សមាគមសម្ព័ន្ធអ្នកសារព័ត៌មានកម្ពុជា

ភាសាខ្មែរ
  • English
  • ភាសាខ្មែរ

មុិច ជូឡាយ

អ្នកស្រី ងេល ងោះ ស្ត្រី វ័យ ៥៧ឆ្នាំ ជាជនជាតិដើមភាគតិចពូនង កំពុងអង្គុយដាំបាយ ក្នុងរោងបាយរបស់គាត់ ស្ថិតក្នុងភូមិ​ពូលូង សង្កាត់រមនា ក្រុងសែនមនោរម្យ ខេត្តមណ្ឌលគិរី ។ រូបភាពថតនៅថ្ងៃទី​១៣ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៦។ (ខេមបូចា / ម៉ិច​ ជូឡាយ)

ជនជាតិដើមភាគតិចក្រីក្រ និងចាស់ជរាមួយចំនួនក្នុងខេត្តមណ្ឌលគិរី ជួបការលំបាកក្នុងការព្យាបាលជំងឺ

អ្នកស្រី ងេល ងោះ ប្រាប់ថា ខ្លួនបានស្នើសុំចុះឈ្មោះ​ធ្វើបណ្ណសមធម៌ ឬបណ្ណមូលនិធិសមធម៌សុខាភិបាល ដើម្បីអ្នកស្រីអាចទៅព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យរដ្ឋផ្សេងទៀតដោយមិនអស់ថ្លៃព្យាបាល តែយ៉ាងណាមិញ ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ «[ស្នើបណ្ណសមធម៌] ជិតពីរឆ្នាំហើយ» គ្រួសារអ្នកស្រីនៅមិនទាន់ទទួលបានបណ្ណមូលនិធិសមធម៌សុខាភិបាល ឬបណ្ណសមធម៌ណាមួយនោះទេ។
អ្នកស្រី ងេល ងោះ ស្ត្រី វ័យ ៥៧ឆ្នាំ ជាជនជាតិដើមភាគតិចពូនង កំពុងអង្គុយដាំបាយ ក្នុងរោងបាយរបស់គាត់ ស្ថិតក្នុងភូមិ​ពូលូង សង្កាត់រមនា ក្រុងសែនមនោរម្យ ខេត្តមណ្ឌលគិរី ។ រូបភាពថតនៅថ្ងៃទី​១៣ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៦។ (ខេមបូចា / ម៉ិច​ ជូឡាយ)

ជនជាតិដើមភាគតិចក្រីក្រ និងចាស់ជរាមួយចំនួនក្នុងខេត្តមណ្ឌលគិរី ជួបការលំបាកក្នុងការព្យាបាលជំងឺ

អ្នកស្រី ងេល ងោះ ប្រាប់ថា ខ្លួនបានស្នើសុំចុះឈ្មោះ​ធ្វើបណ្ណសមធម៌ ឬបណ្ណមូលនិធិសមធម៌សុខាភិបាល ដើម្បីអ្នកស្រីអាចទៅព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យរដ្ឋផ្សេងទៀតដោយមិនអស់ថ្លៃព្យាបាល តែយ៉ាងណាមិញ ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ «[ស្នើបណ្ណសមធម៌] ជិតពីរឆ្នាំហើយ» គ្រួសារអ្នកស្រីនៅមិនទាន់ទទួលបានបណ្ណមូលនិធិសមធម៌សុខាភិបាល ឬបណ្ណសមធម៌ណាមួយនោះទេ។
អ្នកស្រី ខុន ផាន់ណា កំពុងតែបេះបន្លែនៅក្រោមផ្ទះរបស់គាត់ ក្នុងខេត្តមណ្ឌលគិរី ។ រូបភាពថតនៅថ្ងៃទី២៥ ខែមេសា ឆ្នាំ២០២៦។ (ខេមបូចា/ម៉ិច ជូឡាយ)

សហគមន៍ជនជាតិដើមភាគតិចធ្លាក់ក្នុងបំណុលវិលជុំ ខាតបង់ទ្រព្យសម្បត្តិ និងប្រឈមបញ្ហាសុខុមាលភាព

អ្នកស្រី ផាន់ណា និយាយថា៖ «ខ្ចីពេលយើងខ្វះខាតបង់ធនាគារខាងអាធំអ៊ីចឹងទៅ យើងខ្វះខាតនៅផ្ទះកូនឈឺ ក៏យើងខ្ចីលុយរាប់។ លុយរាប់ មួយខែខ្ចី ៣០ម៉ឺន ៤០ម៉ឺន។ អត់ដឹងប៉ុន្មានទេការ អត់ដឹងទេ ដឹងតែ៤០ម៉ឺន មួយថ្ងៃ១ម៉ឺនប្រាំពាន់បីរយ»។
អ្នកស្រី រឿន ហែង កំពុងតែអង្គុយមើលវិញ្ញាបនបត្រនៅលើគ្រែក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ក្នុងខេត្តមណ្ឌលគិរី ។ រូបភាពថតនៅថ្ងៃទី២៤ ខែមេសា ឆ្នាំ២០២៦។(ខេមបូចា/ម៉ិច ជូឡាយ)

