សមាគមសម្ព័ន្ធអ្នកសារព័ត៌មានកម្ពុជា

ពលរដ្ឋរាប់រយគ្រួសារទទួលយកដំណោះស្រាយដើម្បីបញ្ចប់ជម្លោះដីធ្លីជាង១០ឆ្នាំនៅខេត្តកោះកុង ខណៈពលរដ្ឋមួយចំនួនបន្តបដិសេធ

អ្នកភូមិតម្រង់ជួរចាប់ឆ្នោតយកដីឡូត៍នៅឃុំតានូន ស្រុកបុទុមសាគរ។ រូបភាពថតនៅថ្ងៃទី២១ ខែតុលា។ ខេមបូចា / ឃួន ណារីម
អ្នកភូមិតម្រង់ជួរចាប់ឆ្នោតយកដីឡូត៍នៅឃុំតានូន ស្រុកបុទុមសាគរ។ រូបភាពថតនៅថ្ងៃទី២១ ខែតុលា។ ខេមបូចា / ឃួន ណារីម

ស្រុកបុទុមសាគរ នៃខេត្តកោះកុង៖ កាលពីខែមុន ប្រជាពលរដ្ឋជាងមួយពាន់គ្រួ​សារ​​​មកពីស្រុកបុទុមសាគរ និងស្រុកគិរីសាគរក្នុងខេត្តកោះកុង បានយល់ព្រម​ទទួលយកដំណោះ​ស្រាយ​​ដី ដែល​មាន​បណ្ណកម្មសិទ្ធិ​ ដោយបញ្ចប់ជម្លោះដ៏អូសបន្លាយ​ជាមួយនឹងក្រុមហ៊ុន Union Development Group (UDG) ដ៏មានឥទ្ធិពល ហើយបន្សល់ទុកគ្រួសារ​មួយចំនួនតូចប៉ុណ្ណោះដែល​មិន​ទាន់​យល់​ព្រម។ 

លោក ប៊ុន សារិន ជា​ពលរដ្ឋ​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​ពីរ​នាក់ប៉ុណ្ណោះ​មក​ពី​ឃុំ​តានូន ស្រុក​បុទុមសាគរ ដែល​បដិសេធ​មិន​ចុះ​ហត្ថលេខាទទួល​យក​ដំណោះ​ស្រាយ​​​ចុង​​​ក្រោយ​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី២២ ខែ​តុលា ដែល​សម្របសម្រួល​​ដោយ​រដ្ឋាភិបាល​​តាងនាម​ឲ្យក្រុមហ៊ុន​ចិន​ដែល​មាន​ខ្នងក្រាសបាន​និយាយថា៖​«គោលនយោបាយ​នេះ គឺអយុត្តិធម៌សម្រាប់ជនរងគ្រោះដូចជាខ្ញុំ ដោយសារដំណោះស្រាយនេះ​ត្រូវបានបង្ខិតបង្ខំ [លើពួកយើង]​។ វាមិនយុត្តិធម៌ទេ ការ​ផ្តល់ដីទំហំតូចជាងមុន​ដល់យើងខ្ញុំ »។ នៅទូទាំងឃុំដែលរងផលប៉ះពាល់ទាំងនោះ​ មាន​ប្រ​ជាពលរដ្ឋ​ប្រហែល១០០គ្រួសារបានបដិ​សេធសំណើផ្តល់ជូន​ចុងក្រោយនេះ។ 

ថ្លែងពីផ្ទះរបស់លោក​នៅភូមិទួលពោធិ៍ជាកន្លែងតាំងទីលំនៅថ្មីដែល​លោក សារិន បានរស់នៅចាប់តាំងពីត្រូវបានបណ្តេញចេញទាំងបង្ខំពីដីរបស់​លោកទំហំ១២ហិកតា​កាល​ពី​ឆ្នាំ២០១០នោះ បុរសវ័យ៥៦ឆ្នាំរូបនេះបាននិយាយថា លោកមានការ​ខក​​ចិត្តដែលរដ្ឋាភិបាលសម្រេចបញ្ចប់ជម្លោះដោយគ្មានដំណោះ​ស្រាយ​សមរ​ម្យ​។ 

លោក​បាន​និយាយថា៖ «​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​​យល់​​ គោលនយោបាយ​​នេះ​គឺ​ដើម្បី​បញ្ចប់​ជម្លោះ ហើយ​ប្រសិនបើ​យើង​ទទួល​យក [​សំណង​] នោះ​យើង​នឹង​បាត់បង់​សិទ្ធិ​ក្នុង​ការ​ទាមទារ​បន្ថែម​ទៀត​។ ​ពួកគេ​គួរតែ​ពិភាក្សា​ជាមួយ​ពលរដ្ឋ​ដែល​ជា​ជនរងគ្រោះ​ ដើម្បីស្វែង​​យល់​ពី​ជម្លោះ​នីមួយៗ។ ខ្ញុំ​មិន​អាច​ទទួល​យក​គោល​នយោបាយ​នេះ​បាន​ទេ»។ 

