សមាគមសម្ព័ន្ធអ្នកសារព័ត៌មានកម្ពុជា

កុមារមួយចំនួនបោះបង់ការសិក្សាមកជួយប្រមូលអំបិលឳពុកម្ដាយ ដោយសារតែជីវភាពក្រីក្រ

កុមារីម្នាក់ឈរកាយអំបិលនៅពីក្រោយប្រជាពលរដ្ឋផ្សេងទៀតដែលកំពុងកាយអំបិលនាព្រឹកថ្ងៃរះព្រាងៗ នៅខេត្តកំពត។ រូបថតថ្ងៃទី២៨ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២២។ ខេមបូចា/សុវណ្ណ ស្រីពេជ្រ
កុមារីម្នាក់ឈរកាយអំបិលនៅពីក្រោយប្រជាពលរដ្ឋផ្សេងទៀតដែលកំពុងកាយអំបិលនាព្រឹកថ្ងៃរះព្រាងៗ នៅខេត្តកំពត។ រូបថតថ្ងៃទី២៨ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២២។ ខេមបូចា/សុវណ្ណ ស្រីពេជ្រ

កុមារមួយចំនួនបានបោះបង់ការសិក្សាមកជួយប្រមូលរឺរែកអំបិលឪពុកម្ដាយនៅ​ស្រែ​អំបិលតាំងពី​ព្រឹកព្រលឹម​ស្រាងៗ​រហូត​ដល់ថ្ងៃត្រង់ថ្ងៃរសៀល​ ដោយសារតែឪពុកម្ដាយ​ពួកគេ​មិនមានលទ្ធភាពឱ្យកូនទៅរៀន។  

នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃរះព្រាងៗ នាម៉ោងប្រមាណ៥ព្រឹក អ្នកស្រីភាព អាយុ៥០ប្លាយ​  ជាកម្មករ​រែក​អំបិលម្នាក់ក្នុងភូមិត្រពាំងព្រាម សង្កាត់ត្រើយកោះ ក្រុងកំពត ប្រាប់ឱ្យដឹងថា អ្នកស្រីមានកូន​៩នាក់ក្នុងបន្ទុក ដោយសារតែកត្តាជីវភាពក្រីក្រ និងប្ដីអ្នកស្រីមានជំងឺប្រចាំកាយផងនោះ ទើប​អ្នកស្រីមិនអាចបញ្ជូនកូនតូចៗឱ្យទៅរៀនបាន ហើយកូនវ័យជំទង់របស់អ្នកស្រីចំនួន២នាក់​មកជួយរែកអំបិល។

ស្រ្តីវ័យ៥០ប្លាយរូបនេះបន្តទៀតថា ដើម្បីរែកអំបិលបានច្រើនត្រូវងើបតាំងពីម៉ោង៤ព្រឹក​ហើយ​ក្នុងមួយថ្ងៃអ្នកស្រីអាចរកចំណូលពីការប្រមូលផលអំបិលមិនទៀងទាត់ឡើយ ថ្ងៃខ្លះ​បាន៥ ទៅ៦ម៉ឺនរៀល​ ថ្ងៃខ្លះបានតិចជាងនេះអាស្រ័យលើអំបិលដុះនៅតាមស្រែតិចឬច្រើន ហើយចំណូលទាំងនេះគឺដើម្បីផ្គត់ផ្គងគ្រួសារផង និងសងបំណុលគេខ្លះ។

អ្នកស្រីរៀបរាប់ថា៖«កូនខ្ញុំការបាន២ នៅ៧នាក់ ៦ម៉ឺនហ្នឹងអត់ទៀងទេ ជួនកាលយើង​រែក​មួយថ្ងៃបាន២ស្រែអ៊ីចឹងបានតែ៣ម៉ឺនទេ ទាល់តែអំបិលច្រើនទើបបាន១ម៉ឺន​ប្រាំពាន់​បើ​ថា​រាងស្ទើបានតែ១ម៉ឺន៣ពាន់ទេ យើងរែក២ដងក្នុងមួយថ្ងៃ រកបានមកសងបំណុលគេ​ដែរ​ហ្នឹង»។

