សមាគមសម្ព័ន្ធអ្នកសារព័ត៌មានកម្ពុជា

ប្រជាពលរដ្ឋរស់នៅសំណង់​មិន​រៀប​រយ​ក្នុងក្រុងបាត់ដំបងបារម្ភខ្លាចអាជ្ញាធរ​បណ្តេញ​ចេញ

អ្នកស្រី ហួ សម្ផស្ស ប្រជាពលរដ្ឋសហគមវាសនាអមតៈ ស្ថិតនៅភូមិចម្ការសំរោង២ សង្កាត់ចម្ការសំរោង ក្រុងបាត់ដំបង ផ្តល់បទសម្ភាសន៍ជាមួយអ្នកសារព័ត៌មាន។ រូបថតនៅថ្ងៃទី៧ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៤។ (ខេមបូចា/ សុខ សាវី)
អ្នកស្រី ហួ សម្ផស្ស ប្រជាពលរដ្ឋសហគមវាសនាអមតៈ ស្ថិតនៅភូមិចម្ការសំរោង២ សង្កាត់ចម្ការសំរោង ក្រុងបាត់ដំបង ផ្តល់បទសម្ភាសន៍ជាមួយអ្នកសារព័ត៌មាន។ រូបថតនៅថ្ងៃទី៧ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៤។ (ខេមបូចា/ សុខ សាវី)

ស្រ្តីម្នាក់រស់នៅក្រុងបាត់ដំបងមានមុខរបរធ្វើសម្បកលតបោះឱ្យម៉ូយក្នុងផ្សារ និងតាមម្ហូបការ​មានការព្រួយបារម្ភខ្លាចអាជ្ញាធរ​បណ្តេញ​ចេញពីកន្លែងរស់នៅបច្ចុប្បន្នដោយសារតំបន់នេះ​ស្ថិតក្នុងតំបន់សំណង់មិនរៀបរយក្នុងសហគមន៍វាសនាអមតៈ។​

ស្រ្តីរូបនេះឈ្មោះថា អ្នកស្រី ហួ សម្ផស្ស មានកូនពីរនាក់ បានឱ្យដឹងថា គាត់មក​រស់នៅទី​នេះ​ជាមួយប្តីជាង១០ឆ្នាំមកហើយថ្វីត្បិតតែទីនេះរស់នៅ​មិនសូវមាន​សុវត្ថិភាព​ប៉ុន្តែវាជិត​ទីផ្សារ​អាចរកស៊ីចិញ្ចឹមជីវិតបាន និងកូនអាចទៅរៀនសាលាជិតផ្ទះ។

អ្នកស្រី សម្ផស្ស បញ្ជាក់ថា៖ «ខ្ញុំដេកព្រួយបារម្ភស្ទើររាល់យប់ គេប្រជុំលើកមុនលឺគេថា​ប្រហែល​​​ឆ្នាំខាងមុខអី មានដំណឹងថា គេនឹងឱ្យរុះរើផ្ទះ បានទឹកគេលែងតឱ្យយើងប្រើ លឺ​ល្ហៀង​ៗ​​គេថា ខ្លះទៅនៅឡឥដ្ឋ គ្រាន់តែលឺតៗគ្នា! សហគមន៍​ខ្លះគេបញ្ជូន​ទៅហ្នឹង​អស់​ហើយ!»

ស្ថិតនៅក្នុងផ្ទះឈើដំបូលប្រក់សង្ក័សីតូចមួយគ្មានទ្វារបង្អួចដោយយកក្រណាត់បាំងធ្វើ​ជញ្ជាំង សម្បុរស្រអែម រាងស្តើងអ្នកស្រី សម្ផស្ស បានលើកសម្បកលត​បង្ហាញអ្នក​សារព័ត៌មាន​​យើង​ដោយ​​ញញឹមតិចៗ បាននិយាយថា រាល់ថ្ងៃគាត់រស់ដោយសារ​របរធ្វើ​សម្បកលតនេះ ដែលបច្ចុប្បន្នអាចរកចំណូលចម្លោះពីពីរម៉ឺនទៅបួនម៉ឺនរៀលក្នុងមួយថ្ងៃ​គ្រាន់​ចិញ្ចឹមគ្រួសារ និងកូនទៅរៀនដែរ។

