សមាគមសម្ព័ន្ធអ្នកសារព័ត៌មានកម្ពុជា

ស្ត្រីរងគ្រោះដោយអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសាររៀបរាប់​ពីស្ថានភាពជាក់ស្តែងដែលកើតមានឡើង

ក្នុងរូបគំនូរនេះបង្ហាញពីការប្រើហិង្សារបស់បុរសជាស្វាមីទាត់ធុងទឹករលំកំពប់ទឹក ព្រមទាំងចង្អុលមុខប្រពន្ធកំពុងធ្វើម្ហូបនៅចំពោះមុខកូនៗ។ រូបភាពផ្ដល់ឱ្យ
ក្នុងរូបគំនូរនេះបង្ហាញពីការប្រើហិង្សារបស់បុរសជាស្វាមីទាត់ធុងទឹករលំកំពប់ទឹក ព្រមទាំងចង្អុលមុខប្រពន្ធកំពុងធ្វើម្ហូបនៅចំពោះមុខកូនៗ។ រូបភាពផ្ដល់ឱ្យ

ស្ត្រីរងគ្រោះវ័យក្មេងម្នាក់បានរៀបរាប់ពីអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារដោយសារស្វាមីរបស់គាត់បានផឹកស្រា​ស្រវឹង​ជោគជាំរករឿង​និងវាយ​ដំ​លើអ្នកស្រីឱ្យរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរត្រូវបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យ។

នាវេលាម៉ោង១យប់រំលងអាធា្រតចូលថ្ងៃទី៤ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២២ អ្នកស្រី សារីតា ត្រូវបាន​ស្វាមី​ស្រវឹងជោគជាំ វាយដោយដែកទីប ជាច្រើនកន្លែងត្រង់ក្បាលនិងដងខ្លួនបណ្ដាល​ឱ្យ​រង​របួសធ្ងន់ត្រូវបញ្ជូនទៅកាន់មន្ទីរជាបន្ទាន់។

គ្រួសារអ្នកស្រី ឡុង សារីតា ជាគ្រួសារមួយក្នុងចំណោមរាប់ពាន់គ្រួសារ​នៅក្នុង​ប្រទេសកម្ពុជា​ដែលកើតមានអំពើហិង្សា។ ផ្ដល់បទសម្ភាសជាមួយអ្នកសារព័ត៌មាន​ខេមបូចា ​តាមទូរសព្ទ អ្នកស្រី សារីតា ប្រាប់ថា៖​ «រៀបការ១០ឆ្នាំគាត់(ប្ដី)តែងវាយ​ធ្វើបាបយើង[អ្នកស្រី]រហូត​ទោះបី​មិនមានរឿងអីក៏ដោយ»

ដោយផ្ដើមចេញពីការស្រលាញ់គ្នារយៈពេលមួយឆ្នាំ អ្នកស្រី សារីតា បានជម្នះលើការជំទាស់​ពីឪពុកម្ដាយដើម្បីរៀបការជាមួយ លោក វិន​ សាវ៉ាន់ ដែលចូលចិត្តផឹកស្រានិងមានអាយុ​លើស​អ្នកស្រី​ដល់១៣ឆ្នាំ។

នៅអំឡុងឆ្នាំ២០១២ បន្ទាប់សែនដូនតារួច អ្នកស្រី សារីតា បានទៅរស់នៅផ្ទះខាងប្ដី នៅភូមិ​ស្រះកែវ ឃុំកំពង់ព្រះ ស្រុកសង្កែ ខេត្តបាត់ដំបង ដោយប្រកបរបរលក់អីវ៉ាន់ចាប់ហួយ​ខាងមុខ​ផ្ទះ។ អ្នកស្រី សារីតា និយាយថា បុរសជាប្ដីដែលពុំមានការងារធ្វើនិងផឹកស្រាស្រវឹងជា​ប្រចាំ​តែងរករឿងឥតឈប់ឈរដោយសារភ្លើងប្រចណ្ឌ។