អ្នកស្រីបន្តថា កូនប្រុសទី៦ និងកូនស្រីទី៧ សុទ្ធតែរៀនពូកែ តែដោយសារតែជីវភាពខ្វះខាត ទើបអ្នកស្រីគ្មានលទ្ធភាពឱ្យពួកគេរៀនបន្ត ហើយអ្នកស្រីមិនបានបង្ខំឱ្យកូនៗ​ឈប់រៀន​ឡើយ។ អ្នកស្រីថា បើមានលទ្ធភាពគាត់នឹងឱ្យកូនរៀនបន្ត ហើយឱ្យធ្វើគ្រូបង្រៀនមិនខាន។

អ្នកស្រីបន្តថា៖«កូនខ្ញុំអាមួយនេះ ថ្នាក់ទី៧ ឈប់រៀន២ឆ្នាំហើយបានមកជួយជំនួស​ដៃជំនួស​ជើងដែរ កូនខ្ញុំស្រួលណាស់រកបានលុយប៉ុន្មានស្រេចតែម៉ែឪឱ្យចាយ ហើយវាឈប់រៀនខ្លួន​ឯងមកជួយការងារ បើធូរធារឱ្យវារៀនដល់ទី១២ ឱ្យវាធ្វើគ្រូ»។

អ្នកស្រីថា កូនប្រុសអ្នកស្រីវ័យទើបតែ១៦ឆ្នាំកម្លាំងនៅខ្ចីមិនហ៊ានឱ្យធ្វើការច្រើន ឬធ្ងន់ធ្ងរ​ពេកទេ ខ្លាចបាក់កម្លាំង ត្បិតមិនដួចកូនគេផ្សេងទៀតចាស់វស្សាកម្លាំងមាំទាំ។

អ្នកស្រីថា៖«បើកូនគេចាស់ៗ២០ជាងអីអស់អីហើយ អានេះរង្វង់១០ជាងវានៅបាក់ណា៎ តែ​ធ្វើ​ម៉េចយើងអត់»។

អ្នកស្រីភាព បន្តថា បច្ចុប្បន្នអ្នកស្រីនិងគ្រួសារមកស្នាក់នៅផ្ទះឈើជាប់ដីតូចៗ ដែលថៅកែ​អំបិលរៀបចំសម្រាប់កម្មករមកពីចម្ងាយដូចអ្នកស្រី។ ដូច្នេះ អ្នកស្រីមិនសូវចំណាយលើថ្លៃផ្ទះ​ ទឹកភ្លើងឡើយ ពោលចំណាយតែថ្លៃហូបចុកប្រចាំថ្ងៃតែប៉ុណ្ណោះ។

អ្នកស្រីបន្ថែមថា៖«ថ្លៃម្ហូបអីគេអត់ចេញឱ្យទេ ចេញទឹកភ្លើងនិងកន្លែងនៅ យើងចេញថ្លៃម្ហូបខ្លួនឯង»។

ចំណែកកុមារីសាវតី ដែលមានវ័យប្រមាណ១២ឆ្នាំ រៀនថ្នាក់ទី៤ ជាកូនរបស់អ្នកស្រីភាព បាន​ឱ្យ​​ដឹងថា គ្រួសាររបស់នាងមានជីវភាពលំបាក ទើបនាងឈប់រៀនដោយខ្លួនឯង ដើម្បីជួយ​សម្រាលការងាររែកអំបិលរបស់ម្ដាយនាងជារៀងរាល់ព្រឹក។

កុមាររីរូបនេះ បន្តទៀតថា រូបនាងមិនបានជួយអ្វីច្រើននោះទេ គ្រាន់តែជួយ​ប្រមូលអំបិល​ជា​ដុំៗ​ប៉ុណ្ណោះ ចំណែកម្ដាយនិងបងប្រុសនាងជាអ្នករែកអំបិលទៅទុកក្នុងឃ្លាំង ខណៈប៉ារបស់​នាងមានជំងឺប្រចាំកាយមិនអាចជួយអ្វីបានឡើយ។

អង្គុយលើថ្នាលស្រែអំបិល មុខពងក្រពើរសម្បុរខ្មៅស្រអែម ស្រីតីថ្លែងថា៖«ខ្ញុំចង់រៀនដែរ​តែ​ត្រូវមកជួយម៉ែ ហើយខ្ញុំទើបតែមកជួយម្ដាយខ្ញុំទេ ហើយពេលឈប់រៀនដូច្នេះអ្នកគ្រូសួរដែរ តែខ្ញុំប្រាប់ថាមកជួយម៉ែ»។