ប្រជាពលរដ្ឋ​ជាងមួយពាន់គ្រួសារបានតតាំងជាមួយក្រុម​ហ៊ុន UDG ដើម្បីទទួលបានសំណង​គ្រប់គ្រាន់ ចាប់តាំងពីត្រូវបានបង្ខំឲ្យចាកចេញពីដីរបស់ពួកគាត់​កាលពីជាងមួយទសវត្សរ៍​កន្លងមក ដើម្បីរកកន្លែងសម្រាប់គម្រោងអភិវឌ្ឍរមណីយដ្ឋានប្រណីតដែលគ្រោងចំណាយ​ទឹកប្រាក់អស់ ​៣,៨​ពាន់លានដុល្លារ ដែលគ្របដណ្តប់​ប្រហែល២០ភាគរយនៃឆ្នេរសមុទ្រ​កម្ពុជា។ 

ខណៈ​លោក សារិន អះអាង​ថា ​លោក​នឹង​បន្ត​តវ៉ា ​រដ្ឋាភិបាល​បាន​អះអាង​ថា​​ ថ្ងៃ​ទី២២ ខែ​តុលា ​គឺ​ជា​ឱកាស​ចុងក្រោយ​សម្រាប់​ប្រជា​ពលរដ្ឋ១.៣៣៣គ្រួសារ​​ក្នុង​ការ​ចូលរួមចាប់​​ឆ្នោត​យក​ដីឡូត៍នៅកន្លែងថ្មី។ 

លិខិតរបស់រដ្ឋបាលខេត្តបានសរសេរថា សម្រាប់ប្រជាពលរដ្ឋ​ដែលខកខាន​មិនបានចូលរួមតាមពេល​កំណត់៖​​ «អាជ្ញាធរជាតិដោះស្រាយទំនាស់ដីធ្លី និងរដ្ឋបាលខេត្តកោះកុងចាត់ទុកថា បងប្អូនប្រជាពលរដ្ឋ​បោះបង់ចោលសិទ្ធិទទួល​យក​ការដោះស្រាយគោលនយោបាយរបស់រាជរដ្ឋាភិបាល»។ 

លោក ប៊ុន​ សារិន អ្នកភូមិម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកភូមិដែល​មិនព្រមទទួល​យក​សំណង និយាយជាមួយអ្នកសារព័ត៌មាននៅផ្ទះរបស់លោក​។ រូបភាព​ថតនៅថ្ងៃទី២១ ខែតុលា។ ខេមបូចា / ឃួន ណារីម

គ្រួសារពលរដ្ឋដែលរងផលប៉ះពាល់ដោយសារការអភិវឌ្ឍន៍នេះ ត្រូវបានបែងចែកជាបីក្រុម​ដើម្បី​ទទួល​សំណង ដោយផ្អែកលើការគណនារបស់អាជ្ញាធរចំពោះការទាមទារពីដំបូង​របស់ពួកគាត់​ នេះបើ​​យោងតាមព័ត៌មានដែលផ្តល់ដោយលោក សុខ សុទ្ធី អភិបាលរង​ខេត្តកោះកុង​ក្នុងកិច្ចប្រជុំកាលពីថ្ងៃទី១១ ខែតុលា ជាមួយក្រសួងរៀបចំដែនដី​និងអាជ្ញាធរជាតិ​ដោះស្រាយទំនាស់​ដីធ្លី។ 

ក្រុមទី១ ដែល​មាន២៤៧គ្រួសារ នឹងទទួលបានប្រាក់​៩.០០០​ដុល្លារ ដី០,៥ហិក​តា​​សម្រាប់សង់​ផ្ទះ និងដី៣ហិកតាសម្រាប់ធ្វើកសិកម្ម។ ក្រុមទី២ដែលមាន​ចំនួន ២៥៥គ្រួសារនឹងទទួលបានដី២ហិកតាសម្រាប់ធ្វើកសិកម្ម និងក្រុមចុងក្រោយ ដែល​៨៣១គ្រួសារនឹងទទួលបានដី១ហិកតា។ 