អ្នកស្រី សម្ផស្ស បន្តថា៖ «ពីរឆ្នាំនេះរកស៊ីតឹងខ្លាំងពីមុនអាចរកបាន១ថ្ងៃខ្លះ១០ម៉ឺនអី តែ​បច្ចុប្បន្ន​​ម្ហូបការមិនសូវកម្មង់ដោយសារមិនសូវមានការច្រើន និងមានអ្នករករបរ​នេះច្រើន​ខ្ញុំ​អាច​​រក​បាន​តែ១ថ្ងៃ២ម៉ឺនទៅ៤ម៉ឺនរៀលប៉ុណ្ណោះ»

ស្រ្តីខាងលើបានបញ្ជាក់ថា ប្រជាពលរដ្ឋរស់នៅសំណង់មិនរៀបរយក្នុងសហគមន៍​វាសនា​អមតៈ​នេះ មិនសូវមានសុវត្ថិភាពប៉ុន្មានទេ លំបាកណាស់ដោយសារមានក្មេងប្រើប្រាស់​ថ្នាំញៀន ចោរកម្ម និងមានអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារស្ទើររាល់យប់បង្កការរំខានដល់ការរស់នៅ។ អ្នកស្រីបន្តថា ទីនេះប្រជាពលរដ្ឋពាក់កណ្តាលប៉ុណ្ណោះដែលមានទឹកភ្លើងដែលតពីរដ្ឋ​ប្រើ​ប្រាស់ដោយសារអាជ្ញាធរបាន​ឈប់​តឱ្យតាំងពីឆ្នាំទៅ ដោយលឺថា គេបម្រុង​នឹងឱ្យពួក គាត់ចាកចេញពីទីនេះទៅនៅកន្លែងផ្សេង។

អ្នកស្រីបន្ថែមថា៖ «គេលែងតទឹករដ្ឋឱ្យប្រើ ខ្លះបានសុំតទឹកតភ្លើងពីគ្នាដើម្បីប្រើ ខ្លះទិញ​ទឹកឡាន​ប្រើ ខ្ញុំព្រួយបារម្ភខ្លាចអាជ្ញាធរឱ្យចេញពីទីនេះទៅនៅកន្លែងផ្សេងដែល​ឆ្ងាយពី ទីផ្សារ​ពិបាករកមុខរបររកស៊ីចិញ្ចឹមកូន និងឆ្ងាយពីសាលារៀន»

ប្រជាពលរដ្ឋក្នុងសហគមន៍វាសនាអមតៈម្នាក់ទៀតអ្នកស្រី ហូវ ស៊ុម វ័យ៤២ឆ្នាំមានកូនបីនាក់​ក្នុងបន្ទុក មានមុខរបរលក់គុយទាវតាមរទេះបាននិយាយថាគាត់រស់​នៅទីនេះ ជិតផ្សារអាច លក់ដូរនឹងងាយរកការងារ​ធ្វើដើម្បីចិញ្ចឹម​ជីវិតបាន ។ទោះបីយ៉ាងណាអ្នកស្រីសម្តែង​ក្តីព្រួយ បារម្ភខ្លាចក្រែងថ្ងៃមុខអាជ្ញាធរដេញពួកគាត់ឱ្យទៅនៅតំបន់ឆ្ងាយ គ្មានហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធនិង គ្មានលំនៅដ្ឋានរស់​នៅ​សមរម្យ ពួកគាត់ប្រាកដជាជួបការលំបាកខ្លាំងជាមិនខាន។

អ្នកស្រីបន្ថែមថា៖ «សព្វថ្ងៃព្រួយបារម្ភខ្លាចគេដេញទៅនៅឆ្ងាយ លឺតែគេថាដេញៗ តាមគ្នា! លឺរាល់តែឆ្នាំតែមិនទាន់ឃើញអីផង យើង​ចេះតែរស់នៅមួយឆ្នាំហើយមួយឆ្នាំទៀត ចេះតែ ចាំមើល ចិត្តខ្ញុំចង់អភិវឌ្ឍន៍នៅកន្លែងមិនចង់ចេញទេ»។

ក្នុងខ្លឹមសារសិទ្ធិដែលមានលំនៅដ្ឋានសមរម្យ បោះពុម្ពផ្សាយដោយការិយាល័យឧត្តមស្នងការសហប្រជាជាតិទទួលបន្ទុកសិទ្ធិមនុស្សប្រចាំកម្ពុជា បានបញ្ជាក់ថា លំនៅដ្ឋានសមរម្យ ត្រូវតែមានច្រើនជាង ការគ្រាន់តែមានជញ្ជាំង៤ផ្ទាំង និងដំបូល១។

