សមាគមសម្ព័ន្ធអ្នកសារព័ត៌មានកម្ពុជា

ពលរដ្ឋនៅឃុំមួយចំនួនក្នុងខេត្តបាត់ដំបងថា រដ្ឋាភិបាលមានភាព​យឺត​យ៉ាវក្នុងការចាត់ចែងថវិកាជាតិឆ្លើយតបតម្រូវការចាំបាច់

សិស្សានុសិស្សនៃអនុវិទ្យាល័យបាក់អម្រែក កំពុងជិះទូកឆ្លងស្ទឹងសង្កែត្រឡប់ទៅផ្ទះដែលស្ថិតក្នុងភូមិអន្សងសក ឃុំព្រែកនរិន្ទ ស្រុកឯកភ្នំ ខេត្តបាត់ដំបង នៅថ្ងៃទី២៦ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៣។ (រូបថត៖ ហ៊ន ថូវ៉ាន)
សិស្សានុសិស្សនៃអនុវិទ្យាល័យបាក់អម្រែក កំពុងជិះទូកឆ្លងស្ទឹងសង្កែត្រឡប់ទៅផ្ទះដែលស្ថិតក្នុងភូមិអន្សងសក ឃុំព្រែកនរិន្ទ ស្រុកឯកភ្នំ ខេត្តបាត់ដំបង នៅថ្ងៃទី២៦ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៣។ (រូបថត៖ ហ៊ន ថូវ៉ាន)

ខុសប្លែកពីសិស្សសាលាដទៃទៀត ដែលជិះកង់ ជិះម៉ូតូ ឬដើរទៅផ្ទះនៅពេលចេញពីរៀន តែ​សិស្សានុសិស្ស​មួយចំនួននៃអនុវិទ្យាល័យមួយ ដែលស្ថិតនៅតាមបណ្ដោយស្ទឹងសង្កែ បែរជា​នាំគ្នា​កាន់​អាវ​ពោង​សុវត្ថិភាព​ម្នាក់មួយៗ ឡើងទៅលើទូកឈើចាស់មួយ ដែលកំពុង​ចតចាំនៅកំពង់ទឹក។

ពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងធ្លុះដុំពពកជះកម្ដៅកណ្ដាលថ្ងៃត្រង់ នាចុងខែកញ្ញា ចាំងឆ្លុះទៅក្នុងផ្ទៃទឹកបញ្ចេញ​ពន្លឺ​ព្រិចៗ​ប្រដេញជាមួយរលកដែលកើតចេញពីការពុះជ្រែកដោយច្រវា និងទូកឈើចាស់នោះ កំពុង​បោះពួយ​នាំក្មេងៗប្រមាណ៣០នាក់ទៅត្រើយម្ខាងនៃស្ទឹងសង្កែ។

កំពុងឈរលើទូកក្នុងសម្លៀកបំពាក់សិស្សសាលា តែមានអាវពោងសុវត្ថិភាពពណ៌ទឹកក្រូចពាក់ពីលើនោះ សិស្សម្នាក់បានឱ្យដឹងថា រូបគេកំពុងឆ្លងទៅផ្ទះនៅត្រើយម្ខាង​ ក្រោយចេញពីរៀននៅម៉ោង១១ថ្ងៃត្រង់។

នេះជាមធ្យោបាយធ្វើដំណើរពីផ្ទះទៅសាលារៀន និងពីសាលារៀនត្រឡប់ទៅផ្ទះ ក្នុងមួយថ្ងៃ៤ដង របស់​សិស្សានុសិស្សនៃអនុវិទ្យាល័យបាក់អម្រែក ក្នុងស្រុកឯកភ្នំ ខេត្តបាត់ដំបង ខណៈស្ពានបេតុង​ដ៏រឹងមាំមួយ​នៅក្នុងឃុំនេះស្ថិតនៅឆ្ងាយពីតំបន់របស់ពួកគេ។

សិស្សថ្នាក់ទី៧ នៃអនុវិទ្យាល័យបាក់អម្រែក កុមារា វឿត ឆវ័ន្ត ឱ្យដឹងថា ការធ្វើដំណើរទៅរៀន​ដោយ​ជិះទូក​ឈើមានសភាពពុកផុយដោយអន្លើ ឆ្លងទឹកស្ទឹងដែលកំពុងហូរគួចត្របាញ់បែបនេះ មិនមែន​ជាជម្រើស​របស់​គេនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែដោយសារគ្មានមធ្យោបាយផ្សេងក្រៅនេះ ទើបគេត្រូវបង្ខំចិត្តធ្វើដំណើរ​កាត់ទឹកដើម្បីប្ដូរ​យកចំណេះ។

កុមារា ឆវ័ន្ត បានប្រាប់ថា៖ «កាលរៀនថ្នាក់ទី៦ ខ្ញុំរៀននៅខាងនោះ (ត្រើយម្ខាង) តែឡើង(ថ្នាក់ទី)៧ ត្រូវមក​រៀន​នៅនេះវិញ ដោយសារខាងនោះអត់មានសាលា(អនុវិទ្យាល័យ)»