ក្រោមសម្ពាធនៃផ្នត់គំនិតសង្គម ដោយគិតថាជាជម្លោះក្នុងគ្រួសារ និងមិនចង់មានឈ្មោះថា​ជាស្រ្តីមាន​ប្ដីពីរ ព្រមទាំងអាណិតកូនៗដែលនៅតូច អ្នកស្រីបានបន្តស៊ូទ្រាំរស់នៅ​ជាមួយ​អំពើហិង្សាជាច្រើនឆ្នាំ។

ស្រ្តីវ័យ២៨ឆ្នាំរូបនេះ និយាយថា៖ «ឈ្លោះសឹងរាល់ថ្ងៃ ជូនកាលមកទះយើងចំកណ្ដាលមុខ បែកអំពិលអំពែក។ គាត់មកពីផឹកគាត់រអ៊ូៗរង៉ូវៗ ដៀលយើងចឹងទៅ ដល់យើងនិយាយ​មួយម៉ាត់ពីរមាត់ស្ទុះហេមកវាយ។ …ដៃជើងខ្ញុំសុទ្ធតែស្នាមវាវាយ»។

អ្នកស្រី សារីតា បន្តថា៖ «វាយដោយដៃទះយើង [នៅឆ្ងាយ]បើមានអីក្នុងដៃ​គាត់គប់​យើង​…យើង​រត់ចេញ រត់អត់ទាន់…ក្បាលខ្ញុំកាលមុនត្រូវដុំថ្មម្ដង មិនមានរឿងអីក៏វារករឿងយើងដែរ វាគ្រវែងដុំថ្មមកគប់ចំក្បាលដេរ៦ថ្នេរ»។

អ្នកស្រី សារីតា បន្ថែមថា៖ «វាប្រចណ្ឌយើង វាអង្គុយរករឿងយើងចឹងទៅ អាណាក៏ប្រុស យើង។ អង្គុយគិតតែខ្លួនវាចឹងទៅ សូម្បីឆ្កែចិញ្ចឹមក្នុងផ្ទះក៏វាប្រចណ្ឌជាមួយឆ្កែចិញ្ចឹមក្នុងផ្ទះ។ ឪវាពិការនៅផ្ទះក៏ប្រចណ្ឌដែរ វាថាឪវាចង់ស្រឡាញ់ប្រពន្ធវា ឪក្មេកពិការដើរមិនរួច វាឆ្កួត វាចឹង»

ទោះយ៉ាងណា ថ្ងៃមួយអ្នកស្រី សារីតា បានដាក់ពាក្យប្ដឹងទៅកាន់អាជ្ញាធរមូលដ្ឋាន និង​សម្រេច​លែងលះ ប៉ុន្តែប្ដីនាងបានទទូចអង្វរជាថ្នូរនឹងការកែខ្លួន។

អ្នកស្រី សារីតា បន្តថា៖ «ប៉ូលិសអីគេមកវាថាឈប់ហើយ វាឈប់តែពេលមួយភ្លែត បាន​ប៉ុន្មានថ្ងៃវាវាយទៀត​។ សុំលែងវាអត់ផ្ដិតមេដៃលែងទេ ខ្ញុំផ្ដិតមេដៃរួច​ហើយ។ ពេលខ្ញុំរត់​នៅខាងផ្ទះខ្ញុំ វាមកអង្វរយើងថាវាឈប់ហើយកែខ្លួន ដល់ពេលបានប៉ុន្មានថ្ងៃទៀត ឈ្លោះ​គ្នាលើកណាក៏វាដេញយើងចេញពីផ្ទះវា ឈ្លោះយប់វាយយើងយប់ វាដេញយើងយប់ ឈ្លោះ​ថ្ងៃវាយថ្ងៃវាដេញយើងថ្ងៃ ដល់មកនៅផ្ទះយើងវាមកអង្វរតាម»

ស្រ្តីរងគ្រោះលើកឡើងពីបញ្ហាមួយចំនួនដែលបណ្ដាល​មកពីការដេកមិនសូវ​ស្កប់ស្កល់​ដោយសារ​ការគិតច្រើននិងមានភាពភ័យខ្លាច។