ដើម្បីឱ្យប្រជាពលរដ្ឋរស់នៅលើលំនៅដ្ឋានសមរម្យទៅបានលុះត្រាតែបំពេញលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យជាអប្បបរមាដូចជា ១/សុវត្ថិភាពក្នុងការកាន់កាប់ដែលធានាដល់ការការពារតាមផ្លូវច្បាប់​ប្រឆាំង​ការបណ្តេញដោយបំពាន ការយាយីរំខាននិងការគំរាមកំហែងដទៃទៀត ២/ភាពទទួល បានសេវាកម្ម សម្ភារៈ អាគារ ឬកន្លែងផ្តល់សេវា និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ ៣/ភាពអាចលៃលក​បាន គឺមិនមានការគំរាមកំហែង ឬបង្កឧបសគ្គដល់អ្នកកាន់កាប់ ក្នុងការប្រើប្រាស់សិទ្ធិ មនុស្ស​​ផ្សេងទៀត ៤/លំនៅដ្ឋាននោះមានសុវត្ថិភាព លើរូបកាយ មាន​ទីធ្លាធំទូលាយគ្រប់​គ្រាន់ ព្រមទាំងការការពារ ទប់ទល់នឹងអាកាសធាតុជាដើម ៥/ភាពអាចប្រើប្រាស់បាន គឺ​សេចក្តី​ត្រូវការជាក់លាក់របស់ក្រុមងាយរងគ្រោះ និងទីទាល់ក្របំផុត ត្រូវបានគិតគូដល់​ពួកគាត់ ៦/ទីតាំងរស់នៅមានផ្សារភ្ជាប់ឱកាសការងារ សេវាថែទាំសុខភាព សាលារៀន មជ្ឈមណ្ឌលគាំពារកុមារ និងសេវាសង្គមផ្សេងៗ និងមិនស្ថិតក្នុងតំបន់គ្រោះថ្នាក់ និងការ បំពុលបរិស្ថាន ៧/ នឹងមានការគោរពនិងគិតគូរពី វប្បធម៌ប្រពៃណីជាដើម។ បន្ថែមពីនោះសិទ្ធិមានលំនៅឋានសមរម្យក៏ត្រូវបានរាប់បញ្ចូលនូវសិទ្ធិ និងសេរីភាពផ្សេងៗទៀតផងដែរ។

សហគមន៍វាសនាអមតៈស្ថិតក្នុងភូមិចម្ការសំរោង២ សង្កាត់ចម្ការសំរោង​ក្រុងបាត់ដំបង ដែល​មានប្រជាពលរដ្ឋក្រីក្រមកពីទីកន្លែងនានាតាំងទីលំនៅរស់នៅទីនេះខ្លះតាំងពីឆ្នាំ១៩៩២ ១៩៩៣ និងខ្លះ១៩៩៩ មានប្រជាពលរដ្ឋរស់នៅបច្ចុប្បន្នចំនួន៨២ខ្នងផ្ទះ ក្នុងនោះមនុស្សមាន​ចំនួន៣៧០នាក់ នេះបើតាមតំណាងសហគមន៍នេះបញ្ជាក់។

អ្នកស្រី សំរិទ្ធ គី វ័យ៧០ឆ្នាំ ជាអនុប្រធានសមគមន៍វាសនាអមតៈ បានបន្ថែមថា ប្រជាពលរដ្ឋ ក្នុងសហគមន៍នេះ មានមុខរបរភាគច្រើនជាកម្មករសំណង់ កម្មករសម្អាតមន្ទីរពេទ្យ លក់ដូរ រត់ម៉ូតូឌុប និងរើសអេដចាយ ជាដើម ដែលគ្រួសារពួកគាត់ភាគច្រើនសុទ្ធសឹងមានការ​ខ្វះខាត ក្នុងជីវភាព។

អ្នកស្រីបន្តថាប្រជាពលរដ្ឋក្នុងសហគមន៍តែងតែដេកភ័យ ដេកព្រួយបារម្ភមិនដឹងគេ ដេញនៅ ពេលណា? ឱ្យទៅរស់នៅតំបន់ណា?តំបន់នោះគួរឱ្យយើងរស់នៅបានរឺអត់ ?មានសុវត្ថិភាពរឺ អត់? សំនួរនេះអ្នកស្រីតែងតែលើកឡើង នៅពេលដែលបានជួបប្រជុំជាមួយ​សហគមន៍ ផ្សេងៗ អាជ្ញាធរនិងអង្គការដៃគូនានាប៉ុន្តែនៅមិនទាន់មានចម្លើយនៅឡើយ។

