៅក្នុងបរិវេណតំបន់អង្គរ បាននិយាយថា ប្រជាពលរដ្ឋ​​ពឹង​ពាក់អាស្រ័យ​លើដីធ្លី​របស់ខ្លួន​ដើម្បី​ប្រកប​របរ​ចិញ្ចឹមគ្រួសារ​និងរកប្រាក់ចំណូល ។ ការមិន​ឱ្យពួកគេ​មានឱកាស​ជួសជុលកែលម្អ​ផ្ទះ​សម្បែង និងដីស្រែចម្ការរបស់ពួកគេ គឺ​ជា​ការរំលោភលើសិទ្ធិកាន់កាប់​ផ្ទះសម្បែង​របស់ពួកគេ។

លោក គង់ជិត ជឿជាក់ថា ការរឹតត្បិត​ដែលអាជ្ញាធរអប្សរាកំពុងអនុវត្តនេះ គឺជាយុទ្ធសាស្ត្រមួយ​ដើម្បី​រុញប្រជាជន​ឱ្យចាកចេញពីតំបន់នេះក្នុងរយៈវែង។

លោក គង់ជិត បញ្ជាក់ថា៖ «វាធ្វើ​ឱ្យ​[អ្នកភូមិ]ខឹងសម្បារ។ ពួកគេបានគិតថា ពួកគេកំពុងរស់​នៅលើ​ដី​របស់ខ្លួន ប៉ុន្តែ មិនអាចធ្វើអ្វីបាន​ និងគ្មាន​សិទ្ធិចាត់ចែងដីធ្លីរបស់ខ្លួន»

អាជ្ញាធរ​អប្សរាអាច​គិតគូរបន្ថែមទៀត​ទៅលើ​សិទ្ធិ​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ ដោយ​កាត់បន្ថយ​ទំហំ​ផ្ទៃដី​នៃ​តំបន់​អភិរក្ស​ប្រាសាទ–ដោយ​លោក​​លើកឡើង​ថា ប្រហែលពី៤០០ទៅ៥០០ម៉ែត្រ​ជុំវិញ​ប្រាសាទ។

ប៉ុន្តែ អ្នកភូមិ​និយាយថា ការរស់នៅបន្ត​នៅលើដីរបស់ខ្លួនគឺប្រសើរជាង​ការទទួលយកដី​នៅ​ភូមិ​តាំង​ទីលំនៅថ្មី ដែល​មានទំហំ​ជាឡូត៍តូចៗ និងខ្វះខាត​ហេដ្ឋា​រចនាសម្ព័ន្ធ និង​ឱកាស ។ នេះ​បើ​យោង​តាម​ការ​ឱ្យ​ដឹង​ពីប្រជាពលរដ្ឋ​ដែល​រស់នៅទីនោះ។

មេភូមិ​ចំបក់ លោក លៀម ប៊ុនលឿង បាននិយាយថា ប្រជាពលរដ្ឋ​ ២៧៦គ្រួសារ–ដែលស្មើនឹង ស្ទើរ​តែ​មួយ​ភូមិទាំងមូល​នៅក្នុង​ឃុំរលួស — មានបញ្ហា​ជាមួយ​នឹង​អាជ្ញាធរ​អប្សរា ពាក់ព័ន្ធនឹង​ការ​សាង​សង់​បន្ថែម​និងការជួសជុល​ទៅលើ​ផ្ទះរបស់ពួកគេ បណ្ដាល​ឱ្យ​គ្រួសារមួយចំនួន​រើចូល​ទៅ​នៅ​ក្នុងផ្ទះរបស់​គ្រួសារផ្សេងទៀត ។

លោកបាននិយាយថា៖ «និយាយដោយស្មោះត្រង់ យើង[មេភូមិ]ស្រឡាញ់ប្រជាពលរដ្ឋ​ប្រៀបដូច​ជា​កូនចៅរបស់​យើងអ៊ីចឹង។ ប៉ុន្តែ យើងមិនអាច​ធ្វើការសម្រេចណាមួយ​ដែល​[ជំទាស់ទៅនឹង]​អាជ្ញាធរ​អប្សរា​បានឡើយ»

លោកបាននិយាយថា ដំណោះស្រាយដែល​ផ្ដល់​ឱ្យ​ដោយ​អាជ្ញាធរអប្សរា គឺ​ថាប្ដីប្រពន្ធក្មេងៗ​គ្រួសារ​ថ្មីអាច​រើទៅរស់នៅក្នុង​ភូមិតាំងទីលំនៅថ្មីដែលរៀបចំ​ដោយរដ្ឋាភិបាល នៅរុនតាឯក ឬពាក់ស្នែង។

ប្រជាពលរដ្ឋដែលបានរើទៅរស់នៅភូមិតាំងទីលំនៅថ្មី រុនតាឯក បាន​តវ៉ាអំពី​កង្វះដីធ្លីដែលអាចដាំដុះ​ដំណាំ​បាន និង​សំណងមិនគ្រប់គ្រាន់នៅក្រោម​កម្មវិធីសន្តិសុខសង្គម IDPoor របស់​រដ្ឋាភិបាល។ ចំនួន​ប្រជាជននៅរុនតាឯកក៏បានថយចុះផងដែរ ដោយថយចុះជាង ៤៥០គ្រួសារ ចន្លោះពីខែតុលា និង​ខែវិច្ឆិកា។ នេះ​បើ​យោងតាម​ឯកសារដែល​ ខេមបូចា ទទួលបាន។