កាលពីឆ្នាំ២០០៨ រដ្ឋាភិបាលបានផ្តល់សម្បទានដីសេដ្ឋកិច្ចទំហំ​ ៣៦.០០០ហិក​តា និងផ្តល់ដី​ ៩.១០០ហិកតាបន្ថែមទៀតរយៈពេល៣ឆ្នាំក្រោយ នេះបើយោងតាមព័ត៌មានវីអូឌី។ របាយការណ៍ឆ្នាំ២០១២របស់​មជ្ឈ​មណ្ឌល​អប់រំច្បាប់​សម្រាប់សហគមន៍បានរកឃើញថា ប្រជាពលរដ្ឋជាង១.១៤០គ្រួសារ​ត្រូវបានបង្ខំឲ្យចាកចេញពីផ្ទៃដីទំហំ១០.០០០​ហិកតាក្នុងរយៈពេល៥ឆ្នាំដំបូងនៃការអភិវឌ្ឍន៍នេះ។ 

នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២០ ក្រសួងរតនាគារសហរដ្ឋអាមេរិកបានដាក់ទណ្ឌកម្មក្រុមហ៊ុន​ UDG ចំពោះការរឹបអូស និងឈូសឆាយ​ដីធ្លី​របស់ប្រជាពលរដ្ឋ​សម្រាប់គម្រោង​អភិវឌ្ឍន៍ ដែលរួម​មានអាកាសយានដ្ឋានអន្តរជាតិដែលសហរដ្ឋអាមេរិក អះអាងថា អាចត្រូវបាន​ប្រើប្រាស់​ដោយយោធាចិន ទោះបីជាយ៉ាងណា​ រដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជាបាន​បដិសេធការចោទប្រកាន់នេះ។ 

ជម្លោះ​រយៈ​ពេល​មួយ​ទសវត្សរ៍នេះ​​បង្កផលប៉ះពាល់​ច្រើន​ចំពោះ​ប្រជាពលរដ្ឋ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​បាន​ចូល​រួម​ការ​ចាប់​ឆ្នោតនិង​ចុះ​ហត្ថលេខា​លើ​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​ទទួល​យក​ដំណោះ​ស្រាយ​ចុង​ក្រោយ​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី២២ ខែ​តុលា មាន​មួយចំនួនបាន​និយាយ​ថា ពួក​គាត់​​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​នឹង​ដំណោះ​ស្រាយនេះទេ ហើយ​បាន​យល់​ព្រម​ដោយ​សារ​តែ​ពួក​គាត់​​គ្មាន​ជម្រើសអ្វី​ផ្សេងក្រៅពីនេះ។ 

លោក ជួន សាន អាយុ៥៥ឆ្នាំ រស់នៅភូមិទួលពោធិ៍ និងបានចូលរួមតស៊ូមតិអស់រយៈ​ពេល​ប្រមាណ១២ឆ្នាំ ចាប់តាំងពីត្រូវបានបណ្តេញចេញពីដីទំហំ១០ហិកតា​របស់​លោក​ បាន​និយាយ​ថា៖ «ខ្ញុំនឿយណាយ​នឹងការតស៊ូ ដោយ​ត្រូវ​ធ្វើដំណើរចុះឡើង​ពីខេត្តទៅ​ក្រុងភ្នំពេញម្តងហើយម្តងទៀត ហើយមិនឃើញមានដំណោះស្រាយណា​មួយឡើយ»។ 

លោក ជួន សាន បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តទទួលយកដំណោះ​ស្រាយនេះ [ដី​១ហិកតា] ពីព្រោះ​គ្មាន​ជម្រើសល្អជាងនេះទេ ដោយ​សាររយៈពេល១០ឆ្នាំមកហើយ ដែលយើងបានចំណាយប្រាក់និងកម្លាំង​កាយ​យ៉ាងច្រើន»។ 

លោក​បាន​និយាយថា៖ «យើងធុញទ្រាន់​នឹង​ការ​តវ៉ា​និង​ស្តាប់​ការដោះសាររ​បស់​ពួក​​​​គេ»  ដោយលោក​បាន​បន្ថែម​ថា ​លោក​បាន​បង្ខំ​ចិត្ត​​ទទួល​យក​សំណងនេះ ​ដែល​ប្រសើរ​ជាងការមិន​ទទួល​បាន​​​អ្វី​សោះ។ 

លោក ជួន សាន ដែលយល់ព្រមទទួលយកសំណងដី​ទំហំ​១ហិកតាជាថ្នូរនឹងដី​១០ហិកតា ដែលលោកបានបាត់បង់ និយាយជាមួយអ្នក​​សារព័ត៌មាននៅក្នុងផ្ទះរបស់លោក។ រូបភាពថតកាលពីថ្ងៃទី២២ ខែតុលា។ ខេមបូចា / ឃួន ណារីម