និយាយមិនទាន់ផុតពីមាត់ ស្រាប់តែមានទូកស្មាច់មួយបរកាត់ពីមុខនោះ បង្កើតបានជារលកបក់មកប៉ះ​ទូក​បណ្ដាលឱ្យឃ្លីងឃ្លោង ធ្វើឱ្យកូនសិស្សដែលឈរលើនោះរួមទាំង ឆវ័ន្ត ប្រឹងទប់ជំហរ រក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់​មិនហ៊ានកម្រើកខ្លួនឡើយ។

កែវភ្នែកតាមសម្លឹងមើលទូកស្មាច់ដែលបរផុតទៅ កុមារា វឿត ឆវ័ន្ត និយាយថា គាត់មានការភ័យខ្លាចពេល​ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថានភាពបែបនេះ បើទោះបីគាត់ចេះហែលទឹកក៏ដោយ។ ឆវ័ន្ត ឱ្យដឹងថា មុនពេលចេញពីផ្ទះ​មក​សាលា ឪពុកម្ដាយរបស់គាត់តែងផ្ដែផ្ដាំឱ្យពាក់អាវពោងសុវត្ថិភាព និងហាមប្រឡែងគ្នានៅលើទូក។ ឆវ័ន្ត និយាយទាំងជ្រួញចិញ្ចើមថា ថ្ងៃខ្លះគេទៅរៀនមិនទាន់ពេល ដោយសារឈរចាំទូកយូរ ឯថ្ងៃខ្លះមិនបាន​ទៅ​រៀន​តែម្ដងដោយសារទឹកឡើងខ្លាំងគ្មានទូកចម្លង។ ឆវ័ន្ត និងសិស្សក្បែរនោះនាំគ្នានិយាយព្រមគ្នាថា​ ប្រសិន​បើ​មានស្ពានឆ្លង ពួកគេអាចនឹងទៅរៀនបានទៀងទាត់ និងសុវត្ថិភាពជាងមុន។

កុមារៗបានលើកឡើងថា៖ «បើស្ពានឆ្លងល្អហ្នឹងឯង កុំឱ្យពិបាកឆ្លងទូកចុះឡើងៗ»

សិស្សជិះម៉ូតូ និងដើរទៅផ្ទះដោយមានកាន់អាវពោងសុវត្ថិភាពម្នាក់មួយ។ (រូបភាព៖ ហ៊ន ថូវ៉ាន)

រំលងបានមួយស្របក់ ទូកក៏បានរំកិលខ្លួនមកដល់ច្រាំងរាងចោតបន្តិច និងមានភក់រអិល ក្រោយជោគជាំ​ដោយភ្លៀងមួយមេធំកាលពីយប់។ បុរសវ័យ៥០ប្លាយឆ្នាំម្នាក់ ប្រញាប់ហក់ចុះទៅក្នុងទឹក ដើម្បីទាញ​ក្បាល​ទូក​ឱ្យជាប់នឹងបន្ទះក្ដារដែលលយចូលស្ទឹង ដើម្បីឱ្យសិស្សដើរឡើងមកលើគោក។ លោក សេង ខន ដែល​ជា​ម្ចាស់ទូក រៀបរាប់ឱ្យដឹងថា លោកប្រកបរបរនេះជាង១០ឆ្នាំមកហើយ ដោយចម្លងប្រជាពលរដ្ឋក្នុង​មូលដ្ឋាន និងភាគច្រើនជាសិស្សានុសិស្សដែលត្រូវឆ្លងស្ទឹងពីភូមិអន្សងសក ទៅរៀនភូមិបាក់អម្រែក។

លោក សេង ខន បញ្ជាក់ថា៖ «សិស្សអនុវិទ្យាល័យនោះជាង១០០នាក់ពីទី៧ ដល់ទី៩ ហើយមានក្មេង​ទៅរៀន​នៅសាលាឯកជនអង់គ្លេស (ក្មេង)តូចៗ»

 ទូកឈើរបស់លោក សេង ខន មានប្រវែងប្រហែល៥ម៉ែត្រ និងទទឹងជាងបីម៉ែត្រ មានសភាពចាស់​ទ្រុឌ​ទ្រោម ក្ដារទូកហើបដែក​គោលដោយអន្លើ គ្មានរបាំងការពារសុវត្ថិភាព គ្មានកន្លែងអង្គុយ ខណៈនៅ​រដូវប្រាំង​លោកត្រូវអូសឡើងគោកដើម្បីជួសជុល និង​បិទជ័រទឹកបន្ថែម។

បើទោះបីមានរបរចម្លងទូកក៏ពិតមែន តែលោក សេង ខន អះអាងថា លោកមិនចង់ឱ្យសិស្សសាលា​ផ្ញើជីវិត​លើ​ទូកឈើកាត់តាមខ្សែទឹកហូរបែបនេះឡើយ។ លោកនិយាយទាំងទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់ថា នៅពេលទឹក​ស្ទឹងសង្កែឡើងខ្លាំងម្ដងៗ លោកចម្លងសិស្សមួយជើងតែ១០នាក់ប៉ុណ្ណោះ ខណៈពេលខ្លះលោកបិទមិនចម្លង​តែម្ដង ព្រោះខ្លាចក្រឡាប់ទូកដោយសារកម្លាំងទឹកហូរខ្លាំង។