លោកស្រីមេភូមិ អ៊ឹម ឈុន បាននិយាយថា៖ «វាបានថយចុះដោយសារតែពួកគេ[ខ្លះចាកចេញ]​ពុំមាន​ការងារ​អចិន្ត្រៃយ៍​ដែលធ្វើ​ឱ្យពួកគេអាចរស់នៅទីនោះបាន»

អ្នកស្រី ណាត តយ អាយុ ៤៤ឆ្នាំ ដែល​បាន​រស់នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ពាក់ស្នែងចាស់ស្រាប់ និងបានបាត់បង់​ដី​ស្រែ​មួយចំនួន​ដើម្បី​ផ្ដល់​ឱ្យ​ទៅ​អ្នកភូមិដែលមកតាំងទីលំនៅថ្មី បាននិយាយថា ស្ថានភាព​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ពាក់ស្នែង ក៏មិនជាប្រសើរណាស់ណាដែរ។ ពីមុន អ្នកស្រីមានដី ១,៣ហិកតា ហើយឥឡូវ អ្នកស្រីមិន​អាចធ្វើស្រែហូបមិនគ្រាន់ទេ ដោយសារ​តែ​ដីរបស់អ្នកស្រីត្រូវបានកាត់​បង្រួញមកនៅត្រឹមក្បាល២០​ម៉ែត្រ បណ្ដោយ៣០ម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ។

អ្នកស្រី តយ និយាយថា៖ «យើងអត់សប្បាយចិត្តទេ[ដោយសារ​ទទួលបានដីតូច] ហើយ​យើង​ពុំមាន​ស្រែ​ធ្វើទេ»

អស្ថិរភាពទាក់ទងនឹងផ្ទះគ្រួសារ​

បញ្ហាទូទៅមួយដែល​គ្រួសារនានាបានថ្លែងប្រាប់សារព័ត៌មាន ខេមបូចា គឺថាប្រជាពលរដ្ឋ​ពុំដឹង​ថា​ពួកគេ​អាចធ្វើផែនការសម្រាប់អនាគតកើត ឬអត់នោះទេ ជាពិសេសពាក់ព័ន្ធនឹងការពង្រីក​ផ្ទះ​គ្រួសារ​ដោយសារតែកូនៗរបស់ពួកគេត្រូវការកសាង​គ្រួសារផ្ទាល់ខ្លួន។

អ្នកស្រី យ៉ាន អាយុ៤៥ឆ្នាំ បាននិយាយថា កូនៗរបស់អ្នកស្រី​មិនទាន់រៀបការនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែអ្នក​ស្រី​សង្ឃឹមថា នៅថ្ងៃណាមួយ អ្នកស្រីអាច​សាងសង់​ផ្ទះពង្រីកបន្ថែម​ ដើម្បីអាចរស់នៅជុំគ្នា​ជាមួយ​កូនចៅបាន ដោយត្រូវការ​ពង្រីក​ផ្ទះបន្ថែម។ ឥឡូវ អ្នកស្រីជឿជាក់ថា ក្ដីស្រមៃនេះ​មិនអាច​ក្លាយ​ជា​ការពិត​បានទេ។

អ្នកស្រី យ៉ាន បាននិយាយថា៖ «វាតឹងរ៉ឹងខ្លាំងណាស់។ សូម្បីតែ​យើង​សង់បន្ថែមមួយម៉ែត្រ​នៅមុខផ្ទះ ក៏ពួកគេ​បញ្ជា​ឱ្យ​យើង​រុះរើចេញដែរ ដោយសារពួកគេអះអាងថា វាប៉ះពាល់ដល់ប្រាសាទអង្គរវត្ត»។ អ្នកស្រី យ៉ាន មិនប្រាប់ឈ្មោះពេញទេ ដោយ​ប្រាប់ត្រឹមតែឈ្មោះហៅក្រៅនេះ​ទេ ដោយ​ខ្លាច​មាន​បញ្ហា​ដល់​រូបគាត់។

អ្នកភូមិ​ចងដំបូលរោងគោរបស់ពួកគេ​ភ្ជាប់គ្នា​ នៅឃុំ​ខ្នាត់ ស្រុក​ពួក ខេត្ត​សៀមរាប កាលពីថ្ងៃទី១២ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៤ ។ (ខេមបូចា/ ឃួន ណារីម)