ខណៈ​កន្លងមក​​ ​លោក សាន ធ្លាប់ផ្គត់ផ្គង់​​​​គ្រួសារក្នុង​នាមជា​កសិករធ្វើ​ស្រែដ៏​ជោគ​ជ័យ​ម្នាក់​ លោក​ត្រូវ​ធ្វើ​ការ​ជា​កម្មករ​សំណង់និង​ជា​អ្នក​រត់​ម៉ូតូឌុបវិញ ចាប់​តាំង​ពី​លោក​​​ត្រូវបាន​​បណ្តេញ​ចេញ។ លោក​ក៏ត្រូវពឹងផ្អែកលើការឧបត្ថម្ភ​ប្រាក់​ពីកូនៗរបស់លោក ក៏ដូចជាកម្ចីធនាគារផងដែរ។ 

លោក សាន បាន​និយាយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​ស្រែ​បាន​ប្រហែល១៦០បាវ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​នៅ​​កន្លែង​ចាស់ ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​គ្មាន​​អ្វី​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ការងារធ្វើ​ស្រែ​ទៀត​ទេ»។ 

ទី​​តាំង​ដែល​លោក​ សាន និង​អ្នក​ជិត​ខាង​របស់​លោក​​ត្រូវ​​ផ្លាស់​​ទៅ​នោះ ត្រូវ​បាន​គេ​រំពឹង​ថា ​អាច​ធ្វើ​ស្រែបាន ប៉ុន្តែ​ដីនៅទីនោះមិន​សូវ​មាន​ជីវជាតិ​ទេ។ 

លោក​បាន​និយាយថា៖ «នៅ​ទីតាំង​ដី​ថ្មី ខ្ញុំ​មិន​អាច​ដាំ​ដំណាំ​បាន​ទេ សូម្បី​តែ​ដូង ដំឡូង​មី ឬ​ស្រូវ​ក៏​ដោយ ព្រោះ​វា​ជា​ដី​ខ្សាច់​ស ហើយ​នៅ​រដូវ​វស្សា​វា​លិច​ទឹក»។ ដោយលោកបន្ថែមថា៖ «ខ្ញុំ​ខឹង​​ណាស់​ដែល​គេ​សន្យា​ថា ​នឹង​ផ្តល់​ដី​ស្រែ​ឲ្យ​យើង ប៉ុន្តែ​តាម​ពិត ​វា​ជា​ដី​ព្រៃ​ដែល​​មិន​អាច​ធ្វើ​ស្រែ​ចម្ការ​បាន»។ 

លោក សាន និងអ្នកជិតខាងរបស់លោក​បានចំណាយពេលភាគច្រើន​ក្នុង​រយៈ​ពេល១០​ឆ្នាំ​កន្លងមកនេះ ដើម្បីទាមទារសំណងសមស្រប ដោយធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីរួមខេត្ត និងរាជធានីភ្នំពេញ ដើម្បីជួបជាមួយមន្ត្រី និងធ្វើការតវ៉ា​។ ប៉ុន្តែ​លោក​បាន​និយាយ​ថា បទពិសោធន៍ទាំង​​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ធ្លាក់​​ដល់​ចំណុចមួយ​​ដែល​ពួកគាត់​​មាន​អារម្មណ៍​ថា ​ពួកគាត់​​គ្មាន​ជម្រើស​អ្វីក្រៅ​ពី​ការ​ទទួល​យក​សំណង​ចុងក្រោយនេះទេ។ 

លោក​បាន​ពន្យល់​ថា៖«ខ្ញុំចង់បន្ត [ការតស៊ូ​] ជាមួយពួកគាត់ ប៉ុន្តែពួកគាត់​ភាគច្រើន​បានទទួលយក។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ​អស់​សង្ឃឹម ទើប​​ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​ទទួល​យក ព្រោះ​ពួកគេ​មិន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​តវ៉ាទេ»។ 

អ្នក​ស្រី ស្រី សុផា អាយុ៣៨ឆ្នាំ ដើមឡើយរស់នៅភូមិពាយកាយ​ ឃុំកោះស្តេច ស្រុកគិរីសាគរ បានចូលរួមចាប់ឆ្នោតយកដីទំហំ៣,៥ហិកតា នៅភូមិទួលពោធិ៍ រួមនឹងសំណងជា​ប្រាក់​ចំនួន៩.០០០ដុល្លារ។ 