លោកបន្ថែមថា៖ «[ពេលទឹកឡើងមកហូរកួច] ខ្លាចដែរហ្នឹងឯង! តែធ្វើម៉េច អត់មានស្ពានឆ្លងអ៊ីចឹងឯង!​ ចេះតែប្រថុយចម្លងទៅ»

សិស្សឡើងគោកអស់ ក៏ស្រាប់តែលេចមុខបុរសចំណាស់ម្នាក់ វ័យ៦០ប្លាយឆ្នាំម្នាក់ ឈរក្បែរកំពង់ចម្លង​ចាំ​ឆ្លង​ទៅត្រើយម្ខាង។ លោក សុខ ជន ត្អូញត្អែរថា ពេលខ្លះលោកត្រូវឈរចាំ​ប្រហែល២០ទៅ៣០នាទី ទម្រាំ​ទូកមកដល់។ និយាយបណ្ដើរ ក្រសែភ្នែកតាមសម្លឹងមើលសិស្សបណ្ដើរ បង្កប់ទៅដោយការព្រួយបារម្ភ បុរស​ចំណាស់រូបនេះបន្តថា គាត់អាណិតអាសូរដល់សិស្សដែលត្រូវប្រឈមគ្រោះ​ថ្នាក់គ្រប់ពេលឆ្លងទូក ដើម្បីប្ដូរយកចំណេះវិជ្ជានៅសាលារៀន។

លោក សុខ ជន ឱ្យដឹងថា៖ «ពិបាកដែរហ្នឹងណា! ខ្លាចលង់ទឹក លិចទូក លិចក្តារ ទឹកជន់វាពិបាក។ តែទឹក​ឡើង​មកវាពិបាកសព្វមុខ សព្វយ៉ាងហ្នឹង។ ទឹកគួចខ្លាំង អ្នកបើកស្មាច់បើកអីហ្នឹងមិនទុកចិត្តទេ។ ទោះអ្នក​នៅស្រុកក្រោមនេះចេះហែលទឹកហើយក៏នៅតែយ៉ាប់ទៀត វាកួច វាបោក វាជល់គ្នា។ អ៊ីចឹងបានថា បើ​រដ្ឋាភិបាល​ធ្វើស្ពានឱ្យវាល្អ វាស្រួល មិនពិបាក»

ការព្រួយបារម្ភរបស់លោក សុខ ជន គឺដូចគ្នាទៅនឹងការបារម្ភរបស់នាយករង​នៃសាលាបឋមសិក្សា កែវមុនីពិសី គឺលោក នួន សុផល ដែលកំពុងឈរនៅលើជាន់ទីពីរនៃអគារទីចាត់ការ បែរមុខទៅទិស​ខាងកើត​មើលស្ទឹងសង្កែដែលកំពុងមានទឹកហូរអន្លាយ បន្ទាប់ពីមានជំនន់វស្សាន​រដូវកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន​នោះ។

លោកសុផលនិយាយទាំងដកដង្ហើមធំថា សិស្សដែលរៀនចប់ថ្នាក់ទី៦ ត្រូវបង្ខំចិត្តឆ្លងទឹកទៅរៀនបន្ត​ថ្នាក់​ទី៧ ដែលនៅត្រើយម្ខាង ព្រោះអនុវិទ្យាល័យដែលនៅត្រើយជាមួយគ្នាមានចម្ងាយឆ្ងាយ និង​លែង​ទទួល​សិស្សប្ដូរទៅរៀននៅទីនោះក្នុងរយៈពេលពីរបីឆ្នាំចុងក្រោយនេះ។ លោកបន្ថែមថា សិស្សានុសិស្សទើប​ពាក់​អាវពោងសុវត្ថិភាពដែលសប្បុរសជនទិញឱ្យនៅឆ្នាំនេះប៉ុណ្ណោះ បន្ទាប់ពីឃើញមានករណីលិចទូកនៅ​ស្រុក​លើកដែក ខេត្តកណ្ដាល ដែលមានសិស្សជាង១០នាក់បានបាត់បង់ជីវិតក្នុងហេតុការណ៍នោះ។

លោកនាយករង ថ្លែងថា៖ «[ទឹកឡើងពីរបីថ្ងៃនេះ] ទឹកហូរខ្លាំងណាស់។ ពិបាកធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់។​ ជូន​កាលអ្នកចម្លង គាត់អត់ហ៊ានចម្លងដោយសារហូរខ្លាំងពេក។ តែអត់បានចម្លងក្មេងៗខាតរៀនហ្នឹងឯង មួយ​ថ្ងៃ​ហ្នឹង គឺអត់បានទៅសាលាទេ អ៊ីចឹងបើអាចមានស្ពានឥឡូវក៏ល្អដែរ»