អ្នកស្រី សារីតា បញ្ជាក់ថា៖ «ដេកមិនដែលសូវលក់ទេ រាល់ថ្ងៃដូចចង់សរសៃប្រសាទម៉េចខ្ញុំ យើងវាគិតច្រើន ណាមួយគាត់វាយតែក្បាលយើង»

សព្វថ្ងៃ អ្នកស្រី សារីតា​ ជាមួយកូនប្រុសពីរនាក់ទៀត ដែលមានអាយុជាង១ឆ្នាំ និង៦ឆ្នាំ បានត្រឡប់ទៅរស់នៅជាមួយម្ដាយបង្កើតវិញនៅឯភូមិកូនខ្លុង ឃុំព្រែកតូច ស្រុកមោងឫស្សី ខេត្តបាត់ដំបង ដើម្បីសម្រាកព្យាបាលរបួសដែលបង្កឡើងនៅថ្ងៃកើតហេតុខាងលើ។

អ្នកស្រី សារីតា និយាយថា៖ «ទៅពេទ្យត្រចៀកឡើងង៉ាង អាយៈមុខ សណ្ដកឆ្អឹងដៃ ក្បាល​វាយ​ចំសៀតផ្កា ហើយមុខដេរ៤ថ្នេរ។ វាដាល់ថ្គាមខ្ញុំស្រាំ ហើយធ្មេញវៀច ខ្ញុំហូបអីអត់ចង់​កើត​ទេរាល់ថ្ងៃ អត់ទាន់ជាទេ មួយខែនៅតែឈឺ។ ព្រោះយើងអត់មានលុយមើលខ្លួន ហើយ​យើងវះដាក់ដែកអបដៃវាអស់[លុយ]ច្រើន ថ្គាមខ្ញុំស្រាំទាំងអស់។  កូនខ្ញុំនៅមួយខ្ញុំ តែអាបង​វា[ប្ដី]វាយខ្ញុំទៅចំកូន វា[កូនបង]ត្រូវអាយៈក្បាលដេរ៦ថ្នេរដែរ»។

ឥឡូវនេះប្ដីនារីរងគ្រោះត្រូវបានអាជ្ញាធរឃាត់ខ្លួននិងចាត់វិធានការតាមច្បាប់ បន្ទាប់ពី​វាយ​ប្រពន្ធ​ឱ្យរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរ។ យ៉ាងណា ស្រ្តីរងពីអំពើហិង្សា​ថា នាងមិនហ៊ានដកពាក្យបណ្ដឹងវិញ ដោយលើក​ឡើងពីការព្រួយបារម្ភថា ជនបង្កអាចមកធ្វើបាបខ្លួនសាជាថ្មី។

អ្នកស្រី សារីតា ថ្លែងថា៖ «អត់ដកពាក្យបណ្ដឹងទេ។ ដកឱ្យវាមកអាកខ្ញុំមក។ បើលើកនេះ​វាសម្លាប់ខ្ញុំអត់ងាប់ផង»។

អាជ្ញាធរមូលដ្ឋាន បានកត់សម្គាល់ថា គ្រួសារអ្នកស្រី ឡុង សារីតា កើតមានអំពើហិង្សា​ ស្ទើរតែជារៀងរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែមានលក្ខណៈស្រាល ក្រោយមកប្ដីប្រពន្ធពួកគេក៏ត្រូវគ្នាវិញ ខណៈឪពុកក្មេករបស់អ្នកស្រី សារីតា ក៏ធ្លាប់មានប្រវត្តិប្រើអំពើហិង្សាលើប្រពន្ធផងដែរ។

លោក ប៉ែន ជឹង អនុភូមិស្រះកែវ ឃុំកំពង់ព្រះ មានប្រសាសន៍ថា នៅភូមិលោក ករណី​អំពើ​ហិង្សាកើតមានតែក្នុងគ្រួសារមួយនេះប៉ុណ្ណោះ។ ការណ៍នេះ នាំឱ្យជីវភាពពួកគេ​មានភាព​ខ្សត់ខ្សោយដោយរស់នៅពឹងផ្អែកលើឪពុកម្ដាយ។ យ៉ាងណា លោក ជឹង អះអាងថា លោកពុំ​ដែលទទួលដំណឹងទាន់ពេលវេលាឡើយ រាល់ពេលប្ដីរបស់អ្នកស្រី សារីតា ប្រើអំពើ​ហិង្សា​ម្ដងៗ ហើយអ្នកស្រី សារីតា ក៏មិនធ្លាប់ប្ដឹងលោកឱ្យជួយអន្តរាគមន៍ផងដែរ។

