សមាគមសម្ព័ន្ធអ្នកសារព័ត៌មានកម្ពុជា

ពលរដ្ឋក្នុងភូមិមួយនៅខេត្តកំពង់ធំត្រូវបានរឹតបន្តឹងពីអាជ្ញាធរមូលដ្ឋានដោយសារស្ថានភាពបំណុលធ្ងន់ធ្ងរ

ស្ត្រីម្នាក់កំពុងជិះម៉ូតូកាត់មុខសាលាឃុំសាគ្រាម ស្រុកប្រាសាទបល្ល័ង្ក ខេត្តកំពង់ធំ។ រូបថតនៅថ្ងៃទី២៥ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៣។ (ខេមបូចា/ អាន វិចិត្រ)
ស្ត្រីម្នាក់កំពុងជិះម៉ូតូកាត់មុខសាលាឃុំសាគ្រាម ស្រុកប្រាសាទបល្ល័ង្ក ខេត្តកំពង់ធំ។ រូបថតនៅថ្ងៃទី២៥ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៣។ (ខេមបូចា/ អាន វិចិត្រ)

អាជ្ញាធរឃុំសាគ្រាម ស្រុកប្រាសាទបល្ល័ង្គ ខេត្តកំពង់ធំ បានរឹតបន្តឹងការធ្វើលិខិតផ្សេងៗពាក់ព័ន្ធនឹង​​ការខ្ចីលុយពីធនាគារ ឬគ្រឹះស្ថានមីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ លើពលរដ្ឋនៅក្នុងភូមិមួយដែលភាគច្រើនមាន​ជីវភាព​ក្រលំបាកមិនមានលទ្ធភាពសងបំណុល។

ឃុំ​សាគ្រាម​​មាន​ភូមិចំនួន១១ មានប្រជា​ពលរដ្ឋ​ជាង​១ម៉ឺននាក់​ (១០ ១២៨នាក់) ស្មើ​នឹង​ជាង​២ពាន់​គ្រួសារ ​(២ ១៤៣គ្រួសារ)​។ ភូមិដែលអាជ្ញាធររឹតបន្តឹងនេះឈ្មោះភូមិព្រិច គឺជាភូមិ ដែលមាន​ប្រជាពលរដ្ឋ​តិចជាងគេក្នុងចំណោម១១ភូមិ ពោលមានពលរដ្ឋចំនួន២៦០នាក់ ស្មើនឹង៥១គ្រួសារ។​

មេឃុំសាគ្រាមលោក ចាន់ សុផល ឱ្យដឹងថា ការសម្រេចរឹតបន្តឹងការធ្វើឯកសារពាក់ព័ន្ធការខ្ចីលុយ នៅភូមិព្រិចនេះគឺមានការប្រជុំ និងឯកភាពគ្នារវាងក្រុមប្រឹក្សាឃុំទាំងអស់នៅអំឡុងខែមិថុនា កន្លង​ទៅ។ លោកបន្តថា ការរឹតបន្តឹងនេះគឺគោលបំណងចង់ជួយពលរដ្ឋព្រោះថា កន្លងមក ពលរដ្ឋបន្លំធ្វើ លិខិតបញ្ជាក់លំនៅឋាន និងដីធ្លីលើសពី១កន្លែង ហើយដាក់កម្ចីលើសពី១ស្ថាប័ន។

​លោក សុផល បន្តថា ពលរដ្ឋក្នុងភូមិនេះជាច្រើនបានគេចខ្លួន ចាកចោលភូមិព្រោះ មិនមានលទ្ធភាព សងបំណុល។ 