អ្នកស្រីសំរិទ្ធគី បន្ថែមថា៖«ខ្ញុំតែងតែសួរ តែ អាជ្ញាធរគេថាមិនដឹងថ្ងៃណានោះទេ? ខ្ញុំនៅតែ ព្រួយបារម្ភហ្នឹង! ព្រោះអាជ្ញាធរទូកគាត់ខ្លី យើងប្រជាពលរដ្ឋវាវែង ទំរាំបត់បាន ម្តងៗមិនងាយ ទេ រាល់ថ្ងៃយើងប្រឈមណាស់ រឿងដោះដូរហ្នឹង! ខ្ញុំទៅប្រជុំជាមួយអង្គការអីចេះតែលើក ឡើងទៅ »

អ្នកស្រីបានបញ្ជាក់បន្ថែមថា តំណាងសហគមន៍ពួកគាត់បានទៅដកស្រង់បទពិសោធន៍ នៅ​សហគមន៍មួយចំនួនដែលត្រូវបានដោះដូរឱ្យទៅនៅកន្លែងផ្សេងនៅតាមបណ្តាខេត្តឃើញថាភាគច្រើនពួកគាត់មិនទទួលបានលំនៅដ្ឋានសមរម្យដើម្បីរស់នៅនោះទេ កន្លែងខ្លះ​ឱ្យតែដី សង់​ផ្ទះខ្លួនឯង ទីតាំងឆ្ងាយ ខ្វះហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ និងសេវាផ្សេងៗជាដើម មើលទៅលំបាក ណាស់។ បញ្ហានេះហើយដែលអ្នកស្រី និងប្រជាពលរដ្ឋក្នុងសហគមន៍ មានការព្រួយបារម្ភ ខ្លាចក្រែងមានវាសនាដូចសហគមន៍មួយចំនួនមុនៗដែលបានដោះដូររួច។

ទោះបីយ៉ាងណាអ្នកស្រីបានសំណូមពរដល់រាជរដ្ឋាភិបាលនិងអាជ្ញាធរសុំអភិវឌ្ឍន៍នៅនឹង​កន្លែង និងសុំធ្វើប្លង់រួមធ្វើបែបនេះគឺប្រជាជនមិនអាចលក់ដូរបានទេ តែបើសិនមានការ​ដោះ​ដូរ សុំទទួលបានលំនៅដ្ឋានសមរម្យទើបពួកគាត់ព្រមចាកចេញ។

អ្នកស្រី សំរិទ្ធ បន្ថែមថា៖ «បើអាជ្ញាធរបណ្តេញចេញត្រូវមានការដោះដូរ​ដល់ប្រជាពលរដ្ឋ​គឺ​ខ្ញុំសុំ៧ចំណុច ត្រូវឱ្យមានផ្ទះ មានផ្លូវ មានផ្សា សាលារៀន មានទឹក មានភ្លើង និងមានមន្ទីរ ពេទ្យជាដើម»

លោក ឡោ ជេត្ថា មេភូមិចម្ការសំរោង២បានឱ្យដឹងថាក្នុងភូមិរបស់គាត់មានពីរសហគមន៍គឺ សហគមន៍វាសនាអមតៈ និងវាលស្រែមួយពាន់សហគមន៍ទាំងពីរនេះអាជ្ញាធរមិនទាន់មាន ផែនការក្នុងការដោះដូរពួកគាត់ឱ្យទៅរស់នៅកន្លែងផ្សេងនៅឡើយទេ។

លោក ឡោ ជេត្ថា ឱ្យដឹងថា៖ «ប្រជាពលរដ្ឋចេះតែរស់នៅធម្មតាសិនទៅ! អាហ្នឹងទាល់ថ្នាក់ ខេត្តគេដោះស្រាយ បានខ្ញុំហ៊ានថា ខ្ញុំមិនទាន់បានដំណឹងពីថ្នាក់លើផង!»។