ទូកចម្លងសិស្សមកដល់កំពង់ចម្លងសាលាបឋមសិក្សា កែវមុនីពិសី ស្ថិតក្នុងភូមិអន្សងសក ឃុំព្រែកនរិន្ទ ស្រុកឯកភ្នំ ខេត្តបាត់ដំបង។ (រូបថត៖ សារុំ ស្រីណាត)

បើតាមលោក នួន សុផល កន្លងមកលោកធ្លាប់ទទួលបានដំណឹងពីការបោះបង់ការសិក្សារបស់សិស្ស​មួយ​ចំនួន ដោយសារឪពុកម្ដាយរបស់ពួកគេបារម្ភពីសុវត្ថិភាពមិនហ៊ានឱ្យកូនឆ្លងទឹកទៅរៀន ខណៈសិស្សមួយ​ចំនួនត្រូវផ្លាស់ប្ដូរទៅរស់នៅជាមួយសាច់ញាតិ ដែលមានផ្ទះនៅក្បែរអនុវិទ្យាល័យ។ លោកយល់ឃើញថា បញ្ហា​ប្រឈមក្នុងពេលធ្វើដំណើរទៅសាលារៀន ជាឧបសគ្គរារាំងដល់ការសិក្សា​របស់សិស្សានុសិស្ស ដែល​ជាផ្នែកមួយរារាំងដល់គោលនយោបាយលើកកម្ពស់វិស័យអប់រំរបស់រដ្ឋាភិបាល។

លោកបន្ថែមថា៖ «បើតាមយោបល់ខ្ញុំគួរតែពន្លឿន! បើមានថវិកាពន្លឿនការសាងសង់ស្ពាននេះរឹតតែល្អ។ ជាពិសេសរដូវប្រាំងនេះអត់មានទឹក ពន្លឿនការសាងសង់មកដើម្បីឱ្យសិស្សឆ្នាំមុខ​គាត់ទៅ​(សាលារៀន)​បានស្រួល។ បើអាចធ្វើមួយឆ្នាំអីរួច កាន់តែល្អ»

របាយការណ៍របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា បានបង្ហាញថា នៅក្នុងឆ្នាំសិក្សា២០២១-២០២២ អត្រា​សិស្ស​ដែលបោះបង់ចោលការសិក្សានៅកម្រិតមធ្យមសិក្សាទុតិយភូមិ ឬកម្រិតវិទ្យាល័យ មានប្រមាណ​១៨,៥% និងអត្រាត្រួតថ្នាក់១,១%។ ចំណែកអត្រាបោះបង់ការសិក្សា​នៅកម្រិតមធ្យមសិក្សាបឋមភូមិ ឬ​កម្រិត​អនុវិទ្យាល័យមានចំនួន១៦,៦% និងអត្រាសិស្សត្រួតថ្នាក់មាន១,២%។

ការសិក្សាស្រាវជ្រាវកម្រិតសហគមន៍ របស់អង្គការតម្លាភាពកម្ពុជា ស្ដីពីសិទ្ធិទទួលបានការអប់រំ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា កាលពីឆ្នាំ២០១៤​ បានរកឃើញថា កង្វះមធ្យោបាយធ្វើដំណើរ និងសាលានៅឆ្ងាយពេក គឺជាឧបសគ្គ​ធំរបស់សិស្សានុសិស្ស។ ការសិក្សាបញ្ជាក់ថា កត្តាទាំងពីរនេះ បានធ្វើឱ្យឪពុកម្ដាយសិស្សបារម្ភ​ពីសុវត្ថិភាព​របស់​កូនៗ និងបង្ខំចិត្តឱ្យពួកគេបញ្ឈប់ការសិក្សា។

ការលើកឡើងពីរឿងស្ពាននេះ បានធ្វើឱ្យលោក នួន សុផល ក៏ដូចជាលោក សុខ ជន និងលោក សេង ខន ដែលជាអ្នកចម្លងទូក នឹកឃើញទៅដល់ការសន្យារបស់រដ្ឋបាលស្រុកឯកភ្នំ កាលពីឆ្នាំ២០១៧ ក្នុងពេលដែល​មានការរៀបចំវេទិកាឱ្យពលរដ្ឋលើកឡើងពីបញ្ហា និងតម្រូវការក្នុងមូលដ្ឋាន។ ពួកគាត់ឱ្យដឹងថា នៅក្នុង​វេទិកា​​នាពេលនោះ អតីតនាយិកានៃសាលាបឋមសិក្សារាជដូនកែវ បានលើកឡើង​ពីបញ្ហាប្រឈម​ដែល​សិស្ស​ពិបាកធ្វើដំណើរឆ្លងស្ទឹងទៅរៀនព្រឹកល្ងាច​ ខណៈរដ្ឋបាលស្រុកបាន​សន្យានៅពេលនោះថានឹង​លើក​យកសំណើនេះទៅប្រាប់ថ្នាក់ខេត្ត ដែលរហូតមកទល់ពេលបច្ចុប្បន្នមិនទាន់មានដំណឹងអ្វីនៅឡើយ។