អ្នកស្រីបាន​និយាយថា៖ «ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តរើ​ចេញ​ ដើម្បីចាប់ផ្តើមជីវិតថ្មី។ វាគឺជាកន្លែងល្អ ព្រោះនៅជិតផ្លូវធំ មានភ្លើងអគ្គិសនី និងមានមណ្ឌលសុខភាព។ វាគឺ​ជា​​កន្លែង​ល្អ​ជាង​ភូមិ​ចាស់​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ខ្នាតតូច​​នៅ​តាម​ដងផ្លូវបាន​»។ 

ទោះបីជាដីនេះមានទំហំតូចជាងដីចាស់របស់អ្នកស្រី ដែលមានទំហំ៥ហិកតាក៏ដោយ ក៏​អ្នកស្រី សុផា បាននិយាយថា អ្នកស្រីមានអារម្មណ៍ធូរចិត្ត ដោយ​សា​រ​យ៉ាងហាចណាស់នៅពេលនេះ​ទទួលបាន​បណ្ណកម្មសិទ្ធិដី។ 

អ្នក​ស្រី​និយាយថា៖ «រដ្ឋាភិបាល​មិន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​យើង​ស្នាក់​នៅ​ទៀត​ទេ។ យើង​រស់​​​នៅ​ទី​នោះ​រយៈពេល១០​ឆ្នាំ​ដោយ​គ្មាន​បណ្ណ​កម្ម​សិទ្ធិ​ស្រប​ច្បាប់ ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​យើង​មាន​​ហើយ»។ 

ផែនទីទីតាំងដីសំណងដែលបង្កើតដោយអាជ្ញាធរខេត្តកោះកុង។ រូបភាពថតនៅថ្ងៃទី២២ ខែតុលា។ ខេមបូចា /​ ឃួន ណារីម

ក្រុម​អង្គការ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​បាន​រិះគន់គម្រោង​​អភិវឌ្ឍ​នេះ​ជា​យូរ​មក​ហើយ​តាំង​ពី​ការ​បណ្ដេញ​ចេញ​លើក​ដំបូង​រហូត​ដល់​ដំណោះ​ស្រាយ​ចុង​ក្រោយ​​នាពេល​​ថ្មីៗ​បំផុត​នេះ​​។ 

លោក ហួរ អ៊ីន អ្នក​សម្រប​សម្រួល​​អង្គការ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​លីកាដូ​ប្រចាំខេត្តកោះកុង​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ​ឱសានវាទ​​និង​កង្វះ​ការ​ចរចា​បាន​បង្ហាញ​ពី​របៀប​ដែល​រដ្ឋាភិបាលជា​រឿយៗ​​ធ្វើ​ការ​​ជួស​មុខ​ឲ្យ​ក្រុមហ៊ុន​ដែល​ពាក់ព័ន្ធ។ 

លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំគិតថា [អាជ្ញាធរ] មិនមានទំនួលខុសត្រូវក្នុងការសម្របសម្រួល​ដោះស្រាយទំនាស់​ដីធ្លី​នេះទេ»  ដោយកត់សម្គាល់ថា គ្រួសារជាច្រើនត្រូវបានបង្ខំឲ្យ​ទៅ​ឆ្ងាយ​បន្ថែមទៀត​ពី​ទីតាំង​ដីដែល​ពួកគាត់​ត្រូវ​បាន​ផ្តល់​ជូន​ទៅទៀត​។ 

លោក ហួរ អ៊ីន បានមាន​ប្រសាសន៍ថា៖ «ការសម្រេចចិត្តរបស់អាជ្ញាធរគឺជាការសម្រេចចិត្ត​ឯកតោភាគី ដែលមិនមានការពិភាក្សាជាមួយអ្នកភូមិ ដូច្នេះអ្នកភូមិនៅតែបន្តរងគ្រោះពី​គម្រោង​អភិវឌ្ឍន៍នេះដដែល»។ 

លោកបានបន្ថែមថា៖ «អាជ្ញាធរ​គួរ​ជួយ​សម្រួលឲ្យមាន​ដំណោះ​ស្រាយ​ត្រឹមត្រូវ មិន​ត្រូវ​បង្ខំ​ពួកគាត់​ឲ្យ​ទទួល​យក​គោលនយោបាយ​ដែល​មិន​យុត្តិធម៌​នោះ​ទេ»។ 

លោក នេត្រ ភក្ត្រា អ្នក​នាំ​ពាក្យ​ក្រសួង​បរិស្ថានបាន​បង្វែរ​សំណើ​សុំ​ការ​អត្ថាធិប្បាយ​​ទៅ​គណៈកម្មាធិការ​ដោះស្រាយ​ទំនាស់​​ដីធ្លីនេះ ចំណែក​​លោក សេង ឡូត អ្នកនាំពាក្យ​ក្រសួង​រៀបចំ​ដែនដី មិន​អាច​ទាក់ទង​សុំការអត្ថាធិប្បាយ​បាន​ទេ។