លោក ជឹង និយាយថា៖ «ពីមុនឈ្លោះតិចតួចអំពើហិង្សាតិចតួច លើកនេះវាវាយសម្លាប់ហ្មង។ វាយចឹងអត់ដឹងដែរ ខ្ញុំនៅឆ្ងាយ វាវាយបិទទ្វារវាយប្រពន្ធ អ្នកជិតខាងអត់ដឹងដែរ»។

មន្រ្តីភូមិរូបនេះ យល់ថា ការប្រើអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារជារឿងធម្មតា ដោយប្ដីប្រពន្ធនឹង​ត្រូវ​រ៉ូវ​គ្នា​វិញបន្ទាប់ពីឈ្លោះគ្នារួច។

លោក ជឹង បញ្ជាក់ថា៖ «ជារឿងធម្មតាហេតុអី វាវាយ វាជាគ្នា វាយតិចតួចជាគ្នា​វិញ។…វា​ឈ្លោះ​គ្នា ប្រកែកគ្នាហើយវាត្រូវគ្នាវិញ»។

ក្នុងរូបគំនូរនេះបង្ហាញពីបុរសជាស្វាមីស្រែកសម្លុតនិងចង្អុលប្រពន្ធ ខណៈនាងកំពុងយំ។ រូបភាពផ្ដល់ឱ្យ

លោក ឆោម ង៉ិ មេប៉ុសិ៍រដ្ឋបាលកំពង់ព្រះ ស្រុកសង្កែ មានប្រសាសន៍ថា លោកធ្លាប់ធ្វើការអប់រំ​ផ្ទាល់មាត់ជាច្រើនលើករួចមកហើយចំពោះប្ដីអ្នកស្រី សារីតា ឱ្យឈប់ប្រើអំពើហិង្សាក្នុង​គ្រួសារ។ លោកបន្តថា ក្នុងឃុំកំពង់ព្រះ មានប្រហែល២០គ្រួសារដែលប្រើប្រាស់អំពើហិង្សា​ក្នុង​គ្រួសារតែមានលក្ខណៈស្រាល។

លោក ង៉ិ បញ្ជាក់ថា៖ «គ្រាន់អប់រំផ្ទាល់មាត់ចឹងទៅ រួមទាំងអប់រំនៅផ្ទះ រួមទាំងអាណា​ព្យាបាល។ គាត់សន្យាថាឈប់ប្រព្រឹត្តអីហើយ។ ពីមុនមកគ្រាន់វាយមួយដៃពីរដៃជេរ​អ៊ីចឹង​ទៅ»

លោក ង៉ិ បន្តថា តាមគោលការណ៍ពីថ្នាក់លើក្នុងមួយឆ្នាំ លោកត្រូវចុះពន្យល់ប្រជាពលរដ្ឋ​ឱ្យយល់ដឹងពាក់ព័ន្ធការប្រើប្រាស់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារចំនួន៨០ដង។ ក្នុងនោះចុះផ្សព្វផ្សាយ​តាមភូមិចំនួន​៤០ដង និងជាវេទិកាសាធារណៈចំនួន៤០ដងផងដែរ។ យ៉ាងណាការពន្យល់​ណែនាំ​នេះភាគច្រើនបានតែស្រ្តី ខណៈបុរសត្រូវទៅធ្វើស្រែតាំងពីព្រលឹម។

លោក បញ្ជាក់ថា៖ «ព្រឹកឡើងបុរសធ្វើស្រែ រកត្រី ស្រីដាំបាយមើលកូន។ ជួបបុរសតិច បានត្រឹម១៥ភាគរយ[នៃអ្នកចូលរួម]»