លោក សុផល បញ្ជាក់ថា៖«និយាយរួមទៅភូមិព្រិចបញ្ហាប្រឈមច្រើន អ្នកខ្លះរហូតដល់ឥឡូវគេច និយាយ​​ថាគាត់រកលុយដោះមិនបានទៅ គាត់គេចទៅរកស៊ីទៅភ្នំពេញទៅអីទៅ។ ចឹងទៅខាង​ធនគារ​​ដាក់ពាក្យបណ្តឹងមកខាងសាលាឃុំ សម្រាប់​ទប់ស្កាត់ដែលគាត់លក់អចលនវត្ថុបស់គាត់​ដែល​ដាក់ទៅឱ្យធនាគារហើយនោះ គឺទប់ស្កាត់។ ឱ្យឃុំដឹងដើម្បីទប់ស្កាត់កុំឱ្យក្រែងគាត់លក់ឱ្យគេ​ទៀត»។​

បើធ្វើដំណើរពីសាលាឃុំសាគ្រាមប្រមាណ៥គីឡូម៉ែត្រ ឆ្លងកាត់វាលស្រែ និងឆ្លងស្ទឹងតាមស្ពាន ឈើតូចមួយនោះនឹងដល់ភូមិព្រិច។ នៅក្នុងភូមិនេះមើលមួយភ្លែតស្ថានភាពដូចភូមិទូទៅដែរ មាន ផ្ទះតូចខ្លះ និងផ្ទះធំខ្លះដែលធ្វើទើបហើយថ្មីៗក៏មាន។

ប៉ុន្តែអ្វីដែលខុសពីធម្មតានោះ គឺភូមិនេះស្ងាត់មិនសូវមានមនុស្សវ័យកណ្តាលទេគឺមានតែមនុស្ស​ចាស់ និងកុមារ ចំណែកផ្ទះមួយចំនួនចាក់សោរទុកចោលចាប់ពីរាប់ខែ​ទៅរាប់ឆ្នាំ។ ចំណុចដែល​គួរឱ្យគត់សម្គាល់មួយទៀត គឺផ្ទះខ្លះមានជញ្ជាំងបាំងមិនជិត និងផ្ទះខ្លះទៀត មិនមានជញ្ជាំង​ទាំង​ស្រុង។

អនុប្រធានភូមិព្រិចលោក ចក់ ចន ឱ្យដឹងថា បំណុលកើនឡើងដោយសារពលរដ្ឋ នៅក្នុងភូមិនេះ រក​ចំណូលមិនបាន ហើយចេះតែខ្ចីបន្ថែមលើសពី១ស្ថាប័ន។ លោកឱ្យដឹងថា ពលរដ្ឋជំពាក់បំណុល​ម្នាក់ៗ ចន្លោះពី៥ពាន់ទៅ១ម៉ឺន៥ពាន់ដុល្លារ។

លោក ចក់ ចន ឱ្យដឹងទៀតថា ពលរដ្ឋនៅក្នុងភូមិនេះ ភាគច្រើនមិនសូវបានរៀនសូត្រចេះដឹងទេ ហើយឥឡូវបានចំណាកស្រុកទៅធ្វើជាកម្មករនៅប្រទេសថៃ និងនៅភ្នំពេញ ដើម្បីរកលុយដោះ បំណុល និងចិញ្ចឹមសមាជិកគ្រួសារ។

លោក ចក់ ចន លើកឡើងថា៖ «វាយ៉ាប់ណាស់ហើយ ខ្លះរត់ទៅភ្នំពេញ ខ្លះទៅថៃអីហើយ ដើម្បី​រក​លុយសងត្រឡប់វិញ»

​ស្ត្រីវ័យ៧៩ឆ្នាំម្នាក់ឈ្មោះ ធ្លក លី មានកូន៧នាក់ បច្ចុប្បន្នកូនរបស់គាត់បានចេញពីភូមិទាំងអស់ ដើម្បីស៊ីឈ្នួលគេរកចំណូលសងបំណុល និងផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារ។ អ្នកស្រី ធ្លក លី មានជំងឺឈឺក្បាល ជង្គង់ពិបាកដើរ និងអង្គុយ ហើយត្រូវមើលថែផ្ទះចំនួន២ជារបស់កូន និងមើលថែចៅ២នាក់កំពុង​រៀន។