យោងតាម​លោកមេឃុំ រៀម រុំ បាន​ឲ្យ​ដឹងថា ខណៈមាន​ពលរដ្ឋ១៧២គ្រួសារបានបាត់បង់ដីធ្លី​នៅក្នុងឃុំព្រែកខ្សាច់ ក្នុង​ស្រុក​គិរីសាគរ មានតែ៤០គ្រួសារប៉ុណ្ណោះដែលទទួលយកសំណង​ដី៣,៥ហិកតា និងប្រាក់៩០០០ដុល្លារ។ 

លោក​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ពលរដ្ឋ​មួយ​ចំនួន​មិន​យល់​ព្រម​ [​ទទួល​យក​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង] នេះទេ ដោយ​សារ​តែ​ការ​ផ្តល់​សំណង​តិចតួច​»។ 

លោក រៀម រុំ បាន​មាន​ប្រសាសន៍​​ថា៖​ «​ប្រសិន​បើ​ពួកគាត់​មិន​យល់​ព្រម​ ​វា​មាន​ន័យ​ថា ​ពួកគាត់​​បោះបង់​សិទ្ធិ​របស់​ពួកគាត់​ហើយ​»។ 

ចំណែកឯនៅឃុំថ្មស ស្រុកបុទុមសាគរវិញ មានតែប្រាំបីគ្រួសារប៉ុណ្ណោះ​ក្នុងចំ​ណោមប្រជាពលរដ្ឋ​២២០គ្រួសារបានបដិសេធទទួល​យក​សំណងដីទំហំ២ហិកតា នេះបើយោងតាមលោកមេឃុំ អ៊ិត គួន។ លោក​បាន​កត់​សម្គាល់​ថា ពួក​គាត់ទាំងនោះ​​មាន​ដី​ច្រើន​មុន​ពេល​ត្រូវ​បាន​​បណ្តេញ​ចេញ។ 

លោកបាន​មាន​ប្រសាសន៍ថា៖ «ពួកគាត់​​ចង់បាន​ការ​​ដោះដូរ​ដី ប៉ុន្តែ​រដ្ឋាភិបាល​មិន​មាន​គោល​​នយោបាយ​ដោះដូរ​នឹងអ្វី​ដែល​ពួកគាត់​បាន​កាន់កាប់ទៅ​​តាម​ទំហំ​ដី​របស់​ពួកគាត់​នោះ​ទេ»។ 

លោក សេក មុនីរិទ្ធ អភិបាល​ស្រុក​គិរីសាគរ​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ​ក្នុង​ស្រុក​របស់​លោក​មាន​ប្រជាពលរដ្ឋ​ចំនួន៦៨០គ្រួសារ​ដែល​បាន​រងគ្រោះ​ដោយ​គម្រោង​អភិវឌ្ឍន៍។ 

លោក​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «គ្រួសារ​ទាំង​នោះ​ ភាគ​ច្រើន​បាន​យល់​ព្រម​ទទួល​​យកគោល​នយោបាយ​របស់​រដ្ឋាភិបាល»។ 

លោក មុនីរិទ្ធ បាន​អះអាងថា ពាក់កណ្តាល​នៃ​ប្រជាពលរដ្ឋ​២១៧គ្រួសារ​ដែល​ត្រូវ​​ផ្តល់​ជូន​​សំណងជា​​ប្រាក់៩.០០០ដុល្លារនិង​ដី៣,៥ហិកតា បាន​​យល់ព្រម​ទទួល​​យក​​ដំណោះស្រាយ​នេះ។ ប្រហែល៧៥ភាគរយនៃប្រជាពលរដ្ឋ១០៣គ្រួសារដែល​ត្រូវ​ផ្តល់សំណងដី​ស្រែចំនួន២ហិកតានោះ​បានយល់ព្រមទទួល​យក​​ដំណោះស្រាយនេះ ចំណែក​ឯ៩០ភាគរយនៅក្នុង​ចំណោមប្រជាពលរដ្ឋ៣៦០​គ្រួសារដែលត្រូវ​ផ្តល់ជូន​ដីមួយហិកតាបានយល់ព្រមទទួល​យក។

លោក ហាក់ ឡេង អភិបាល​ស្រុក​បុទុមសាគរ បាន​បដិសេធ​មិន​ប្រាប់​ចំនួនប្រជាពលរដ្ឋដែល​មិនព្រមទទួល​យក​ដំណោះ​ស្រាយ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​របស់​លោក​ទេ ដោយ​​និយាយថា​ ក្រុម​ការងារ​កំពុង​តែ​គណនា​តួលេខ។ 