ទោះបីយ៉ាងណាលោកបញ្ជាក់ថា អាជ្ញាធរនិងអង្គការដៃគូតែងតែជួយដល់ប្រជាពលរដ្ឋក្នុង​សហគមន៍​ដែលមានការខ្វះខាតផ្សេងៗជាបន្តបន្ទាប់ដែរ បើសិនជាប្រជាពលរដ្ឋ​ជួបបញ្ហា​អសន្តិសុខផ្សេងៗ លោកឱ្យប្រជាពលរដ្ឋរាយការណ៍មកអាជ្ញាធរ​ដើម្បីជួយអន្តរាគមន៍បាន​ទាន់​ពេល។

អ្នកស្រី ហូវ ស៊ុម អាយុ៤២ឆ្នាំ ជាពលរដ្ឋសហគមន៍វាសនាអមតៈ ស្ថិតនៅភូមិ​ចម្ការសំរោង២ សង្កាត់ចម្ការសំរោង ក្រុងបាត់ដំបង កំពុងធ្វើម្ហូបនិងគ្រឿងគុយទាវ​សម្រាប់​លក់​បណ្តើរ​ផ្តល់បទសម្ភាសន៍បណ្តើរ។ រូបថតនៅថ្ងៃទី៧ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៤។ (ខេមបូចា/ សុខ សាវី)

ជុំវិញការព្រួយបារម្ភរបស់ប្រជាពលរដ្ឋខាងលើខេមបូចាមិនអាចទំនាក់ទំនងលោក លាង វាសនា អភិបាលក្រុងបាត់ដំបងដើម្បីបញ្ជាក់បន្ថែមបានទេតាមសារអេឡិចត្រូនិកតេឡេក្រាម ដោយលោកចូលមើលហើយមិនមានការឆ្លើយតប។

ទោះបីយ៉ាងណាលោក សឿម ប៊ុនរិទ្ធ អភិបាលរងខេត្តនិងជាអ្នកនាំពាក្យខេត្តបាត់ដំបង បាន ឆ្លើយតបតាមសារអេឡិកត្រូនិកតេឡេក្រាមថា សំណង់មិនរាបរយត្រូវបានកំណត់ថាជា សំណង់​​គ្មានច្បាប់អនុញ្ញាតិត្រឹមត្រូវ មិនទាន់សុវត្ថិភាព ដីធ្លីនិងសុវត្ថិភាពលំនៅឋាន​ គ្មានប្លង់ កម្មសិទ្ធិ ដោយមានត្រឹមសិទ្ធិផលុបភោគ និងមិនមានសិទ្ធិលក់ដូរ មិនអនុញ្ញាតឱ្យសាងសង់ សំណង់​រឹងមាំឡើយ ដែលករណីនេះធ្វើឱ្យសំណង់មិនរៀបរយប្រឈមនូវកង្ខះខាតការ អភិវឌ្ឍន៍​​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធរូបវន្តរួមមានផ្លូវថ្នល់ អគ្គិសនី ទឹកស្អាត អនាម័យបរិស្ថាន លំហ​ទីធ្លាជាដើម។

លោកបន្ថែមថា រាជរដ្ឋាភិបាលបានខិតខំរៀបចំចងក្រងតាក់តែង​ច្បាប់និងឯកសារគតិយុត្ត​នានា​ជាច្រើន​ដើម្បីចូលរួមដោះស្រាយបញ្ហា​ទាំងនេះឈរលើគោលការណ៍គោរពសិទ្ធមនុស្ស ដោយយោងតាមមាត្រា៣១នៃរដ្ឋធម្មនុញ នៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាដែលជាច្បាប់កំពូល​របស់​ជាតិ។

លោកសឿមប៊ុនរិទ្ធបានបន្ថែមថា៖ «បើយោងតាមទិន្នន័យឆ្នាំ២០១៩ ប្រជាពលរដ្ឋរស់នៅលើ​សំណង់​មិនរៀបរយ នៅក្រុងបាត់ដំបងមានចំនួន៦១សហគមន៍ ដែលមាន៣៣៣៩ខ្នងផ្ទះស្មើ​៣៨៦៥គ្រួសារមនុសុ្សរាយ ១៦ ​៣៥៥នាក់ស្មើ១១ភាគរយនៃប្រជាជនរស់នៅសរុបក្នុងក្រុង​បាត់ដំបង»

