ពលរដ្ឋនៅតំបន់ផ្លូវរថភ្លើងច្រានចោលសំណើសុំផ្លាស់ទីលំនៅ ខណៈការគំរាមកំហែងពីការជម្លៀសមានកាន់តែខ្លាំង

អ្នកស្រី អ៊ីវ ម៉ាច ដើរចេញពីផ្ទះរបស់អ្នកស្រី ដែលនឹងត្រូវរុះរើដើម្បីសាងសង់ផ្លូវថ្មីមួយ នៅខណ្ឌទួលគោក កាលពីថ្ងៃទី១៥ ខែមករា ឆ្នាំ២០២០។ បញ្ញា ឆព័ណ្ណ
អ្នកស្រី អ៊ីវ ម៉ាច ដើរចេញពីផ្ទះរបស់អ្នកស្រី ដែលនឹងត្រូវរុះរើដើម្បីសាងសង់ផ្លូវថ្មីមួយ នៅខណ្ឌទួលគោក កាលពីថ្ងៃទី១៥ ខែមករា ឆ្នាំ២០២០។ បញ្ញា ឆព័ណ្ណ
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram
Share on whatsapp

ចម្ងាយ​ប្រហែល ៥០​ម៉ែត្រ​ពី​ស្ពានអាកាស​​តិចណូ ឆ្ពោះទៅ​រង្វង់មូល​ទួលគោកនៅ​ខាងស្តាំដៃខ្ទម​រខិ​រ​ខាក​ត្រូវ​បាន​សង់​ជាប់ៗគ្នា​ត្រដឹកតាម​បណ្តោយ​​ផ្លូវ​ដែក​។ នៅ​ទីនោះប្រជាជន​ចំនួន២៥​កំពុង​​បារម្ភ​ពីការ​បណ្តេញ​ចេញ​ដោយ​បង្ខំដោយ​អាជ្ញាធរ។

រយៈពេល​ប្រាំ​ខែមក​ហើយ​បន្ទាប់​ពីការ​ជូន​ដំណឹង​របស់​អាជ្ញាធរ​ឲ្យ​រើ​ចេញ ដោយ​ទុក​​រយៈ​ពេល​មួយ​ខែ ហើយការចរចា​នៅ​សហគមន៍ភូមិ១៧ កំពុង​ស្ថិត​នៅ​ចំណុច​ជាប់គាំង។ ​​ពលរដ្ឋក្នុង​សហគមន៍​នេះ​បាន​ច្រាន​ចោល​សំណើ​ឲ្យ​ផ្លាស់ទៅ​កន្លែង​ថ្មីនៅ​​ខេត្ត​កណ្តាល។ ​

អ៊ីវ ម៉ាច អ្នក​រើសអេត​ចាយ​វ័យ ៦១​ឆ្នាំ ដែល​បាន​រស់​នៅ​តំបន់​នេះ​ចាប់តាំង​ពី​ឆ្នាំ ១៩៩២​មក បាន​ប្រាប់ CamboJA ថា៖ «ខ្ញុំ​មិន​អាច​ចេញ​នោះ​ទេ។ ចៅស្រី​ខ្ញុំ​នឹង​ត្រូវ​ឈប់រៀន​ ប្រសិន​បើ​យើង​ផ្លាស់​ទៅ​ក្រៅ​ក្រុង​ភ្នំពេញ»

ស្ត្រីដែល​ពាក់​ឧបករណ៍ជំនួយសំឡេង ដោយសារ​ត្រចៀក​ទាំងគូរ​របស់​គាត់​មិនអាចស្តាប់​ឮបានគ្រប់​គ្រាន់ បាននិយាយ​ថា គាត់​រក​លុយ​បានពី ១ម៉ឺន ទៅ១៥ ០០០​រៀលក្នុង១ថ្ងៃ។ ការ​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅ​ស្រុក​អង្គស្នួល ចម្ងាយ​ប្រមាណ ៣០​គីឡូម៉ែត្រ​ភាគ​ខាង​លិច​ក្រុង​ភ្នំពេញ​ គឺ​មាន​ការ​លំបាក​ទាំង​ចំពោះគ្រួសារ​រប​ស់គាត់។

​អ្នកស្រី​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «ពេល​ខ្លះ ខ្ញុំ​មិន​អាច​រក​ចំណូល​បាន​នោះ​ទេ។ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ព្រួយបារម្ភ​ខ្លាំង​ណាស់ ខ្ញុំ​​ដេកមិន​លក់​នោះ​ទេ»  អ្នក​ស្រី​បន្ថែម​ថា អាជ្ញាធរ​បាន​ព្រមាន​អ្នកស្រី និង​អ្នកដទៃ​ទៀត​ឲ្យ​រក្សា​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់ និង​រង់ចាំ​ពួកគេ​ស្វែង​រក​ដំណោះស្រាយ។ តែ​មិន​មាន​ដំណោះស្រាយ​ណា​មួយ​ធ្វើ​ឡើង​នោះ​ទេមក​ដល់​ពេលនេះ។