អ្នកស្រី ធ្លក លី ឱ្យដឹងថា រូបគាត់ធ្លាប់ឈឺដេកទ្រាំនៅផ្ទះដោយប្រើថ្នាំបូរាណខ្លះៗ ព្រោះមិនមាន លុយ និងមិនមានបណ្ណក្រីក្រទើបមិនមានទៅពេទ្យ។

អ្នកស្រី ធ្លក លី​ បន្ថែមថា៖«ហើយនេះឈឺហើយឡើងមិនបានទៅពេទ្យហើយ។ អត់បើអត់មាន​លុយ​​ទៅពេទ្យ គិតមើលឡើងស្គម។ ហូ! កូនហើយឈឺនោះវាសព្វវាគ្រប់ហើយ។ ចុះអាយុ​ប៉ុណ្ណេះ​ហើយណា[៧៩ឆ្នាំ]។ ឥឡូវនេះ គ្រុនឡើងបួនដប់ថ្ងៃ។ មានថ្នាំអីលេប បើអត់មានលុយ!»

អ្នកស្រី ធ្លក លី ជាអ្នកភូមិព្រិច ឃុំសាគ្រាម ស្រុកប្រាសាទបល្ល័ង្ក ខេត្តកំពង់ធំ ផ្តល់បទសម្ភាសដល់អ្នកសារព័ត៌មាន នៅថ្ងៃទី២៥ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៣។ (ខេមបូចា/ អាន វិចិត្រ)

អង្គុយសំយុងជើងលើគ្រែក្រោមផ្ទះហាក់គ្មានកម្លាំងកំហែងដោយមានជំងឺប្រចាំកាយ និយាយ​បែប​ញ័រៗ បុរសវ័យជាង៥០ឆ្នាំម្នាក់ ជាអ្នកភូមិព្រិច លោក ឃិត ឃីម រស់នៅជាមួយប្រពន្ធ និងចៅតូច​ម្នាក់។ បុរសរូបនេះឱ្យដឹងថា រូបគាត់មានដី៥ហិកតា ប៉ុន្តែដាំដំឡូង៣ឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ខាតបង់​រហូត។

លោក ឃិត ឃីម បន្តថា លោកមិនមានលក្ខខណ្ឌគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីអាចខ្ចីលុយពីធនាគារ យកមក​ធ្វើកសិកម្មបន្ត និងប្រើដើម្បីព្យាបាលជំងឺទេ។ លោក ឃិត ឃីម ឱ្យដឹងថា ជា ញឹកញាប់ លោក បានខ្ចីលុយអ្នកជិតខាង ២ទៅ៣ពាន់រៀលដើម្បីទិញអង្ករ និងប្រហុក ខ្លះដើម្បីបរិភោគ។  

លោក ឃិត ឃីមបន្ថែមថា៖«ជំពាក់គេខ្ចីគេរហូត ខ្ចីអង្ករគេ ប៉ះណាខ្ចីលុយគេបួនប្រាំពាន់ មួយម៉ឺន​ទិញ​​ប្រហុក​អំបិលប៉ុណ្ណេះ។ ធ្វើ[ដំឡូង]អត់បាន ថាដល់ឯកើតណោះ​ទឹកមក​មាន​នរណានឹង​ធ្វើ​ម៉ាក់​មួយទេ។ ឡើងទាល់គ្រប់គ្នា»

ប្រធានសមាគមការពារសិទ្ធិមនុស្សអាដហុក លោក នី សុខា មានប្រសាសន៍ថា កម្ពុជាជា​ប្រទេស​ប្រជាធិបតេយ្យ និងការគោរពសិទ្ធិមនុស្សមិនគួរមានការបែងចែកដែលបង្ហាញពីការរើសអើង​បែប​នេះទេ។ លោកជំរុញឱ្យអាជ្ញាធរធ្វើឯកសាររដ្ឋបាលជូនពលរដ្ឋធម្មតា ចំណែកការវាយតម្លៃផ្តល់​កម្ចី ឬអត់គឺជាការងាររបស់ធនាគារ ឬគ្រឹះស្ថានមីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ។