លោកបានបញ្ជាក់ថាជាសាវតាដោយសារសង្គ្រាមផ្ទៃក្នុងប្រទេសប្រជាជនខាងលើបាន​បំលាស់ទីចូលទីប្រជុំជនរួមទាំងបងប្អូនដែលបានភៀសខ្លួនទៅប្រទេសជិតខាងបានធ្វើមាតុភូមិនិវត្តន៍និងបាននាំគ្នាមកជ្រកកោណស្នាក់នៅនិងបានចូលកាន់កាប់លើដីនិងអាគារសាធារណៈរបស់ រដ្ឋដូចជាដីចំណីស្ទឹង ដីចំណីផ្លូវ ដីតាមរបងវត្ត របងអាគារគ្រឹស្ថានសាធារណៈ ចំណីប្រឡាយ រួមទាំងប្រឡាយទឹកកង្វក់ និងដីគ្រោងសួនជាដើម។ ពួកគាត់ក៏មានការទិញ​លក់ដោះដូរ បន្តគ្នាដោយមិនស្របតាមនីតិវិធីច្បាប់ផងដែរ។

អ្នកនាំពាក្យខេត្តរូបនេះបានបន្ថែមថា ដោយផ្អែកលើសារាចរលេខ០៣(២០១០)ស្តីពីការ​ដោះ​ស្រាយ​សំណង់បណ្តោះអាសន្នលើដីរបស់រដ្ឋដែលត្រូវបានទន្រ្ទានកាន់កាប់តាមរាជធានី ទីក្រុង និងទីប្រជុំជន​រដ្ឋបាលខេត្ត​បាត់ដំបង​បានធ្វើ​ការដោះស្រាយជាបន្តបន្ទាប់ទៅតាម លទ្ធភាព​ដោយមានសហប្រតិបត្តិការជាមួយដៃគូ ក្រុមការងារដោះ​ស្រាយផល​ប៉ះពាល់​អន្តរក្រសួងចំពោះគម្រោងអភិវឌ្ឍន៍នានា។

លោកបន្ថែមថា៖ «ដែល​ជាលទ្ធផលដល់បច្ចុប្បន្ននេះ រដ្ឋ​បាលខេត្ត​បានដោះ​ស្រាយបានចំនួន ១៥ទីតាំងក្នុង១៤ភូមិ ៧សង្កាត់ ស្មើនឹង ១ ០៥៥គ្រួសារ ដែលក្នុងនោះ៦៣៨គ្រួសារ ដោះ​ស្រាយ​ដោយផ្តល់សិទ្ធិអភិវឌ្ឍន៍នៅនឹងកន្លែង ២០៨គ្រួសារដោះស្រាយដោយផ្លាស់ប្តូរទីតាំង​ថ្មី និង២០៩គ្រួសារទៀតដោះស្រាយគោលនយោបាយស្របតាមគោលការណ៍ និង នីតិវិធី​​ច្បាប់»

លោក សុខ លូ អភិបាលខេត្តបាត់ដំបងបានមានប្រសាសន៍ក្នុងពិធីបិទសន្និបាតបូកសរុប​លទ្ធផល​ការងារប្រចាំឆ្នាំ២០២៣និងលើកទិសដៅបន្តឆ្នាំ២០២៤របស់រដ្ឋបាលខេត្ត​ថ្មីៗនេះ បានថ្លែងថា ការដោះស្រាយសំណង់មិនរៀបរយនេះ រដ្ឋបាលខេត្តក៏មានបញ្ហាប្រឈម​ជា​ច្រើន​ក្នុងការដោះស្រាយដែរដោយទំហំធនធាននៅមានកម្រិតមិនទាន់អាចឆ្លើយតបទំហំ​តាមតម្រូវការដ៏ធំធេងនេះ។ ទោះបីយ៉ាងណាលោកបញ្ជាក់ថា​រដ្ឋបាលខេត្តនឹងខិតខំ​ដោះ​ស្រាយ​​​បញ្ហា​នេះ ដោយខិតខំការកៀគរធនធានពីដៃគូនានារួមទាំងផ្នែកឯកជនពាក់ព័ន្ធ​ដើម្បី​ស្វែងរកកិច្ចសហប្រតិបត្តិការរួមគ្នាបន្តដោះស្រាយ។​