ពីក្មេងកំព្រា និងមានពិការភាព តស៊ូជម្នះឧបសគ្គក្លាយជាតំណាង​សហគមន៍​​ជនជាតិដើមភាគតិចមួយរូបដ៏រឹងមាំ

មណ្ឌលគិរី៖ ស្ថិតត្រង់ផ្លូវបំបែកទៅកាន់ទឹកជ្រោះប៊ូស្រា មានផ្ទះ​ឈើមួយដែលមានដំណាំព័ន្ធជុំវិញ ដូចជា ដើមប័រ ចេក ដំឡូង ស្វាយ ហើយមានលក់កាហ្វេ និងទិន្នផលព្រៃឈើដូចជាទឹកឃ្មំ ជ័រឈើ បន្លែ ផ្លៃឈើ នោះគឺជាផ្ទះរបស់តំណាងសហគមន៍ជនជាតិដើមភាគតិចពូនង អ្នកស្រី រឿន ហែង មានអាយុ ៤០ឆ្នាំ។ អ្នកស្រីបានប្រាប់សារព័ត៌មានខេមបូចាថា អ្នកស្រី  កើត និង​ធំឡើងក្នុងស្ថានភាពពិបាកខ្លាំង បន្ទាប់ពីគ្រួសាររបស់អ្នកស្រីបានបាត់បង់ជីវិតទាំងគ្រួសារ នៅចុងឆ្នាំ១៩៩០។
លោក ណុល​ នី អាយុ៥៩ឆ្នាំ ជាអតីតទាហាន ដែលមានពិការភាពជើងខាងឆ្វេងដោយសារតែដើរជាន់គ្រាប់មីន កំពុងឈរនៅមុខតង់របស់គាត់​ នៅជំរំភៀសសឹក ក្នុងខេត្តព្រះវិហារ ថ្ងៃទី៦ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ​ ២០២៥​ ។ (ខេមបូចា/ ម៉ិច ជូឡាយ)

ជនភៀសសឹកដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់ភ្លើងសង្រ្គាម និងធ្លាក់ខ្លួន«ពិការភាព» ពួកគេមិនចង់បានអ្វីក្រៅពី«សន្តិភាព»

ចម្ងាយប្រមាណ៤៥គីឡូម៉ែត្រ ពីទីរួមខេត្តព្រះវិហារ ដែលស្ថិតនៅលើដីក្រហម ក្រោមផ្ទៃមេឃខៀវស្រងាត់គ្របដណ្ដប់ពីលើ គឺមានដីទួលដ៏ធំមួយ បណ្ដុំទៅដោយខ្ទមដែលប្រក់តង់តូចធំរាប់ពាន់តង់ ខណៈពេលដែល មានចាស់ជរា ស្ត្រីមេម៉ាយ និងជនដែលមានពិការភាពកំពុងតែអង្គុយក្នុងខ្ទមតូចៗរបស់ពួកគេ ឯក្មេងៗវិញកំពុងតែរត់លេងនៅលើដងផ្លូវដែលមានស្លាកសញ្ញាមួយដ៏ធំសរសេរថា «កម្ពុជាត្រូវការសន្តិភាព»។
លោកស្រី ជុំ សុខចាន់ កំពុងដេកសម្រាកព្យាបាលជំងឺនៅក្នុងផ្ទះឈើតូចមួយដែលមានប្តី និងកូនប្រុសពីរនាក់កំពុងអង្គុយជិត ក្នុងខេត្តកំពង់ចាម ថតនៅថ្ងៃទី៥ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២៣។ (រូបថត៖ ម៉ិច ជូឡាយ)

ស្ត្រីមានជំងឺមហារីកសុដន់ធ្លាក់ខ្លួនជំពាក់បំណុលដោយសារការព្យាបាលជំងឺនៅតាមមន្ទីរពេទ្យផ្សេងៗ