លោក នី សុខា ថ្លែងថា៖«អាជ្ញាធរគ្រាន់តែសម្រួលបែបបទរដ្ឋបាលទេ ប៉ុន្តែត្រង់ថាសមត្ថភាពនៃ​ការ​សង​ត្រលប់​ទៅវិញយ៉ាងម៉េចនោះគឺជាការវាយតម្លៃរបស់ធនាគារ មិនមែនជាការវាយតម្លៃ​របស់​អាជ្ញាធរ​​ទេ។ ថាតើធនាគារគាត់មានលទ្ធភាពប៉ុណ្ណា ដើម្បីវាយតម្លៃធើម៉េចឱ្យប្រជាពលរដ្ឋ​អាចមាន​លទ្ធភាព​​ក្នុងការសងត្រលប់មកធនាគារវិញ? ហើយអាជ្ញាធរជួយសម្រួលនៅក្នុងកិច្ចការងារ​បែបបទ​រដ្ឋបាល អាហ្នឹងតែប៉ុណ្ណឹងទេ»

ចំណែកនាយកទទួលបន្ទុកកិច្ចការទូទៅនៃអង្គការលីកាដូ លោក អំ សំអាត មានប្រសាសន៍ថា អង្គការ​លោកកំពុងធ្វើការងារតស៊ូមតិមិនឱ្យមានការដាក់ឯកសារប្លង់ផ្ទះ ឬប្លង់ដីធ្វើជាទ្រព្យ​បញ្ចាំ​ដើម្បីបានខ្ចីលុយនោះទេព្រោះថាអាចធ្វើឱ្យពលរដ្ឋបាត់ទ្រព្យសម្បត្តិ និងមានការគំរាមកំហែង។

លោក សំអាត បន្តថា បំណុលមិនមែនជាបញ្ហាសម្រាប់ពលរដ្ឋទេ បើសិនជារដ្ឋាភិបាលបង្ក បរិយាកាស​ឱ្យពួកគាត់មានចំណូលសមរម្យនោះ។

លោក សំអាត បានបន្ថែមថា៖«រឿងខ្ចីហ្នឹងយើងគិតថាមិនមែនទាក់ទងរដ្ឋាភិបាលប៉ុន្មានទេ បើយើង​មើល គ្រាន់តែថាទី១រដ្ឋាភិបាលត្រូវបង្កើនូវលទ្ធភាពជីវភាពរស់នៅរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ ធ្វើម៉េចឱ្យគាត់​មាន​ជីវភាព​រស់នៅល្អ ហើយផ្តល់កិច្ចគាំពារសង្គមសម្រាប់ពួកគាត់យ៉ាង​ម៉េចដើម្បីអាចក្លាយ​ទៅជា​ពលរដ្ឋ គាត់អាចមានការរស់នៅដោយសមរម្យ»

របាយការណ៍រួមគ្នារបស់អង្គការលីកាដូ និងអង្គការសមធម៌កម្ពុជា ចេញផ្សាយនៅចុងខែសីហា ឆ្នាំ២០២៣ បានបង្ហាញពីស្ថានភាពបំណុលនៅក្នុងខេត្តកំពង់ស្ពឺ។ របាយការណ៍បង្ហាញថា ពលរដ្ឋ នៅក្នុងខេត្តនេះជាង៨០ភាគរយយ៉ាងហោចណាស់ជំពាក់បំណុលមួយស្ថាប័ន ហើយក្នុង​នោះ​២ភាគ៣ មានស្ថានភាពលំបាកមិនអាចរកលុយសងបំណុលបាន។

របាយការណ៍អង្គការទាំង២រកឃើញទៀតថា កុមារនៅក្នុងខេត្តនេះ ជិត៩ពាន់នាក់រងផលប៉ះពាល់ ពីបំណុលឪពុកម្តាយ ហើយបានបោះបង់ការសិក្សាបន្តបន្ទាប់។