ជុំវិញរឿងនេះជំទប់ទី២ ឃុំព្រែកនរិន្ទ លោក សុខ សុភក្តិ អះអាងថា ប្រជាពលរដ្ឋ និងសិស្សានុសិស្ស​នៅ​តំបន់​ត្រើយខាងលិចស្ទឹងសង្កែ ក្នុងឃុំព្រែកនរិន្ទ ពិតជាជួបបញ្ហាលំបាកក្នុងការធ្វើដំណើរប្រាកដមែន​ ជាពិសេស គឺកង្វះមធ្យោបាយឆ្លងស្ទឹងសង្កែទៅត្រើយម្ខាង។ លោកបន្តថា បើផ្អែកលើថវិកា​ដែលរដ្ឋបាល​ឃុំព្រែកនរិន្ទទទួលបានមួយឆ្នាំជាង១ពាន់លានរៀល ឬជាង២០ម៉ឺនដុល្លារនោះ គឺមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហា​ដ៏ធំនេះបានឡើយ។ លោកយល់ឃើញថា តាមការស្នើសុំ និងទុក្ខលំបាករបស់ប្រជាពលរដ្ឋ រដ្ឋបាល​ថ្នាក់ជាតិ​គួរតែពិចារណាសាងសង់ស្ពានសមរម្យមួយឱ្យពួកគាត់ឆ្លង ដើម្បីសម្រួលដល់ការរស់នៅ ការលើកស្ទួយជីវភាព និងលើកកម្ពស់ការអប់រំសិស្សានុសិស្សនៅតំបន់នោះ។

លោក សុភក្តិ ថ្លែងថា៖ «ដូច្នេះដើម្បីបានស្ពានហ្នឹងរដ្ឋបាលថ្នាក់ឃុំខ្ញុំមិនអាចនឹងគ្រោងថវិកាហ្នឹងបានទេ មានតែធ្វើគម្រោង និងធ្វើរបាយការណ៍ថាចង់បានស្ពានទេ។ ដូច្នេះស្ពានហ្នឹងត្រឹមតែធ្វើរបាយការណ៍ ធ្វើគម្រោងពីរដ្ឋបាលថ្នាក់ឃុំទៅដល់ស្រុក ស្រុកពិនិត្យគម្រោងផ្ញើទៅខេត្ត។ ខេត្តទៅបើគេពិនិត្យឃើញជា​អាទិភាពមែន គេយកគម្រោងហ្នឹងទៅជជែកនៅថ្នាក់ជាតិអ៊ីចឹងទៅ​មានក្រសួងសាធារណការអីជាដើម»

ជំទប់ទី២ ឃុំព្រែកនរិន្ទ លោក សុខ សុភក្តិ កំពុងផ្ដល់បទសម្ភាសន៍ឱ្យអ្នកសារព័ត៌មាន នៅថ្ងៃទី២៧ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៣។ រូបថត៖ សារុំ ស្រីណាត

យ៉ាងណាម៉ិញ ការត្អូញត្អែរ និងការរង់ចាំរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ មិនមែនទើបតែកើតមានថ្មីៗនេះឡើយ ពោល​គឺ​វាបានកើតឡើងតាំងពីជាង១០ឆ្នាំមុន ខណៈអាជ្ញាធរមូលដ្ឋានបានសន្យាជាមួយប្រជាពលរដ្ឋ​ម្ដងហើយម្ដង​ទៀត​ទៅលើការស្ថាបនាផ្លូវបេតុង និងស្ពានឆ្លងស្ទឹងសង្កែនៅចំណុចមុខវត្តព្រែកត្រប់ ក្នុងឃុំព្រែកនរិន្ទ នៃ​ស្រុកឯកភ្នំ ដែលមានចម្ងាយពីក្រុងបាត់ដំបងជាង២០គីឡូម៉ែត្រ។

ជុំវិញរឿងនេះ អភិបាលស្រុកឯកភ្នំ លោក ម៉ិល សុផល អះអាងថា លោកមិនបានដឹងពីការស្នើសុំស្ពាន​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋនេះឡើយ។ លោកបន្តថា ប្រសិនបើមានការលំបាកពិតមែន នោះអាជ្ញាធរភូមិឃុំ ត្រូវធ្វើ​របាយការណ៍​បញ្ជូនមករដ្ឋបាលស្រុក ដើម្បីឱ្យលោកពិនិត្យ ដើម្បីបញ្ជូនទៅថ្នាក់ខេត្តបន្តទៀត។