លោក សុខ លូ បន្ថែមថា៖ «បញ្ហានេះដែរអង្គសន្និបាតឯកភាពគ្នា១៤ស្រុកក្រុងធ្វើម៉េចគ្រប់​គ្រងស្ថិតិសំណង់មិនរៀបរយឱ្យបានច្បាស់លាស់ដើម្បីឈានទៅរកការ​ដោះស្រាយ​ជាបន្ត​បន្ទាប់ដោយមិនអនុញ្ញាតមិនឱ្យមានសំណង់មិនរៀបរយកើនឡើងថ្មីបន្ថែមទៀតនោះទេ»

យ៉ាងណាក៏ដោយលោក យិន ម៉េងលី មន្រ្តីសម្របសម្រួលសមាគមអាដហុក ប្រចាំខេត្ត បាត់ដំបង​​បានឱ្យដឹងថា អាជ្ញាធរត្រូវធ្វើការ​ញែកឱ្យច្បាស់ពីសំណង់មិនរៀបរយថាតើសំណង់ ធ្វើលើដីប្រភេទណា? បើសំណង់ធ្វើលើដីកម្មសិទ្ធិរបស់ប្រជាពលរដ្ឋពេលគាត់​សាង​សង់​ត្រូវ​សុំច្បាប់សាងសង់តាមផ្លូវច្បាប់។ ប៉ុន្តែបើសំណង់មិនរៀបរយហើយសាងសង់លើដីសាធារណៈ​របស់រដ្ឋដូចជាចំណីផ្លូវ ជាដើម​ជា​គោលការណ៍មិនទទួលបានលទ្ធកម្មជាកម្មសិទ្ធិទេ ទោះបី​ប្រជាពលរដ្ឋកាន់កាប់​តកូនចៅ​យ៉ាងម៉េចក៏ដោយលុះត្រាតែរដ្ឋធ្វើអនុប្រយោគឱ្យដីហ្នឹងក្លាយជាដីឯកជនរបស់រដ្ឋទើបអាចឱ្យប្រជាពលរដ្ឋទទួលបានកម្មសិទ្ធិ។

លោក ម៉េងលី បានកត់សម្គាល់ថា ដោយងឿងឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីពេលប្រជាពលរដ្ឋគាត់មកតាំង​ទីលំនៅ​លើដី​សាធារណៈរបស់រដ្ឋដំបូង អាជ្ញាធរភូមិឃុំស្រុកមានគ្រប់លំដាប់ថ្នាក់មិន ធ្វើការ​ទប់ស្កាត់កុំឱ្យគាត់សង់ បើសិនទប់ស្កាត់ តាំងពីពេលនោះប្រហែលជាគាត់មានលទ្ធភាពទៅ​រកតាំងទីលំនៅថ្មីសមរម្យបាត់ហើយ វាមិនបង្កការលំបាកដល់បច្ចុប្បន្ន។

លោក ម៉េងលី បន្ថែមថា៖ «អាជ្ញាធរគួរសិក្សាពីកង្វល់របស់ប្រជាពលរដ្ឋឱ្យបានច្បាស់លាស់​ជួបជាមួយគាត់ និងភាគីពាក់ព័ន្ធស្វែងរកដំណោះស្រាយរួមមួយដើម្បីឱ្យប្រជាពលរដ្ឋទទួល​បាន​ផលពីការអភិវឌ្ឍ»

លោកបន្តថា៖ «រដ្ឋាភិបាលគាត់ត្រូវការអភិវឌ្ឍដើម្បីរៀបចំក្រុង ប៉ុន្តែប្រជាពលរដ្ឋក៏គាត់ ត្រូវការមាន​លំនៅដ្ឋាន​ដើម្បីរស់នៅសមរម្យដែរ ចំណុចសំខាន់សុំឱ្យមានការយោគយល់ អាធ្យាស្រ័យគ្នាហើយធ្វើយ៉ាងម៉េចជៀសវៀងនូវការប្រើប្រាស់​ហិង្សាប្រើប្រាស់កងកម្លាំង ប្រដាប់អាវុធទៅគំរាមកំហែង រឺក៏ដុតបំផ្លាញផ្ទះសម្បែងរបស់គាត់វា​មិនមែនជាដំណោះ ស្រាយល្អនោះទេ»