ចំណែកអ្នករែកអំបិលម្នាក់ទៀត គឺអ្នកស្រីភ័ក្រ  ជាអ្នករស់នៅខេត្តកំពត បានប្រាប់ឱ្យដឹងថា អ្នកស្រីនិងប្ដីមិនមានកូនមកជួយរែកអំបិលឡើយ តែមានប្អូនថ្លៃវ័យខ្ទង់១៣ឆ្នាំ មកជួយ​ប្រមូលអំបិលជាមួយដើម្បីបានលុយចាយខ្លះ។ អ្នកស្រីបន្តថា ក្នុងមួយថ្ងៃអាចរែកបាន២ ទៅ៣ស្រែ ដូច្នេះប្រាក់ដែលបានមក គឺចែកទៅឱ្យប្អូនថ្លៃ និងទុកចំណាយលើថ្លៃម្ហូបអាហារ។

អ្នកស្រីប្រាប់ឱ្យដឹងថា អ្នកស្រីពីមុនប្រកបរបរធ្វើស្រែចំការ តែដោយសារតែមានបំណុលផង​នោះ ទើបសម្រេចចិត្តប្ដូរការងារ ធ្វើជាអ្នករែកអំបិលទាំងពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធ ចំណែកកូន​អ្នកស្រីធ្វើការរោងចក្រនៅឯស្រុកកំណើត ព្រោះអ្នកស្រីគ្មានលទ្ធភាពឱ្យកូនរៀនបន្ត។

ស្រ្តីវ័យ៤០ឆ្នាំរូបនេះលើកឡើងថា៖«រែកអំបិលជួនបានតិចជួនបានច្រើន ថ្ងៃខ្លះអត់មាន​អីធ្វើចឹងទៅ ជំពាក់បំណុលគេផង។ រាល់ថ្ងៃរែកអំបិល៣នាក់ប្អូនថ្លៃ»។

កុមារម្នាក់កំពុងបំពេញការងារជាអ្នកកាយអំបិល និងប្រមូលអំបិលជាពំនូកៗ ដើម្បីឱ្យ​ឪពុកម្ដាយពួកគេរែកទៅទុកក្នុងឃ្លាំងក្បែរស្រែអំបិល។រូបថតថ្ងៃទី២៨ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២២។ ខេមបូចា/សុវណ្ណ ស្រីពេជ្រ

កុមារា ឆន ឆេន អាយុ១៤ឆ្នាំ ដែលទើបតែមកជួយការងារនៅស្រែអំបិលជាមួយ​បងថ្លៃ​របស់​គេ បានឱ្យដឹងថា រូបគេមកជួយជំនួសដៃជើងបន្តិចបន្តួច ហើយមកតែពេលទំនេរពីការ​សិក្សា​តែប៉ុណ្ណោះ។

កុមារារូបនេះរៀបរាប់ថា៖«ខ្ញុំរៀនថ្នាក់ទី៣ ព្រោះទើបចូលរៀនដែរ ហើយបានតែកើបទេ​មិន​ទាន់រែកឡើយ»។

ដោយឡែក កុមារា អ៊ីង វណ្ណ អាយុ១៥ឆ្នាំ បានប្រាប់ថារូបគេឈប់រៀនប្រមាណ២ឆ្នាំហើយ ដើម្បីមករែកអំបិលជាមួយឪពុករបស់គេ។ កុមាររូបនេះប្រាប់ទៀតថា គ្រួសារគេមិនមាន​លុយ​ឱ្យគេរៀនបន្តឡើយ ដូច្នេះហើយទើបគេឈប់រៀនមករែកអំបិលជួយគ្រួសារវិញម្ដង។

និយាយបណ្ដើរដៃកាន់ក្ដារប្រមូលអំបិល កុមារ វណ្ណ និយាយថា៖«ខ្ញុំមករែកអំបិល​នេះយក​លុយ​ជួយអ្នកផ្ទះ ហើយខ្ញុំឈប់រៀនតាំងពីថ្នាក់ទី៧ ព្រោះគ្រួសារគ្មានលុយឱ្យរៀនគ្រួសារ​លំបាក​ខ្លាំង»។