លោក ម៉ិល សុផល បញ្ជាក់ថា៖ «​អត់ដឹងផង! ប្រជាពលរដ្ឋណាស្នើសុំតាមរយៈលោកមេឃុំអីមក។ ត្រូវការ​ចាំ​បាច់អីកន្លែងណា គាត់ធ្វើលិខិតស្នើសុំមកប្រជាពលរដ្ឋប៉ុន្មាននាក់ តម្រូវការស្ពានហ្នឹង​វាចាំបាច់យ៉ាង​ម៉េច? (ស្នើ) តាមរយៈមេឃុំមក យើងធ្វើការងារហ្នឹងបានហើយ។ ធ្វើសំណើមកកាន់ខ្ញុំមក! ខ្ញុំនឹងសំណើ​ទៅ​ខាងលើទៀត។ ប្រសិនបើមានលទ្ធភាពធ្វើ យើងនឹងរៀបចំថវិកាធ្វើ។ តែប្រសិនជាលើសសមត្ថភាព យើង​នឹង​ស្នើសុំបន្តទៅទៀត»

ប៉ុន្តែ បើយោងតាមសេចក្ដីរាយការណ៍មួយ កាលពីថ្ងៃទី២២ តុលា ឆ្នាំ២០២២ ក្រោយព្រឹត្តិការណ៍​លិចទូក​នៅ​ស្រុកលើកដែក ខេត្តកណ្ដាល អភិបាលស្រុកឯកភ្នំរូបនេះ បានចុះទៅកំពង់ចម្លងសាលាបឋមសិក្សា កែវមុនីពិសី ដើម្បីផ្សព្វផ្សាយអប់រំអំពីសុវត្ថិភាពក្នុងការចម្លងទូកតាមដងស្ទឹងសង្កែ។

នាពេលនោះ លោក ម៉ិល សុផល ខ្លួនឯងផ្ទាល់ ព្រមទាំងសិស្សានុសិស្ស បានស្នើសុំស្ពានមួយខ្សែឆ្លងកាត់​ស្ទឹងសង្កែនៅទីនេះ ដោយបញ្ជាក់ថា វាជាតម្រូវការចាំបាច់បំផុតសម្រាប់ការទំនាក់ទំនងគ្នា​រវាងប្រជាពលរដ្ឋ​ទាំងនៅត្រើយខាងលិចនិងខាងកើត ជាពិសេសសិស្សានុសិស្សបានទៅសាលារៀនដោយសុវត្ថិភាព។

ទាក់ទិនរឿងនេះ មេឃុំព្រែកនរិន្ទ លោក ខេង សាវុន អះអាងថា លោកបានធ្វើរបាយការណ៍ពីបញ្ហា​ខ្វះខាត​ស្ពាន​នេះបញ្ជូនទៅថ្នាក់ស្រុកច្រើនដងមកហើយ និងថែមទាំងមានក្រុមបច្ចេកទេសថ្នាក់ខេត្ត និង​ក្រសួងសាធារណការ ចុះមកសិក្សាពីការសាងសង់ស្ពាននៅឃុំនេះផងដែរ។ តែលោកបញ្ជាក់ថា ដោយ​សារ​ទីតាំងភូមិសាស្ត្រមិនអំណោយផល គម្រោងនៃការសាងសង់ស្ពាននេះ​ត្រូវអូសបន្លាយ​ជាង១០ឆ្នាំមកនេះ។

លោក ខេង សាវុន បន្តថា៖ «ស្ពានហ្នឹងសុំចូលជិត១០ឆ្នាំហើយ មកមើលអត់ៗ ដោយសារទីតាំងរកវា​អត់​បាន។ បើមាន (ទីតាំងត្រើយ) ខាងនេះវាអត់(ត្រើយ)ខាងនោះ វាទើសផ្ទះគេ ព្រោះស្ពានមិនអាចទើស​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ប្រជាពលរដ្ឋទេ ឱ្យគេរើរុះម៉េចកើត»

មេឃុំរូបនេះបន្ថែមថា សម្រាប់ឆ្នាំសិក្សាថ្មីខាងមុខ ក្រុមប្រឹក្សាឃុំបានសម្រេចឱ្យសិស្សប្ដូរទៅរៀន​នៅ​អនុវិទ្យាល័យព្រែកនរិន្ទវិញ ព្រោះវាស្ថិតនៅត្រើយខាងលិចជាមួយគ្នានឹងសាលាបឋមសិក្សា កែវមុនីពិសី។ លោកថា ការសម្រេចនេះគឺដើម្បីបញ្ចៀសបញ្ហាលំបាក​ ឬគ្រោះថ្នាក់ដែលបណ្ដាលមកពីគ្មានស្ពានឆ្លង។

ទោះយ៉ាងណា អនុវិទ្យាល័យព្រែកនរិន្ទ មានចម្ងាយឆ្ងាយពីសាលាបឋមសិក្សាសិក្សាកែវមុនីពិសី និង​សាលា​បឋមសិក្សាព្រែកត្រប់ ពី៧ទៅ៨គីឡូម៉ែត្រ ខណៈសិស្សនៅតំបន់នោះ​មួយចំនួនមានក្រីក្រខ្វះខាត​មធ្យោបាយ​ធ្វើដំណើរ។