ទោះជាបែបនេះក្ដី មេប៉ុសិ៍រូបនេះ សង្កត់ធ្ងន់ថា ឆ្នាំក្រោយនេះ លោកនឹងធ្វើការជ្រើសរើស​តែគ្រួសារធ្លាប់មានប្រវត្តិប្រើអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារមកពន្យល់ណែនាំវិញ។

លោក ង៉ិ និយាយថា៖ «វិធីសាស្រ្ត យើងដៅមុខសញ្ញាដែលគាត់ធ្លាប់ប្រើប្រាស់អំពើហិង្សា។ ឧទាហរណ៍ក្នុងមួយភូមិមាន​២ឬ៣​គ្រួសារ​ដែលធ្លាប់ ចឹងទៅយើងធ្វើការកោះហៅ​គាត់​ប្រមូល​គាត់។ អាហ្នឹងគ្រាន់តែយើងគម្រោងទេ ក្នុងឆ្នាំ២០២៣ ខ្ញុំនឹងមានគម្រោង​ចឹង។ យើងចង់យក​តែអ្នកធ្លាប់ប្រើអំពើហិង្សាវាយកូនវាយប្រពន្ធអីយើងប្រមូលតែអ្នកហ្នឹងជុំគ្នាយើងផ្ដោតមុខ​សញ្ញាហ្នឹងតែម្ដង»

មិនខុសពីអ្នកស្រី សារីតា គឺអ្នកស្រី យីវ សារុន អាយុ២៩ឆ្នាំ ដែលរងអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ​មួយ​រូបផងដែរ រស់នៅភូមិដក់ពរ ឃុំក្រាំងដីវ៉ាយ ស្រុកភ្នំស្រួច ខេត្តកំពង់ស្ពឺ និយាយថា ក្រោយ​រៀបការជាង១០ឆ្នាំ គឺក្នុងរយៈពេល៥ឆ្នាំចុងក្រោយនេះ គ្រាដែលស្វាមី​អាចរកប្រាក់​ចូល​ក្នុងគ្រួសារ គឺប្ដីនាងចាប់ផ្ដើមផឹកស្រាស្រវឹងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ព្រមទាំងប្រើអំពើហិង្សា។

កាលពីចុងខែតុលា ឆ្នាំ២០២២ នារីរងគ្រោះរូបនេះ ត្រូវបានប្ដីវាយដោយដងពូថៅ​លើ​ក្បាល​និង​ខ្លួនប្រាណ បន្ទាប់ពីនាងបានបដិសេធប្ដីសុំរួមភេទ។អីលូវនេះ ប្ដីរបស់នាងត្រូវបានអាជ្ញាធរ​ចាត់វិធានការតាមផ្លូវច្បាប់ផងដែរ។

អ្នកស្រី សារុន ឱ្យដឹងថា៖ «ចាប់ផ្ដើមប្រើអំពើហិង្សាពេលគាត់រកលុយបាន…ដល់ពេល​រក​លុយបានមានបនភឿនចេះផឹកស៊ី រករឿងខ្ញុំរហូត លក់[សាច់ជ្រូក]អស់ៗ គាត់បានលុយមក​ឱ្យអស់ៗ​ដែរ គ្រាន់ថាគាត់មកដល់គឺមានបញ្ហា គាត់ផឹកឡើងជោគជាំហើយរករឿង ចោទថា​មានប្រុសមានឈ្មោលចឹងទៅ»។

អង្គការសង្គមស៊ីវិល យល់ឃើញថា  អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារកើតឡើងដោយសារ​ជន​បង្កចាត់​ទុកខ្លួនឯងមានសិទ្ធិលើជនរងគ្រោះ និងខ្វះការយោគយល់អាធ្យាស្រ័យគ្នា ហើយអំពើហិង្សា​ទាំងនោះមានទាំងផ្លូវកាយ ផ្លូវចិត្ត ផ្លូវសេដ្ឋកិច្ច និងផ្លូវភេទផងដែរ។ ដោយឡែក ផ្នត់គំនិត​សង្គម​ក៏បានរុញច្រានឱ្យស្រ្តីស៊ូទ្រាំរស់នៅជាមួយអំពើហិង្សារាប់ឆ្នាំ។