មានម្ដាយជាអ្នកមើលក្មេងតាមផ្ទះ និងឪពុកជាអ្នកស៊ីឈ្នួលរែកអំបិល កុមារ វណ្ណ ប្រាប់ថា រូបគេមានបងប្អូន៤នាក់ បងគេធ្វើការរោងចក្រ ចំណែកប្អូន២នាក់ទៀតកំពុងរៀន។ វណ្ណ ប្រាប់​ថា ក្នុងមួយស្រែគេអាចទទួលបានប្រាក់ត្រឹមតែ១ម៉ឺន៥ពាន់រៀលប៉ុណ្ណោះ ហើយក្នុងមួយ​ថ្ងៃអាចប្រមូលបាន២ ទៅ៣ស្រែ។

បើតាមលោក សៅ សុន ចៅសង្កាត់ត្រើយកោះបានឱ្យដឹងថា កន្លងមកខាងអង្គការ​ពលកម្ម​កុមារ និងអង្គការដៃគូផ្សេងៗធ្លាប់ចុះមកអប់រំដែរ តែលោកមិនច្បាស់ថាឥឡូវនេះពិតជាមាន​កុមារមិនគ្រប់អាយុមកធ្វើការនៅស្រែអំបិលឬយ៉ាងណានោះទេ។

លោក សុន បន្តថា ក្នុងករណីដែលមានកុមារទៅធ្វើការនៅស្រែអំបិល អាចបណ្ដាលមកពី​គ្រួសារ​នោះក្រីក្រ​ មានបន្ទុកគ្រួសារច្រើនទើបពួកគេគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅ​ពីការធ្វើការរកប្រាក់​បន្ថែម។

ចៅសង្កាត់រូបនេះថ្លែងថា៖«ជួនកាលវាមានអ្នកខ្លះទៅមានកូនច្រើន ដល់ពេលចឹង​ហូប​ចុក​អត់គ្រាន់ ហើយឆ្នាំនេះធ្វើអំបិលអត់បានទៀតភ្លៀងញឹក ចឹងប្រហែលជាគាត់អត់ហើយ ឱ្យក្មេងជួយកាយជួយអីចឹង តែបើរែកយើងបំបាត់ហើយ»។

លោក សុន អះអាងថា កន្លងទៅខាងអាជ្ញាធរបានកសាងសាលារៀនទៅចុងភូមិក្បែរៗ​កសិដ្ឋានអំបិល ដើម្បីឱ្យកុមារដែលមកតាមឪពុកម្ដាយស៊ីឈ្នួលធ្វើការ បានចូលរៀនផងដែរ។

ជុំវិញបញ្ហានេះ លោក សុខ គឹមជឿន ប្រធានមន្ទីរឧស្សាហកម្មវិទ្យាសាស្រ្តបច្ចេកវិទ្យា និង​នវានុវត្តន៍ខេត្តកំពត បានបដិសេធថា នៅក្នុងកសិដ្ឋានអំបិលមិនមានកុមារ ដែលបោះបង់​ការសិក្សាមកធ្វើការឡើយ ព្រោះកុមារទាំងនោះមិនទាន់គ្រប់អាយុ។

លោកបន្តថា បញ្ហាដែលកម្មករជួបប្រទះវិញ គឺចំណូលមិនទៀងទាត់ ដោយសារតែការ​ប្រមូល​ផលអំបិលអាស្រ័យលើអំបិលមានតិចឬច្រើន ប្រសិនបើអាកាសធាតុមិនអំណោយផល ពួក​គេមិនអាចធ្វើការបានទេ។

លោកថ្លែងយ៉ាងដូច្នេះថា៖«អត់មានទេៗ ក្មេងបោះបង់ការរៀនហើយមករែកអំបិល អាក្មេង​ដែលមិនទាន់គ្រប់អាយុហ្នឹង។ ហើយបញ្ហាគឺគាត់អត់មានកម្រៃ បើអំបិលផលិតបាន​តិចតួច​គាត់​ទទួលបានកម្រៃតិចតួចដែរព្រោះវាជារបបម៉ៅការ»។

កុមារតូចៗកំពុងបំពេញការងារជាអ្នកកាយអំបិល និងប្រមូលអំបិលជាពំនូកៗ ដើម្បីឱ្យ​ឪពុកម្ដាយពួកគេរែកទៅទុកក្នុងឃ្លាំងក្បែរស្រែអំបិល។រូបថតថ្ងៃទី២៨ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២២។ ខេមបូចា/សុវណ្ណ ស្រីពេជ្រ