​ប៉ុន្តែ​ពលរដ្ឋ​នៅ​សហគមន៍​នេះ​មិន​អាច​នៅស្ងៀម​នោះទេ។

ស្ថិតក្នុង​សង្កាត់​បឹងកក់​១ ខណ្ឌ​ទួលគោក គ្រួសារ​ភូមិ ១៧ គឺប្រហែល​​ជា​ គ្រួសារ​ពលរដ្ឋ​ចុងក្រោយ​បង្អស់​ដែល​ប្រឈម​នឹង​ការ​ជម្លៀស​ចេញ​ដោយ​បង្ខំ ដោយសារ​ការ​អភិវឌ្ឍ​នៅ​ក្រុង​ភ្នំពេញ។ មូលហេតុ​ពី​ក្រោយ​នៅ​ពេល​នេះ​គឺ​ការ​សាងសង់​ផ្លូវ​ប៉េតុង​ទទឹង​​១២​ម៉ែត្រ និង​ការ​ដាក់​ប្រព័ន្ធតាស្តុក​ទឹកនៅ​តាម​​បណ្តោយ​ផ្លូវ​រថភ្លើង។

សហគមន៍​ជាង ៥០​ និង​ពលរដ្ឋ​ជាង ៤​ម៉ឺន​នាក់​ត្រូវ​បាន​ជម្លៀស​ចេញ​ពី​ក្រុង​ភ្នំពេញ ចាប់តាំង​ពី​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ ១៩៨០​មក​ ដោយ​ជា​ញឹកញយ​មិនមាន​សំណង​ត្រឹមត្រូវ នេះ​បើ​យោង​ទៅ​តាម​អង្គការ​គាំពារ​សិទ្ធិ​ដី​ធ្លី​សមាគម​ធាង​ត្នោត។

អង្គការ​នេះ​បាន​លើកឡើង​ក្នុង​របាយការណ៍​ការ​​ជម្លៀសចេញ និង​ផ្លាស់​ទីស្នាក់អាស្រ័យ​ ឆ្នាំ​២០២០ របស់​ខ្លួន​ថា៖ «ការ​ជាប់​បំណុល ការ​បាត់បង់​ជីវភាព ការ​ប៉ះពាល់​មក​លើ​រាងកាយ និង​កង្វះខាត​ការ​ទទួល​​បាន​សេវាកម្ម​ថែទាំ​សុខភាព និង​ការ​អប់រំ​គឺ​ជា គ្រាន់​តែ​ជា​ទម្រង់​នៃ​ការ​រំលោភបំពាន​មួយ​ចំនួន ដែល​គ្រួសារ​រងគ្រោះ​ត្រូវ​ប្រឈម​មុខ​នៅ​ក្នុង​ការ​តស៊ូ​របស់​ពួកគេ»

ចៅស្រី​របស់​អ្នកស្រី​ ម៉ាច ឈ្មោះ​ ជាតា ដែល​បាន​ចូលរៀន​​នៅ​ក្រោម​​ជំនួយ​សប្បុរស​ធម៌​ បាន​និយាយថា ​ទោះ​បី​ជា​ភូមិ ១៧ មិនមែន​ជា​កន្លែង​ល្អ​ឥតខ្ចោះ​ក៏ដោយ ការ​ផ្លាស់​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​នឹង​បង្ក​ការ​ប៉ះពាល់​ដល់​លទ្ធភាព​របស់​នាង​ក្នុង​ការ​ទទួល​បាន​ការ​អប់រំ។

ជាតា ​និយាយ​ថា មាន​អ្នក​ប្រើប្រាស់​ថ្នាំ​ញៀន​នៅ​ពាសពេញ​សហគមន៍៖ «នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​មក​​ពី​សាលា ខ្ញុំ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ ហើយ​មិន​សូវ​​ចេញ​ក្រៅ​នោះ​ទេ ពីព្រោះ​ខ្ញុំ​ខ្លាច។ ប៉ុន្តែ​ ខ្ញុំ​មិន​ចង់​រើ​ចេញ​ពី​ក្រុង​ទេ។ ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា នឹង​អាច​រស់​នៅ​កន្លែង​ថ្មី​នៅ​ទីក្រុង​ដែល​ប្រសើរ​ជាង​នេះ»