សូមបញ្ជាក់ថា រាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាបានដាក់ចេញគោលនយោបាយជាតិស្តីពីលំនៅដ្ឋាន​ដែលទទួលបានឯកភាពពីគណៈរដ្ឋមន្រ្តីក្នុងសម័យប្រជុំពេញអង្គនាថ្ងៃទី៩ ខែឧសភា ឆ្នាំ​២០១៤ ក្នុងចំណុច៤.៥បញ្ជាក់ថា ដើម្បីអនុវត្តយុទ្ធសាស្រ្តនៃគោលនយោបាយជាតិស្តី​ពី​លំឋានគួរបង្កើតក្របខ័ណ្ឌគតិយុត្តដែលផ្តល់ជម្រើស៩ចំណុចសម្រាប់គ្រួសារដែលមានប្រាក់ចំណូលមធ្យម ប្រាក់ចំណូលទាប និងក្រុមងាយរងគ្រោះអាចទទួលបានលំនៅឋានសមរម្យ។

ចំណោមជម្រើស៩ខាងលើនេះក្នុងជម្រើសទី៦បញ្ជាក់ថាការប្តូរទីតាំងទៅកាន់កន្លែងថ្មីអាច​ត្រូវអនុវត្តចំពោះគ្រួសារដែលចូលកាន់កាប់​ដីរដ្ឋដោយខុសច្បាប់ នៅលើចំណីផ្លូវ ដី​ចំណី​ផ្លូវរថភ្លើង ដីចំណីទន្លេ ដីសាលារៀន មន្ទីរពេទ្យ សួនសាធារណៈ តំបន់រងគ្រោះ ដីតំបន់​ហាមឃាត់ លើទីតាំងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធនានានិងនៅលើដីកម្មសិទ្ធិ​ឯកជន រឺដីដែល​ឯកជន​បានទទួលសិទ្ធិស្របច្បាប់ក្នុងការកាន់កាប់។

ការតាំងលំនៅជាថ្មីគួររៀបចំនៅកន្លែងជិតទីប្រជុំជន ដែលអាចមានហេដ្ឋារចនសម្ព័ន្ធ និង​សេវា​នានាជាមូលដ្ឋាន អាចមានលក្ខខណ្ឌងាយស្រួលក្នុងការរកការងារ​ធ្វើ និងធានា​បាន​នូវសុវត្ថិភាពលំនៅឋាន។

ចំណែកចំណុចជម្រើសទី៧បញ្ជាក់ថាការអភិវឌ្ឍន៍នៅនឹងកន្លែង​រដ្ឋ ដៃគូអភិវឌ្ឍន៍ជាតិ​និង​អន្តរជាតិ ភ្នាក់ងារអភិវឌ្ឍន៍នានា សង្គមស៊ីវិល ផ្នែកឯកជន និងសហគមន៍​ត្រូវចូលរួម​ធ្វើឱ្យ​ប្រសើរឡើងនូវហេដ្ឋារចនសម្ព័ន្ធនិងសេវាផ្សេងៗ។ ប៉ុន្តែប្រជាពលរដ្ឋជាអ្នកទទួលខុស​ត្រូវ​ក្នុងការកែលម្អលំនៅដ្ឋានផ្ទាល់ខ្លួនដែលអាចផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងការខិតខំជួយខ្លួនឯងតាមរយៈប្រាក់សន្សំនិងប្រាក់កម្ចីដែលផ្តល់ដោយសហគមន៍​។

ទោះបីយ៉ាងណាអ្នកស្រី ហួ សម្ផស្ស ប្រជាពលរដ្ឋសហគមន៍វាសនាអមតៈនៅតែសម្តែង នៅ​ក្តី​ព្រួយបារម្ភខ្លាចក្រែងអាជ្ញាធរបណ្តេញចេញដោយបង្ខំក្នុងពេលណាមួយដោយមិន​ទទួល​បាន​សំណងសមរម្យ និងមិនអាចរករបរចិញ្ចឹមជីវិតដើម្បីរស់នៅបាន។

អ្នកស្រីបន្ថែមថា៖ «ខ្ញុំសំណូមពរដល់រាជរដ្ឋាភិបាលពួកខ្ញុំជាប្រជាជនចង់អភិវឌ្ឍន៍នៅនឹង​កន្លែង​ព្រោះគ្មានថវិការ ដើម្បីសាងសង់ផ្ទះថ្មីនោះទេ តែបើដេញចេញត្រូវមាន សំណង សមរម្យ មានផ្ទះ ទឹកភ្លើង មានផ្សារ សាលារៀន កន្លែងរកស៊ីដើម្បីចីញ្ចឹមជីវិតផង»!

323 views

ព័ត៌មានទាក់ទង

ព័ត៌មានថ្មីៗ

អត្ថបទពេញនិយម