ចំណែកលោក មឿន តុលា នាយកប្រតិបត្តិនៃមជ្ឈមណ្ឌលសម្ព័ន្ធភាពការងារ និងសិទ្ធិមនុស្ស (Central) បានថ្លែងថា បញ្ហាកុមារដែលបោះបង់ការសិក្សា គឺមានច្រើនរូបភាព ដូចជាទៅ​ធ្វើ​ការ​នៅស្រែអំបិល ចំការស្វាយចន្ទីរ និងចំការចេកជាដើម។ លោកថា ការមានវត្តមានកុមារ​ធ្វើការនៅតាមស្រែអំបិល​ គឺជាភាពបរាជ័យមួយរបស់រដ្ឋ ព្រោះរដ្ឋធ្លាប់បានប្ដេជ្ញាថានឹង​លុប​បំបាត់ពលកម្មកុមារនៅស្រែអំបិល។

លោកថ្លែងថា៖«រឿងពលកម្មកុមារនេះ រដ្ឋបានសន្យារាប់ឆ្នាំហើយតាំងពីឆ្នាំ២០១០ សន្យា​ថាលែងឱ្យមានពលកម្មកុមារនៅក្នុងវិស័យផលិតអំបិល ជាក់ស្ដែងគឺនៅតែមាន ដោយសារ​តែពលរដ្ឋអត់មានចំណូលអីច្រើន ចឹងការងារនៅស្រែអំបិលគាត់បានប្រាក់ខែតិច គាត់មាន​តែឱ្យកូនគាត់ឈប់រៀនជួយធ្វើការដើម្បីបានចំណូល»។

លោក តុលា ក៏បានលើកឡើងពីការចំណាយលុយច្រើននៅសាលារដ្ឋ ដែលមិនខុសគ្នាប៉ុន្មាន​ពីការចំណាយនៅសាលាឯកជន ជាហេតុធ្វើឱ្យគ្រួសារក្រីក្រ​មួយចំនួនមិនអាចផ្គត់ផ្គង់​លុយឱ្យ​កូនបានរៀន​ ស្របពេលដែលជីវភាពរបស់ពួកគេនៅមានកម្រិត។

លោក តុលា បញ្ជាក់ថា ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានេះ គឺត្រូវមានការត្រួតពិនិត្យឡើងវិញ​ជា​ប្រព័ន្ធ ថាតើនៅតាមក្រុមហ៊ុន ឬការដ្ឋាននានា​មានកុមារមកធ្វើការដែរឬទេ។ បន្ថែមពីនេះ​ គឺ​ត្រូវគិតគូរអំពីប្រាក់ឈ្នួលកម្មករឱ្យបានត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ការងារ លុបបំបាត់អំពើរពុករលួយ​នៅតាមសាលារៀន និងផ្ដល់កិច្ចគាំពារសង្គមទៅឱ្យប្រជាពលរដ្ឋដោយតម្លាភាព។

លោកអះអាងយ៉ាងដូច្នេះថា៖«រឿងប្រព័ន្ធអប់រំ យើងគួរតែពិនិត្យលើ​អំពើរពុករលួយ​នៅក្នុង​វិស័យអប់រំ ដោយកាត់បន្ថយឬលុបបំបាត់ឱ្យមានប្រសិទ្ធភាពកុំឱ្យមានការយកលុយក្មេង ឬលក់ឯកសារក៏ដូចជាចំណាយអ្វីផ្សេងៗដែលមិនមែនជាចំណាយរបស់រដ្ឋបានកំណត់»។

លោកបន្តថា៖«ទាក់ទងនឹងលក្ខណ្ឌបំណុល ប្រសិនបើពលរដ្ឋនៅជាប់បំណុល​ថាតើរដ្ឋគូរតែ​មានបដិភាគណាមួយជួយទៅដល់ប្រជាពលរដ្ឋក្រីក្រខ្លាំង អាចមានលទ្ធភាពសងបំណុល​ទៅធនាគារបាន»។

ចំណែក លោកសន ជ័យ ប្រធាន​អង្គការ​សម្ព័ន្ធ​គណនេយ្យ​ភាព​សង្គម​កម្ពុជា លើកឡើងថា ករណីដែលមានកុមារបោះបង់ការសិក្សាហើយមកជួយការងារឪពុកម្ដាយដូច្នេះ គឺជាទម្រង់​មួយនៃការប៉ះពាល់រយៈពេលវែងផ្នែកធនធានមនុស្ស។