លិខិត​មួយ​ពី​សាលាខណ្ឌ​ទួលគោក​ចុះ​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី១២ ខែ​សីហា ឆ្នាំ​២០២០ បាន​ទុក​ពេល​ឲ្យ​សហគមន៍១៧ រយៈពេល​មួយ​ខែ​ដើម្បី​ចាកចេញ។ បួនខែ​បន្ទាប់​មក គ្រួសារ​នៅ​ក្នុង​សហគមន៍​នេះ​កំពុង​ប្រឈម​នឹង​ការ​ជម្លៀស​ចេញ ខណៈ​ពួកគេ​និយាយ​ថា ពួកគេ​នឹង​មិន​ចាកចេញ​ដោយ​មិនមាន​សំណង​ប្រសើរ​ជាង​នេះទេ ដោយ​ទទូច​​ទៅ​រស់នៅ​ទីតាំងដី​ក្រោយវត្តទួល​អស់លោក ​ខណ្ឌ​ឬស្សីកែវ។ ​​

ក្រុម​គ្រួសារ​នៅ​ក្នុង​សហគមន៍​បាន​និយាយ​ថា បន្ទាប់​ពី​ការ​ចរចា​ជាមួយ​អាជ្ញាធរ​មូលដ្ឋាន​បាន​ជាប់​គាំង ពួកគេ​បាន​ផ្ញើលិខិត​មួយ​សុំ​ជំនួយ​អន្តរាគមន៍​ពី​អភិបាល​​ក្រុង​ភ្នំពេញ​លោក ឃួង ស្រេង នៅ​ថ្ងៃទី​២៣​ ធ្នូ ឆ្នាំ ២០២០ និង​មានគម្រោង​ជួប​ជាមួយ​នឹង​មន្រ្តី​សាលា​ក្រុង​នៅ​ថ្ងៃ​ទី១៤ ខែ​មករា។

ប៉ុន្តែ​នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​ជំនួប​នោះ ប៉ូលិស និង​ចៅសង្កាត់​បាន​មក​ជួប​ពួកគេ ដោយ​ព្រមាន​មិន​ឲ្យទៅនោះទេ។

លោក កូវ សារុន តំណាង​គ្រួសារ​សហគមន៍ ១៧ បាន​និយាយ​ថា៖ «ពួកគេ​គំរាម​ចាប់ខ្លួន​ពួកយើង។ ពួកគេ​និយាយ​ថា ប្រសិន​បើ​យើង​ទៅ យើង​នឹង​ត្រូវ​ចាត់ទុក​ដូច​គណបក្ស​ប្រឆាំង និង​ត្រូវ​ចាប់​ដាក់គុក»

លោក​ សារុន បាន​បន្ត​ថា ​​អាជ្ញាធរ​មូលដ្ឋាន​បាន​ស្នើ​សុំ​ឲ្យ​សហគមន៍​ទទួល​យក​សំណងដែល​អាជ្ញាធរ​ផ្តល់​ឲ្យ ដែល​គ្រួសារខ្លះនៅសល់ដី តែ​ពីរបី​ម៉ែត្រ​​ប៉ុណ្ណោះ បន្ទាប់​ពី​កាត់រួច។

លោក​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «តើ​យើង​យក​យ៉ាងម៉េច បើ​សល់​​ដី​តែ​ពីរ​ម៉ែត្រនោះ ប្លង់កម្មសិទ្ធិនេះ​មាន​ន័យ​អ្វីទៅ លោក​​បន្ថែម​ថា ការ​រើ​ចេញ​ទៅ​រស់​នៅ​កន្លែង​ដែល​ពួកគេ​មិន​ធ្លាប់​ស្គាល់​ពី​មុនគឺ​ មិនមែន​ជា​ជម្រើស​នោះ​ទេ។

លោក​បាន​បន្ត​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​យើង​ទៅ​ទី​នោះ​ វា​ដូចជា​ ចាប់​ផ្តើម​ជីវិត​ថ្មី​អញ្ចឹង ចាប់ផ្តើម​ពី​សូន្យ​នៅ​កន្លែង​ថ្មី​ដែល​មិនមាន​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ​អ្វី​ទាំង​អស់»

លោក​បាន​បន្ត​ថា ជម្រើស​បន្ទាប់​គឺ​ ដើរក្បួន​ទៅ​ភូមិគ្រឹះ​របស់​លោក​នាយករដ្ឋមន្រ្តី​ ហ៊ុន សែន ដើម្បី​ទាមទារ​ឲ្យ​មាន​ការ​យកចិត្ត​ទុកដាក់​ពី​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​គ្រួសារ​សហគមន៍ ១៧ ហើយ​ការ​គំរាមកំហែង​ពី​អាជ្ញាធរ​នឹង​មិន​បញ្ឈប់​ពួកគេ​ពី​ការ​ធ្វើ​ដូចនេះ​នោះ​ទេ។