ទន្ទឹម​នឹង​នេះដែរ បើ​តាម​លោក ហាក់ ឡេង ក្រុមហ៊ុន UDG សម្រេច​ការសាងសង់​បាន៩០ភាគរយ​នៃ​ព្រលាន​យន្តហោះ​អន្តរជាតិ​តារាសាគរ។ 

សណ្ឋាគារប្រណិតរបស់​ក្រុម​ហ៊ុន Union Development Group កំពុងសាងសង់នៅស្រុកបុទុមសាគរ។ រូបភាពថតកាលពីថ្ងៃទី២២ ខែតុលា។ ខេមបូចា / ឃួន ណារីម

ក្តីសង្ឃឹមចុងក្រោយ 

ថ្វីបើមានឱសានវាទដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់រដ្ឋាភិបាលក៏ដោយ ក៏ប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួនតូចសង្ឃឹមថា ពួកគេនៅតែអាចទទួលបានការផ្តល់ជូនប្រសើរជាងនេះ។

អ្នកស្រី ព្រាប លក្ខិណា អាយុ៣៥ឆ្នាំ មកពីឃុំព្រែកខ្សាច់ ស្រុកគិរីសាគរ បានបដិសេធយកដដី៣,៥ហិកតានិងប្រាក់​៩​.០០០ដុល្លារ ដោយអះអាងថា ដំ​ណោះ​​ស្រាយនេះមិនយុត្តិធម៌​និងគ្មាន​​តម្លាភាព។ 

អ្នកស្រី លក្ខិណា ដែល​ធ្លាប់​កាន់កាប់​ដី៨ហិកតា​បាន​និយាយ​ថា អ្នកស្រីនិង​ពល​រដ្ឋ​ប្រមាណ១០០គ្រួសារ​ទៀត​នឹង​បន្ត​តវ៉ា។ អ្នក​ស្រី​បាន​និយាយ​ថា ពួកគាត់​ភាគ​ច្រើនដូច​ជា​អ្នកស្រី​ដែរ​​កាន់​កាប់​ដី​ច្រើន​ជាង​ដីដែលគេ​ផ្តល់ជូន​ជា​ថ្នូរ​នេះ។ 

អ្នកស្រី លក្ខិណា បាន​និយាយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​មិន​អាច​ទទួល​យក​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​ [ដី​ទំហំ៣ហិកតា]​ នេះទេ ពីព្រោះ​ដី​របស់​ខ្ញុំពីមុន​​ធំ​ជាងនេះ»។ 

អ្នកស្រី​បាន​បន្ថែម​ថា៖​ «ខ្ញុំ​នៅ​តែ​តវ៉ា​រហូត​ដល់​មាន​ដំណោះស្រាយ»។ 

លោក សុខ សុទ្ធី អភិបាល​រងខេត្ត​ ដែលទទួលបន្ទុកដោះស្រាយទំនាស់​ដីធ្លីនោះ បានបដិសេធផ្តល់ព័ត៌មានអំពីស្ថានភាពនេះឲ្យស៊ីជម្រៅទេ ប៉ុន្តែបានអះអាងថា ប្រហែលជានៅមានសង្ឃឹមចំពោះ​អ្នក​មិន​ព្រមទទួល​យកសំណង។ 

លោក​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ ខ្ញុំ​មិន​អាច​ផ្តល់​ចម្លើយ​បាន​ទេ ព្រោះ​វា​មិន​ទាន់​បាន​ដោះស្រាយ​ទាំង​ស្រុង​នៅ​ឡើយ​»។ 

មុន​ដាក់ទូរសព្ទ​ចុះ លោក​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «យើង​កំពុង​បន្ត​ដោះស្រាយ​វា​ជា​​ជំហានៗ ប៉ុន្តែ​សប្តាហ៍​នេះ​ យើង​ឈប់សម្រាក។ នៅ​សប្តាហ៍​ក្រោយ ​យើង​នឹង​បន្តទៀត»។ 

សម្រាប់លោក សារិន មកពីភូមិទួលពោធិ៍ ការបាត់បង់ប្រាក់ចំណូលពីដីស្រែ​ដែល​លោក​កាន់​កាប់​តាំងពីឆ្នាំ១៩៩៧​មកនោះ មានន័យថា លោកមានជម្រើសតិចតួច ប៉ុន្តែត្រូវបន្តការ​តវ៉ា។ 