អ្នកស្រី ណម ស៊ីណា ប្រធានកម្មវិធីទំនាក់ទំនងសហគមន៍​នៃអង្គការយេនឌ័រ​និងអភិវឌ្ឍ​ដើម្បី​កម្ពុជា (GADC) មានប្រសាសន៍ថា អាជ្ញាធរមូលដ្ឋានមួយចំនួនបានយល់ខុសថា អំពើ​ហិង្សា​ក្នុង​គ្រួសារនេះគ្រាន់តែជារឿងធម្មតា ហើយមានអាជ្ញាធរខ្លះបាននិយាយចំអកទៅ​កាន់ស្រ្តី​រង​គ្រោះនៅពេលពួកគេស្វែងរកការអន្តរាគមន៍ទៀតផង។

អ្នកស្រី ស៊ីណា បញ្ជាក់ថា «ពេលណាដែលគាត់មិនព្រម[រួមភេទ]ត្រូវបានប្ដី និងសង្គមបោះ​ពាក្យ​សម្ដីមក គាត់(ប្រពន្ធ)មានប្រុសផ្សេង​ឬមាន​សាហាយ»។…ដោយសារ​តែការអនុវត្ត​នូវ​ផ្នត់គំនិតចាក់ស្រេះ គាត់គិតថាគាត់ជាប្ដីមានអំណាចលើសលប់ មានអភ័យឯកសិទ្ធិ ឬមានភាពល្អប្រសើរជាងស្រ្តី ចឹងនៅពេលដែរស្រ្តីពុំបានបំពេញនៅតួនាទីណាមួយ គឺបុរសចាប់ផ្ដើមប្រើអំណាចជាបុរសទៅប្រើហិង្សាលើស្រ្តី»។

អ្នកស្រី ស៊ីណា បន្ថែមថា៖ «អាជ្ញាធអាចមិនដោះស្រាយឱ្យគាត់គិតថាជារឿងតិចតួច ធម្មតា រហូតដល់អាជ្ញាធរខ្លះបោះសម្ដីថា ចាំបែកក្បាលហូរឈាមចាំរកឱ្យជួយចឹងល្មមៗ​គេអត់ទៅ។​អាជ្ញាធរខ្លះគាត់ដាក់បន្ទុកលើស្រ្តីហ្មង គាត់ថាអើមកពីមិនព្រមឱ្យប្ដីដេកជាមួយ មិនព្រម​ដាំបាយ​មើលថែកូន បានប្ដីវាយសមមុខហើយ»។

មន្រ្តីសង្គមស៊ីវិលរូបនេះ បន្តថា ស្រ្តីរងគ្រោះមួយចំនួនលែងស៊ូទ្រាំជាមួយអំពើហិង្សា​ដោយ​សារ​តែមានការយល់ដឹងពីសិទ្ធិរបស់ខ្លួន។ ដោយឡែកនារីមួយចំនួនទៀតនៅស៊ូទ្រាំ​រស់នៅ​ជាមួយប្ដីដែលប្រើអំពើហិង្សាដោយសារតែពុំសូវយល់ដឹងពីសិទ្ធិ និងជីវភាពត្រូវពឹងផ្អែកលើ​ប្ដីទាំងស្រុង បូករួមទាំងកត្តាគំនាបសង្គមផ្សេងៗ ខណៈបុរសដែលចូលចិត្តប្រើអំពើហិង្សាខ្លះ​ក៏មិនចង់លែងលះផងដែរ។

អ្នកស្រី ស៊ីណា ថ្លែងថា៖ «សង្គមបង្រៀនគាត់ថាធ្វើជាស្រ្តីមេម៉ាយអត់ល្អ ចឹងទោះលំបាក​យ៉ាងម៉េចក៏គាត់ត្រូវស៊ូទ្រាំរស់នៅជាមួយប្ដី»។