នាយកប្រតិបត្តិអង្គការសមធម៌កម្ពុជា លោក អៀង វុទ្ធី ថ្លែងថា កំពង់ស្ពឺគឺជាខេត្តមាន បំណុលធ្ងន់ធ្ងរ លំដាប់លេខ៣បន្ទាប់ពីរាជធានីភ្នំពេញ និងខេត្តសៀមរាប។ លោកបន្តថា ពលរដ្ឋដែលជួបការ​លំបាក​ដោយសារបំណុលមាននៅទូទាំងប្រទេសគ្រាន់តែស្ថិតនៅក្នុងទម្រង់ផ្សេងៗគ្នា។

អ្នកនាំពាក្យសមាគមមីក្រូហិរញ្ញវត្ថុកម្ពុជា លោក កាំង តុងងី ថ្លែងថា ខាងសមាគមមិន​មាន​គោលការណ៍​រឹតបន្តឹងអតិថិជននៅតាមភូមិឬតំបន់ទេ។​

លោក តុងងី បានឱ្យដឹងថា៖«ជាទូទៅអត់មានយន្តការblacklist[ដាក់ក្នុងបញ្ជីខ្មៅ]ភូមិហេ។ អាយើង​ហៅBlacklist អញ្ចេះអាហ្នឹងជាប់នៅការិយាល័យឥណទានកម្ពុជា។ បើគាត់ធ្លាប់ជំពាក់គេ អត់សង​អាហ្នឹង​គឺជាប់ហ្នឹងហើយ ប៉ុន្តែបើទៅមួយភូមិម៉ង ដូចជាអត់មានយន្តការហ្នឹងទេ​ក្នុងវិស័យ​នេះ»

អ្នកជំនាញសេដ្ឋកិច្ច និងហិរញ្ញវត្ថុ លោក ង៉ែត ជូ សរសេរសារនៅលើហ្វេសប៊ុករបស់លោក នៅក្នុង​ខែកញ្ញា​ថា បំណុលដែលវិស័យឯកជន និងពលរដ្ឋជំពាក់ធនាគារ និងគ្រឹះស្ថានមីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ មាន​ជាង៥៨,៨ពាន់លានដុល្លារអាមេរិក ស្មើនឹង១៨៩ភាគរយ នៃទំហំសេដ្ឋកិច្ចកម្ពុជា។ លោកបន្តថា កម្រិត​បំណុលនេះ ខ្ពស់ជាងបំណុលលើពិភពលោកទាំងមូលដែលមានតែ១៤៦ភាគរយនៃ​ទំហំ​សេដ្ឋកិច្ច​ពិភពលោក។

ខេមបូចា ព្យាយាមទាក់ទងទេសាភិបាលធនាគារជាតិកម្ពុជាលោកស្រី ជា សិរី ដើម្បីសាកសួរជុំវិញ បញ្ហានេះ ប៉ុន្តែលោកស្រីមិនទទួលទូរសព្ទ និងមិនឆ្លើយសារតាមតេឡេក្រាមទេ។

ចំណែកអ្នកនាំពាក្យក្រសួងសេដ្ឋកិច្ច និងហិរញ្ញវត្ថុ លោក មាស សុខសេនសាន មិនឆ្លើយសំណួរទេ ដោយលោកថា មិនមែនជាតួនាទីរបស់លោក។

នៅក្នុងកម្មវិធីនយោបាយអាទិភាពទាំង៦ចំណុចនៃយុទ្ធសាស្ត្របញ្ចកោណរបស់រដ្ឋាភិបាលអាណត្តិទី៧ មានចែងពីការលើកកម្ពស់ជីវភាពប្រជាពលរដ្ឋទូទៅតាមរយៈការបង្កើនការងារ បង្កបរិយាកាស ល្អ សម្រាប់អ្នកជំនួញ និងការពង្រឹងវិស័យកសិកម្មជួយធ្វើឱ្យកសិករនៅតាមតំបន់ ជនបទមាន ជីវភាព​ធូរធារ៕

228 views

ព័ត៌មានទាក់ទង

ព័ត៌មានថ្មីៗ

អត្ថបទពេញនិយម