បញ្ហានេះនាំឱ្យសង្គមស៊ីវិលយល់ឃើញថា ការផ្លាស់ប្ដូរសាលាឱ្យសិស្សទៅរៀននៅឆ្ងាយមិនមែនជាដំណោះ​ស្រាយប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពយូរអង្វែងនោះឡើយ ដោយសិស្សនឹងអាចបោះបង់ការសិក្សាដោយសារ​ការ​ធ្វើដំណើរពីផ្ទះទៅសាលារៀនមានចម្ងាយឆ្ងាយ។ 

អ្នកសម្របសម្រួលផ្នែកឃ្លាំមើលការរំលោភសិទ្ធិមនុស្សនៃអង្គការ លីកាដូ ប្រចាំខេត្តបាត់ដំបង​ លោក អ៊ិន គង់ជិត មានប្រសាសន៍ថា ការសាងសង់ស្ពានមួយឱ្យមានភាពរឹងមាំ និងមានសុវត្ថិភាព ទើបជាដំណោះ​ស្រាយ​យូរអង្វែង និងប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។ លោកបន្ថែមថា ស្ពានឆ្លងកាត់ស្ទឹងសង្កែនៅតំបន់នោះ​មិន​ត្រឹម​​បង្កភាពងាយស្រួលដល់សិស្សប៉ុណ្ណោះទេ តែវានឹងលើកស្ទួយជីវភាពប្រជាពលរដ្ឋ​នៅតំបន់នោះ​តាម​រយៈ​ការដឹកជញ្ជូនកសិផល និងផលិតផលយកទៅលក់នៅទីផ្សារ។

លោកថ្លែងថា៖ «បញ្ហាចម្បងសំខាន់ហ្នឹង គឺអាជ្ញាធរស្រុកឯកភ្នំ ក៏ដូចជាអាជ្ញាធរខេត្តបាត់ដំបង និង​មន្ទីរសាធាណការខេត្ត​ត្រូវលើកគម្រោងហ្នឹងទៅក្រសួងសាធារណការ។ លើកគម្រោងឱ្យមានការ​សាងសង់​ស្ពាន ធំមួយនៅផ្នែកខាងក្រោមហ្នឹង ដើម្បីសម្រួលឱ្យប្រជាពលរដ្ឋងាយស្រួលធ្វើដំណើរទាក់ទងគ្នា​ពីតំបន់​មួយ​ទៅតំបន់មួយបានឆាប់រហ័ស ចំណេញពេលវេលា ហើយចំណេញថវិកា ចំណេញធនធាន»

ទូកឈើក្រាលក្ដារចាស់ទ្រុឌទ្រោមរបស់លោក សេង ខន ចតចោលនៅកំពង់ចម្លង​សាលាបឋម​កែវមុនីពិសី។ (រូបថត៖ សារុំ ស្រីណាត)

ទោះបីអាជ្ញាធររដ្ឋបាលឃុំបានអះអាងថា បានដាក់សំណើសុំស្ពានមួយនេះក្ដី តែអភិបាលខេត្តបាត់ដំបង លោក សុខ លូ អះអាងថា លោកមិនទាន់បានទទួលរបាយការណ៍ស្នើសុំសាងសង់ស្ពានអ្វីឡើយ ខណៈ​លោកទើបឡើងកាន់តំណែងហើយមិនទាន់ដឹងពីស្ថានភាពទុក្ខលំបាករបស់ប្រជាពលរដ្ឋនៅតំបន់នោះ។ យ៉ាងណាលោកថា ការសាងសង់ស្ពានប្រភេទនេះ ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់រដ្ឋបាលថ្នាក់ជាតិ ដែលមានក្រសួងសាធារណការជាអ្នកគិតគូរ។

លោកអភិបាលខេត្តថ្លែងថា៖ «​និយាយរួមគម្រោងស្ពានអ៊ីចឹង ទាល់តែថ្នាក់ជាតិបានធ្វើបាន។ ហើយយើង​អត់ទាន់ទទួលបានទេគម្រោងហ្នឹង(របាយការណ៍ថ្នាក់ស្រុក)។ ទាល់តែថ្នាក់ជាតិបានធ្វើបានគេធំៗ​អ៊ីចឹង​ណា។ ហើយនិយាយរួមការដោះស្រាយរបស់យើងគឺតាមលទ្ធភាពថវិកា»

អភិបាលខេត្តបាត់ដំបងចាត់ទុកគម្រោងសាងសង់ស្ពានឆ្លងកាត់ស្ទឹងសង្កែមួយនេះ ថាជាគម្រោងថ្នាក់ជាតិ ដោយសារលោកយល់ឃើញថា ទំហំទឹកប្រាក់នៃការសាងសង់សំណង់មួយនេះ គឺលើសពីសមត្ថភាព​ដែល​រដ្ឋបាលថ្នាក់ខេត្តមាន។

តាមសេចក្ដីព្រាងច្បាប់ថវិកាជាតិឆ្នាំ២០២៣ រដ្ឋបាលថ្នាក់ខេត្ត ទទួលបានថវិកាប្រមាណ១,៤ពាន់លានរៀល ឬស្មើនឹងជាង៣០ម៉ឺនដុល្លារអាមេរិកប៉ុណ្ណោះ។