អ្នកស្រី ស៊ីណា អះអាងថា អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារបណ្ដាលឱ្យប៉ះពាល់ដល់ការសិក្សា​របស់​កុមារ​ដោយពួកគេបានដក់ជាប់នូវភាពហ្មងសៅក្នុងចិត្ត រួមទាំងការឈឺចាប់ក្នុងរាងកាយ ដោយ​​សារតែឃើញរូបភាពនៃការវាយដំជារៀងរាល់ថ្ងៃដែលមិនអាច ផ្ដោតអារម្មណ៍​លើ​ការ​រៀន​សូត្របាន។ លើសពីនេះវាបណ្ដាលឱ្យកុមាររងគ្រោះក៏ពុំសូវមាន​ទំនាក់ទំនងជាមួយ​កុមារ​ដទៃ​ទៀត ហើយពួកគេទំនងក្លាយជាអ្នកប្រើអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារបន្តផងដែរ។

មន្រ្តីសង្គមស៊ីវិលរូបនេះ លើកឡើងថា ដើម្បីចៀសវាងកើតមានអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ ប្ដី​ប្រពន្ធ​ត្រូវចេះគោរពសិទ្ធិគ្នាទៅវិញទៅមក ព្រមទាំងចែករំលែកកិច្ចការងារផ្ទះ និងបង្កើន​ភាព​រីករាយជាមួយគ្នាអំឡុងពេលពួកគេមានពេលវេលាទំនេរ។ ចំណែកអាជ្ញាធរមូលដ្ឋាន​ត្រូវ​ចាត់​វិធានការច្បាប់ឱ្យតឹងរឹងចំពោះជនណាដែល ប្រព្រឹត្តអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារទោះស្ថិត​ក្នុងកម្រិត​ណាក៏ដោយ ដើម្បីកុំឱ្យជនបង្កប្រើហិង្សាក្នុងគ្រួសារបន្តទៀត។

អ្នកស្រី ប៉ុក បញ្ញាវិចិត្រ នាយិកាប្រតិបត្តិនៃអង្គការកម្ពុជាដើម្បីជួយស្រ្តីមានវិបត្តិ មាន​ប្រសាសន៍​ថា ដើម្បីលុបបំបាត់និងកាត់បន្ថយអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ គប្បីត្រូវបង្កើនសម្ថភាព​ឱ្យស្រ្តីមានការយល់ដឹងពីសិទ្ធិខ្លួន និងការមានមុខរបរមួយដែលអាចរកប្រាក់ចូលគ្រួសារ។

អ្នកស្រី បញ្ញាវិចិត្រ ថ្លែងថា៖ «បើស្រ្តីតាមជនបទគាត់ឧស្សាហ៍ឆាប់ឈប់រៀនណាស់ ដល់ចឹង​ចំណេះដឹងទាបដំណោះស្រាយសម្រាប់ជីវិតគាត់គឺនៅមានកម្រិត»

អ្នកស្រី បន្តថា៖ «យុទ្ធសាស្រ្តរបស់យើងក្រៅពីពង្រឹងសិទ្ធិរបស់គាត់ សិទ្ធិស្រ្តី សិទ្ធិស្មើគ្នា​រវាង​បុរសនិងស្រ្តី។…យើងក៏មានយុទ្ធសាស្រ្តពង្រឹងសេដ្ឋកិច្ចឱ្យស្រ្តីមានភាពឯករាជ្យផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចដើម្បីឱ្យគាត់មានអំណាច អាចឱ្យគាត់មានសេចក្ដីក្លាហានជជែកតវ៉ាជាមួយប្ដីគាត់។ ប្ដីគាត់ក៏​មាន​ភាពគោរពគាត់ដោយសារគាត់ក៏ជាអ្នករកលុយផងដែរ»