សៀមរាប​​៖ ស្ត្រី​ម្នាក់​ដែល​មាន​មាឌ​តូច ស្គម​ស្ដើង និង​មាន​ដុំ​គីស​ធំ​មួយប៉ុន​ប៉េង​ប៉ោងនៅ​លើ​សុដន់​ខាង​ស្ដាំ​របស់​គាត់ ដែលមានខ្ទុះពណ៌សបែកហៀរចេញមកក្រៅលាយ​នឹង​សាច់​ពណ៌​ក្រហម​ ដោយ​ផ្នែក​ខ្លះ​នៃ​ខ្ទុះ​បាន​ប្រែ​ជា​ពណ៌​ខ្មៅ។​
លោកស្រី ជុំ សោភា ដែលទើបមានបង្គន់អនាម័យជួយកម្ចាត់មេរោគលើដង ទន្លេសាប ក្នុងភូមិគោកក្តុល ឃុំកំពង់ភ្លុក ខេត្តសៀមរាប។ រូបថតនៅថ្ងៃទី១៩ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៣។ ខេមបូចា/ ម៉ិច ជូឡាយ

ពលរដ្ឋរស់នៅតាមដងទន្លេសាបមួយចំនួនទើបតែមានបង្គន់អនាម័យប្រើប្រាស់ ខណៈពលរដ្ឋខ្លះទៀតនៅមិនទាន់មាននៅឡើយ

អ្នកស្រី​ សោភា បាននិយាយថា៖ «កាលពីមិនទាន់មានបង្គន់ម៉ែខ្ញុំចាស់ គាត់បត់ជើងតែដាក់​កន្ថោរ ដាក់ថង់ ខ្ញុំក្រោកតាំងពីម៉ោងបួនយកទៅចោល​នៅក្នុងព្រៃរាល់យប់ ដល់ពេលថ្ងៃឡើង ម៉ែគាត់ទៅជីកនៅក្រោមផ្ទះ រឺបត់ជើងនៅក្នុងព្រៃ»។ ​ ​
យ៉ី ហឿន ស្ត្រីមេម៉ាយកំពុងអង្គុយលើគ្រែ បន្ទាប់ពីគាត់ត្រឡប់មកពីច្រូតស្រូវ នៅឃុំសំរោង ស្រុកស្វាយអន្ទរ ខេត្តព្រៃវែង។ រូបថតនៅថ្ងៃទី១២ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២២។ រូបថតដោយ៖ ម៉ិច ជូឡាយ

ស្រ្តីមេម៉ាយក្រីក្រមួយចំនួនធ្លាប់មានបណ្ណក្រីក្រប៉ុន្តែនៅតែជួបបញ្ហាអត់មានឈ្មោះក្នុងបញ្ជី

ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ខោពណ៌ស្វាយជើងវែងទទឹកទឹកនិងអាវពណ៌ខៀវខ្ចីមានផ្កាចម្រុះពណ៌ ដែល​ជើងប្រឡាក់ដោយភក់ ខណៈដៃស្តាំកាន់ទូរស័ព្ទម៉ាក NOKIA ស៊េរីចាស់មួយគ្រឿង​ ដែល​ទើប​តែ​មកពីច្រូតស្រូវ យ៉ី ហឿន មានវ័យ៥១ឆ្នាំ ជាស្រ្តីមេម៉ាយមានកូនពីរនាក់មាន​ស្រុក​កំណើត​​នៅក្នុងភូមិព្រៃសំឡាញ ឃុំសំរោង ស្រុក​ស្វាយអន្ទរ ខេត្តព្រៃវែង។ ហឿន បានរៀប​រាប់​អំពីបញ្ហាបណ្ណក្រីក្រដែលគាត់ធ្លាប់មានប៉ុន្តែក្រោយមកបើកលុយមិនបាន។
លោកស្រី ចិន្តា ថតជាមួយកូនដំរីយ៉ាងស្និទ្ធស្នាលនៅសមាគមចិញ្ចឹមដំរីអៃរាវតា ខេត្តរតនគិរីនៅថ្ងៃទី៣ ខែមករាឆ្នាំ២០២២។ រូបភាពផ្តល់ឱ្យដោយលោកស្រី ចិន្តា

កុមារីក្នុងសម័យខ្មែរក្រហមម្នាក់ក្លាយជាស្រ្តីដំបូងក្នុងការអភិរក្សដំរី

លោកស្រីលើកឡើងថា៖ «នៅពេលឃើញដំរីស្លាប់ម្ដងមួយៗចឹង ខ្ញុំសោកស្ដាយព្រោះដំរីជា​អត្តសញ្ញាណ​ជាតិ​មួយ​ដែលជួយពលរដ្ឋខ្មែរជាច្រើន ដូច្នេះទើបខ្ញុំចង់អភិរក្ស និងចង់លើក​ស្ទួយ​វិស័យ​ទេសចរណ៍​ផងដែរ»។

ព័ត៌មានថ្មី

អត្ថបទពេញនិយម