លោកបញ្ជាក់ថា៖«បើពួកគេឈប់រៀនមានន័យថា អនាគតពួកគេកាន់តែស្រពេចស្រពិល ហើយវានឹងនាំឱ្យមានការរងផលប៉ះពាល់ដល់ការរៀបចំដំណើរជីវិតរបស់ពួកគេ»។

លោក ជ័យ អះអាងថា រដ្ឋាភិបាលគួរតែបិទបញ្ចប់ទម្រង់ពលកម្មកុមារក្នុងរូបភាពបែបនេះ ហើយក្រសួងពាក់ព័ន្ធនានា​គួរតែរកមធ្យោបាយដើម្បីជួយកុមារឱ្យបានរៀនសូត្រឡើងវិញ។

ជុំវិញបញ្ហានេះ​ លោក រស់ សុវាចា អ្នកនាំពាក្យក្រសួងអប់រំ មិនបានឆ្លើយតបនឹងសំណួរជុំវិញ​បញ្ហានេះទេ តែលោកបានមានប្រសាសន៍ថា គុណភាពអប់រំ អាស្រ័យលើការតាំងចិត្តរបស់​អ្នកសិក្សាផ្ទាល់ និងការចូលរួមគាំទ្រការរៀនសូត្រពីសំណាក់គ្រប់ភាគីពាក់ព័ន្ធ។

លោក សុវាចា បន្តថា ក្នុងន័យនេះ ក្រសួងអប់រំ ជាសេនាធិការរបស់រាជរដ្ឋាភិបាល​ក្នុងការ​លើកកម្ពស់គុណភាពអប់រំ តាមរយ:គ្រប់រូបភាព អមដោយកិច្ចសហការ​វិជ្ជមានជាមួយ​ក្រសួង-ស្ថាប័ន ដៃគូរអភិវឌ្ឍន៍ បុគ្គលិកអប់រំមាតាបិតា និងគ្រប់តួអង្គពាក់ព័ន្ធ។

យោងតាមសេចក្ដីប្រកាសរបស់ក្រសួងផែនការកាលពីចុងឆ្នាំ២០២១ បានឱ្យដឹងថា ក្នុង​ពេល​ប្រទេស​កម្ពុជា​រង​វិបត្តិ​ជំងឺ​កូវីដ​១៩ ​បន្ទាត់​ភាព​ក្រីក្រ​ក្នុង​ប្រទេស​ត្រូវ​បាន​រដ្ឋាភិបាល​កំណត់​សាជា​ថ្មី ​ដែល​នាំ​ឲ្យអត្រា​ភាព​ក្រីក្រ​ បាន​កើន​ឡើង​ដល់​ប្រមាណ​១៨%។

ទន្ទឹមនឹងនេះ បើតាម​របាយការណ៍​ត្រួតពិនិត្យ​ការ​អប់រំ​សកល​ឆ្នាំ​ ២០១៧-២០១៨​ របស់​អង្គការ​យូ​ណេ​ស្កូ​បានបង្ហាញ​ថា​ កុមារ​ទូ​ទាំង​ពិភពលោក​ចំនួន​ ២៦៤​ លាន​នាក់​មិន​បាន​ចូល​សាលារៀន។​ 

ដោយឡែក កុមារ​កម្ពុជា​ចំនួន​ ៣ ១៤៣ ២៥២​ នាក់​បាន​ចុះ​ឈ្មោះ​ចូល​រៀន​ នេះ​បើ​យោង​តាម​ស្ថិតិ​ជាតិ​ឆ្នាំ​ ២០១៧-២០១៨​។​  ក្នុងនោះផងដែរ កាលពីខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០១៩ លោក​ ហង់​ ជួនណា​រ៉ុ​ន​ រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួង​អប់រំ​បាន​ថ្លែង​នៅ​ក្នុង​សន្និសីទ​ស្តី​ពី​ អត្រា​បោះបង់​ការ​សិក្សា មានកុមារ​ប្រហែល​ ២៣​ ភាគរយ​នៅ​តាម​ខេត្ត​ចំនួន​៣​នៅ​តាម​បណ្តោយ​ព្រំដែន​ជាមួយ​ប្រទេស​ថៃ​បាន​បោះបង់​ការ​សិក្សា​៕

195 views

ព័ត៌មានថ្មី

អត្ថបទពេញនិយម