មុន​ពេល​មានការបណ្តេញ​ចេញ លោក​រក​ចំណូល​បាន​ពី២៥០ទៅ៥០០ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ខែ​ពីដំណាំ​ស្រូវ ដូង និង​ដំឡូងមី ដែល​លោក​ដាំដុះ​។ ឥឡូវ​នេះ លោក​នេសាទត្រី ​ដើម្បី​ចិញ្ចឹម​ជីវិត ជា​អ្វី​ដែល​កាន់តែ​លំបាក​ ដោយ​សារតែ​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំចុងក្រោយ​នេះ ​ផលនេសាទត្រី​ទទួល​បាន​កាន់តែតិចទៅ​ៗ​នៅ​កម្ពុជា​​។ ដើម្បី​ជីវភាព​​រស់​នៅ​ លោក​ត្រូវ​យក​​កម្ចី​មីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ​ចំនួន​ពីរ​ដែល​មាន​ទឹកប្រាក់​​សរុប​ជិត ៧.៥០០ដុល្លារ។ 

លោក សារិន បាន​ថ្លែង​ថា៖​ «​ការ​អភិវឌ្ឍ​នេះ​មិន​បាន​ចំណេញ​អ្វី​សម្រាប់​ពលរដ្ឋ​ក្នុង​​​​មូលដ្ឋាន​ទេ ដោយសារ​យើង​បាត់បង់​ចំណូល និង​មិន​អាច​ធ្វើ​ស្រែ​ចម្ការ​លើ​ដី​របស់​យើង​បាន​ទេ ចាប់​តាំង​ពី​​យើង​ត្រូវបាន​បង្ខំ​ឲ្យ​ចាកចេញ»។ 

ទោះ​បី​ជា​លោក​បាន​តស៊ូ​អស់រយៈពេល​មួយ​ទសវត្សរ៍​​ហើយ​ជួន​កាល​ប្រឈម​នឹង​អំពើ​ហិង្សា​ពី​​កម្លាំង​សន្តិសុខក៏ដោយ​ ក៏លោក សារិន បាន​និយាយ​ថា ការ​តាំង​ចិត្ត​របស់​គាត់​មិន​ចុះ​ខ្សោយ​ទេ។ 

លោកបាន​និយាយថា៖​ «​ថ្មីៗ​នេះ​ មាន​ទាហាន​ម្នាក់​ដែល​គំរាម​ខ្ញុំ… [និយាយថា] បើ​យើង​មិន​ទទួល​យក​ដី១ហិកតា​ដែល​គេ​ផ្តល់​ឲ្យ​ទេ យើង​នឹង​មិន​បាន​អ្វី​ទេ ដូច្នេះ​​មាន​​ន័យ​ថា ​វា​ប៉ះពាល់​ដល់​ជីវិត​របស់ខ្ញុំ»។ លោក សារិន បានកត់​សម្គាល់​ថា រដ្ឋាភិបាល​បាន​ចាត់​ទុក​អ្នក​ដែល​ទាមទារ​សំណង​សមរម្យ​ថា ជា​អ្នក​ញុះញង់និង​ជាពួក​ប្រ​ឆាំង ជាជាង​ជាជនរងគ្រោះ​ដោយ​សារ​ក្រុមហ៊ុន​ដ៏​មាន​អំណាច​ដែល​មាន​ប្រាក់​លើស​ពី​​គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​ទូទាត់​ឲ្យអ្នក​ភូមិនោះ​។ 

លោក សារិន បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំពិតជាហត់នឿយ និងតក់ស្លុតចំពោះ​គោល​នយោបាយ​បង្ខិតបង្ខំនេះ ហើយខ្ញុំពិតជាសោកស្តាយដែលពួកយើងបានចំណាយ​ពេល​វេលាច្រើន​តស៊ូអស់រយៈពេលជាង១០ឆ្នាំ​ ដើម្បីការពារដីរបស់យើង​»។ 

លោកបន្ថែមទៀតថា៖​ «ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែបដិសេធ ទោះ​ឱសានវាទ​មក​ដល់​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​ចង់​ជួប​មន្ត្រី​ជាន់​ខ្ពស់​​ទាំង​នោះ ដើម្បី​ស្តាប់​សំឡេង​របស់​ពួក​គេនិង​លើក​ឡើង​ពី​កង្វល់​របស់​ខ្ញុំ»

ប្រែសម្រួលពីអត្ថបទភាសាអង់គ្លេស៖ While hundreds sign final offer for decade-plus Koh Kong land dispute, holdouts remain

149 views
ព័ត៌មានថ្មីៗ »
អត្ថបទពេញនិយម »