មន្រ្តីនៃក្រសួងកិច្ចការនារី ឱ្យដឹងក្នុងសន្និសីទសារព័ត៌មានស្ដីពីសមិទ្ធផល៥ឆ្នាំ​នៃក្រសួង​កិច្ចការ​នារីថា ជនរងគ្រោះនៃអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារមានចំនួន ២ ៥៦៣ករណី មករកសេវា​ដោយផ្ទាល់ជាមួយក្រសួងកិច្ចការនារី។ ក្នុងនោះមានដូចជា ការផ្ដល់ប្រឹក្សាផ្នែកផ្លូវចិត្ត ផ្នែក​ច្បាប់ ការសម្របសម្រួលរកមេធាវី ការជួយរៀបចំពាក្យបណ្ដឹង និងកិច្ចអន្តរាគមន៍​ក្នុង​ការ​បញ្ជូនជនរងគ្រោះទៅរកសេវាតាមតម្រូវការជាក់ស្ដែងដែលពួកគេចង់បាន។

ថ្លែងក្នុងសន្និសីទសារព័ត៌មាននោះ លោកស្រី ស ស៊ីណែត អគ្គនាយករងនៃអគ្គនាយកដ្ឋាន​អភិវឌ្ឍន៍សង្គម នៃក្រសួងកិច្ចការនារី មានប្រសាសន៍ថា ស្រ្តីរងអំពើហិង្សា​ក្នុងគ្រួសារអាច​រក​ដំណោះស្រាយពីអាជ្ញាធរមូលដ្ឋាន ឬការបង្ហោះលើបណ្ដាញសង្គមដើម្បីឱ្យមានការ​អន្តរាគមន៍​​ផងដែរ។

លោកស្រីបន្តថា សព្វថ្ងៃនេះក្រសួងកំពុងបង្កើតអេប (App) កម្មវិធីទូរសព្ទដៃមួយ​ដើម្បីឱ្យជនរងគ្រោះ​ទាក់ទងទាន់ពេលវេលា ព្រមទាំងបង្វឹកបុគ្គលិកពីរបៀបនៃការឆ្លើយតប​ទៅកាន់ជនរងគ្រោះ​ពី​ចម្ងាយទៀតផង។

លោកស្រី ស៊ីណែត បានគូសបញ្ជាក់ថា ការទប់ស្កាត់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ គឺតម្រូវឱ្យ​មាន​ការ​​ចូលរួមពីគ្រប់វិស័យទាំងអស់ ទាំង​វិស័យឯកជន អង្គការសង្គមស៊ីវិល ស្ថាប័នរដ្ឋ ក្នុងការ​បង្កើតឱ្យមានយន្តការ និងការផ្ដល់សេវាចម្រុះ ព្រមទាំងពង្រឹងសមត្ថភាព​ធនធាន​មនុស្ស​ចំពោះ​ការផ្ដល់សេវា។

អ្នកស្រី ស៊ីណែត បន្ថែមថា៖ «យើងឃើញថាករណីអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ​មិនកើនឡើង​ ឬមិន​ថយ​ចុះ ប៉ុន្តែបើតាមពួកខ្ញុំចុះតាមសហគមន៍គឺអំពើហិង្សាមានការថយចុះវិញ»

លោកស្រី ម៉ាន ចិន្តា អ្នកនាំពាក្យក្រសួងកិច្ចការនារី ថ្លែងបញ្ជាក់ប្រាប់អ្នកសារព័ត៌មាន​ខេមបូចា ថា អំពើហិង្សាដែលជនរងគ្រោះស្នើសុំអន្តរាគមន៍ពីក្រសួងកិច្ចការនារី​ជាង២ពាន់​ករណី​នោះ កើតឡើងក្នុងរយៈពេល៥ឆ្នាំ។ ក្នុងនោះមានអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ អំពើហិង្សា​លើស្រ្តី ការរំលោភបំពានផ្នែករាងកាយឬពាក្យសម្ដី និងការរើសអើងផ្សេងៗ។ ក្នុងនោះ ​អំពើ​ហិង្សាក្នុងគ្រួសារជាស្រ្តីដែលបានរៀបការរួច ដោយមានអាយុចាប់ពី១៨ឆ្នាំឡើង ខណៈការ​រំលោភបំពានផ្លូវភេទ មានស្រ្តី ឬក្មេងស្រីវ័យក្មេង៕

203 views

ព័ត៌មានថ្មីៗ

អត្ថបទពេញនិយម