ទាក់ទិនរឿងនេះអ្នកសារព័ត៌មានមិនទាន់អាចទាក់ទងអគ្គនាយកនៃអគ្គនាយកដ្ឋានសាធារណការ លោក ហេង រ័ត្នពិសិដ្ឋ ដើម្បីសុំការពន្យល់ពីនីតិវិធីនៃការចាត់ចូលគម្រោងសាងសង់ណាមួយចូលទៅក្នុង​គម្រោង​របស់ក្រសួងសាធារណការ និងដឹកជញ្ជូនបាននៅ​ឡើយ​ទេ។

នៅពេលចាកចេញពីភូមិអន្សងសក ឆ្ពោះមកកាន់ទីរួមខេត្តវិញ ប្រមាណ១០គីឡូម៉ែត្រ មកដល់ចំណុច​ផ្សារប្រហុក ក្នុងភូមិព្រែកតាច្រែង គេនឹងឃើញស្ពានធំៗចំនួនពីរ ដែលទើបសាងសង់ថ្មីៗ នៅឆ្ងាយពីគ្នា​ប្រហែល​១គីឡូម៉ែត្រ គឺស្ពានព្រែកតាច្រែង និងស្ពានមួយទៀតស្ថិតនៅពីលើទំនប់ស្ទាក់ទឹកសាលាតាអន។

ស្ពានផ្សារប្រហុក ជាស្ពានដាច់ដោយឡែកមួយ ដែលត្រូវបានសម្ពោធដាក់ឱ្យប្រើប្រាស់ជាផ្លូវការនៅថ្ងៃទី១៤ ខែសីហា ឆ្នាំ២០១៩ ដោយសាងសង់ឡើងវិញជំនួសឱ្យស្ពានដែកចាស់ ឬហៅថាស្ពានបាឡេ មានប្រវែង​៧២​ម៉ែត្រ ដែលជាគម្រោងរបស់ក្រសួងសាធារណការ និងដឹកជញ្ជូន។

ក្នុងថ្ងៃជាមួយគ្នានេះ អតីតរដ្ឋមន្ត្រី​ក្រសួងមហាផ្ទៃ​លោក ស ខេង បានសម្ពោធដាក់ឱ្យប្រើប្រាស់​ស្ពានធំៗ​ចំនួន​៤ទៀតផងដែរ តែសុទ្ធសឹងស្ថិត​នៅ​ប៉ែកខាងត្បូង និងខាងលិច នៃខេត្តបាត់ដំបង រួមមាន ស្ពាននៅ​ស្រុកបាណន់ ស្រុកសំឡូត ស្រុកបវិល និងស្រុកកំរៀង។ យ៉ាងណា មិនមានតួលេខបង្ហាញ​ពីការចំណាយ​លើការសាងសង់ស្ពានទាំង៥នេះឡើយ ដោយគេដឹងត្រឹមថា ស្ពានច្រាំង​ចោត ដែលជាស្ពានមេនៅ​ស្រុកបាណន់ មានប្រវែង១៦២ម៉ែត្រ និងទទឹង៨ម៉ែត្រ បានចំណាយប្រាក់សាងសង់អស់១,២លានដុល្លារ ដែលជាថវិការបស់រដ្ឋាភិបាល។

អតីតរដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងសាធារណការ និងដឹកជញ្ជូន លោក ស៊ុន ចាន់ថុល ថ្លែងនៅក្នុងពិធីសម្ពោធនោះថា ការកសាងស្ពានទាំង៥នេះជាយុទ្ធសាស្រ្តយ៉ាងសំខាន់​ក្នុងការធ្វើ​សមាហរណកម្មការតភ្ជាប់ពេញលេញ ក្នុងភូមិសាស្ត្រខេត្តបាត់ដំបង ជំរុញការដឹកជញ្ជូនកសិផល​ទៅកាន់​ទីផ្សារ និងចូលរួមចំណែកកាត់បន្ថយភាពក្រីក្រ។

ការសាង់សង់ស្ពានចំនួន៥ក្នុងពេលតែមួយបែបនេះ នាំឱ្យប្រជាលរដ្ឋយល់ឃើញថា រដ្ឋាភិបាលពិតជាមាន​លទ្ធភាពគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់​សាង​សង់ស្ពានមួយបន្ថែមទៀតតាមការស្នើសុំរបស់ពួកគាត់ជាក់ជាមិនខាន។

មុនពេលចុះទូកឆ្លងទៅត្រើយម្ខាង លោក សុខ ជន និយាយទាំងសំណើចយ៉ាងសោះកក្រោះថា វាដល់​ពេល​ហើយដែលរដ្ឋាភិបាលគួរបំពេញតម្រូវការចាំបាច់ និងសន្យា ដែលធ្វើឱ្យពួកគាត់រង់ចាំ​អស់រយៈពេលជាង​១០​ឆ្នាំ​មកនេះ៕

267 views

ព័ត៌មានទាក់ទង

ព័ត៌មានថ្មីៗ

អត្ថបទពេញនិយម