អ្នកស្រី យ៉ាន បាននិយាយថា អ្នកស្រីចង់ដាក់ពាក្យស្នើសុំ​ប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិដី«ប្លង់រឹង»–ដែល​ចុះបញ្ជី​ជាមួយ​​រដ្ឋអំណាចថ្នាក់ជាតិ–ដើម្បីធានាសិទ្ធិស្នាក់នៅរបស់​អ្នកស្រី ប៉ុន្តែ រឿងនេះមិនអាច​ធ្វើទៅ​បាន​ទេ ដោយសារតែ​ផ្ទះរបស់អ្នកស្រីស្រាប់តែស្ថិតនៅក្នុង​តំបន់​អភិរក្ស​ដែលត្រូវការពារដោយ​អាជ្ញាធរ​អប្សរា។ ប៉ុន្តែអ្នកស្រីអះអាងថា គ្រួសាររបស់អ្នកស្រីបានរស់នៅទីនោះ​ចាប់តាំងពីមុន​ដីនោះត្រូវបាន​កំណត់បែងចែកតំបន់ថាជា​ផ្នែកនៃតំបន់អភិរក្ស​ប្រាសាទទៅទៀត ដូច្នេះ គេគួរតែចេញ​ប្លង់​ឱ្យអ្នកស្រី​យោងទៅតាមច្បាប់ភូមិបាលរបស់ប្រទេស​កម្ពុជា។

អ្នកស្រីបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្តទេ។ យើង​រស់នៅក្នុងភូមិចាស់ស្រាប់ ប៉ុន្តែ ពួកគេនៅ​តែ​មិន​យោគយល់​យើង​ដដែល»។​ អ្នកស្រីបន្តថា៖ «ខ្ញុំចង់ជួបជាមួយអង្គការ យូណេស្កូ និង​សួរពួកគេ​ថា​តើ​ហេតុអ្វី​បាន​ជា​អ្នកភូមិ​នៅក្នុង​តំបន់​ចាស់​មិនអាច​កសាង​ផ្ទះសម្បែង​បាន ? ខ្ញុំចង់​ឱ្យពួកគេពន្យល់​ពីបញ្ហានេះ ពីព្រោះ​រដ្ឋាភិបាលបាននិយាយថា បញ្ហានេះកើតចេញមកពី យូណេស្កូ»

អ្នកនាង Polina Huard ជាមន្ត្រីព័ត៌មានរបស់ យូណេស្កូ បានសរសេរ​នៅក្នុងអ៊ីម៉ែលថា ការគ្រប់គ្រង​តំបន់​រុនតាឯក គឺជាទំនួលខុសត្រូវផ្ដាច់មុខរបស់រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា ហើយអង្គការ យូណេស្កូ ពុំមាន​តួនាទីធ្វើការសម្រេចចិត្ត​នៅក្នុង​រឿងនេះ​ទេ។

អ្នកនាងបាននិយាយថា យូណេស្កូ បានលើកឡើង​ម្ដងហើយម្ដងទៀតនិងជាសាធារណៈអំពី​សារៈ​សំខាន់​​​នៃ«ការគោរពសិទ្ធិមនុស្ស​ពេញលេញ ព្រមទាំងបាន​ទទូច​ឱ្យ​ពួកគេ​ធានាថា ការតាំង​ទីលំនៅថ្មី​ណាមួយ​គឺធ្វើឡើងដោយស្ម័គ្រចិត្ត» ចាប់តាំងពី​ពេលដែលអាជ្ញាធរ​កម្ពុជា​បានប្រកាស​ពី​កម្មវិធី​ផ្លាស់​ទីលំនៅ​ថ្មី​សម្រាប់ប្រជាជន​ កាលពីឆ្នាំ២០២២មកម្ល៉េះ។

ប៉ុន្តែ ចំពោះអ្នកស្រី ម៉ាប់ ជាអ្នកភូមិដែលរស់នៅចម្ងាយ២០គីឡូម៉ែត្រ​ពី​តំបន់​ទីប្រជុំ​បា្រសាទអង្គរវិញ អ្នកស្រីមានអារម្មណ៍ថា គ្រប់​សកម្មភាព​ដែលអ្នកស្រីធ្វើឡើង​ដើម្បី​កែលម្អ​ជីវភាពរស់នៅរបស់​អ្នកស្រី​ សុទ្ធតែ​មាន​ប្រតិកម្មពីអាជ្ញាធរ។

អ្នកស្រី ម៉ាប់ និយាយថា៖ «ខ្ញុំ​យល់ថា ប្រទេសមានច្បាប់ ប៉ុន្តែ នៅ​ពេល​អ្នក​ភូមិ​ស្នើសុំ​ការអនុញ្ញាត ពួកគេគួរណាស់តែ​យោគយល់ដល់យើង»។ អ្នកស្រីបន្តថា៖ «សព្វថ្ងៃ ប្រសិនបើ​គេ​មិន​អនុញ្ញាត​ឱ្យយើងធ្វើ​ផ្ទះ​នៅ តើ​ឱ្យ​យើង​ទៅរស់នៅឯណា?»

ប្រែសម្រួលពីអត្ថបទភាសាអង់គ្លេស៖ Residents Near Angkor Wat Continue to Struggle with Apsara Restrictions

2,622 views

ព័ត៌មានទាក់ទង

ព័ត៌មានថ្មីៗ

អត្ថបទពេញនិយម