ខណៈ​អំពើហិង្សា​បាន​ថមថយ​ក្នុង​ទម្រង់​ការ​ជម្លៀស​ដោយ​បង្ខំ​លើ​ពលរដ្ឋ​ក្រីក្រ​នៅ​ទីក្រុង ការ​ភ័យខ្លាច​ពី​ការ​ជម្លៀស​មិនបាន​ថមថយ​នោះ​ទេ ជាពិសេស​អំឡុងពេល​ការ​រាតត្បាត​ជំងឺ​កូវីដ១៩ នេះ​បើ​យោង​ទៅ​តាម​អង្គការ​សង្គម​ធាង​ត្នោត។

​លោក​ សឿង សារ៉ន នាយក​ប្រតិបត្តិ នៃអង្គការ​សមាគម​ធាងត្នោត​ បាន​ថ្លែង​នៅ​ក្នុង​សេចក្តីថ្លែងការណ៍​ក្នុង​របាយការណ៍​កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន​របស់​អង្គការ​ថា៖ «ពិភពលោកបច្ចុប្បន្ន កំពុងតែមានការប្រឈមយ៉ាងខ្លាំងដោយជំងឺកូវីដ ហើយមានប្រជាពរដ្ឋកម្ពុជាក្រីក្រមួយចំនួនក៏កំពុងទទួលរងនូវផលវិបាកដោយសារតែជំងឺកូវីដ១៩ នេះផងដែរ ដោយពួកគាត់ជាច្រើនបានបាត់បង់ការងារ និងប្រាក់ចំណូល។» ដោយ​លោក​អំពាវនាវ​ឲ្យ​រដ្ឋាភិបាល​បញ្ឈប់​រាល់​ការ​ជម្លៀស​ដោយ​បង្ខំ​អំឡុងពេល​​មាន​ការ​រាតត្បាត​ជំងឺ។

លោក​បាន​និយាយ​ថា៖ «បន្ទាប់​ពី​ការ​រាតត្បាត​ជំងឺ​​បញ្ចប់ យើង​ស្នើ​ឲ្យ​រដ្ឋាភិបាល​គោរព​សិទ្ធិ​មនុស្ស​របស់​ពលរដ្ឋ និង​ត្រូវ​ផ្តល់​ការ​ប្រឹក្សា​ជានិច្ច​ មុន​ពេល​មាន​ការ​ជម្លៀស​ណា​មួយ»

ពលរដ្ឋម្នាក់ និងកូនរបស់គាត់ដើរតាមបណ្តោយផ្លូវរថភ្លើងនៅខណ្ឌទួលគោក កាលពីថ្ងៃទី១៥ ខែមករា ឆ្នាំ២០២០។  បញ្ញា ឆព័ណ្ណ
ពលរដ្ឋម្នាក់ និងកូនរបស់គាត់ដើរតាមបណ្តោយផ្លូវរថភ្លើងនៅខណ្ឌទួលគោក កាលពីថ្ងៃទី១៥ ខែមករា ឆ្នាំ២០២០។ បញ្ញា ឆព័ណ្ណ

មិនមែនតែ​គ្រួសារនៅ ​ភូមិ ១៧ ទេ​ដែល​រង​ផល​ប៉ះពាល់ ភូមិ ១៦ និង ១៥ ដែល​នៅ​ម្ខាងទៀតនៃ​ស្ពានអាកាស​តិចណូ ​ស្ថិតនៅក្នុង​សង្កាត់​ទឹកល្អក់១ ក៏ចូលរួម​ទាម​ទារ​ដូចគ្នា​ដែរ។ ទីនោះមាន ១០គ្រួសារ​រង​ផល​ប៉ះពាល់​ទាំងស្រុក

ចៅ​សង្កាត់ទឹកល្អក់១ ​លោក ពេជ្រ សុខឃឿន បាន​និយាយ​ថា អ្នក​រក​ផល​ប៉ះពាល់​មិន​ព្រម​ទៅ​រស់​នៅ​កន្លែងថ្មី​ក្នុងខេត្ត​កណ្តាល​នោះទេ។

លោក​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «ពួកគេ​បាន​ស្នើសុំ​ដី​នៅ​ខណ្ឌ​ឬស្សីកែវ ឬ​ទួលគោក ប៉ុន្តែ​នេះ​គឺ​មិន​អាច​ទៅ​រួច​នោះ​ទេ។ មិនមាន​ដី​សល់​សម្រាប់​ពួកគេ​នៅ​ក្នុង​ខណ្ឌ​ទាំងពីរ​នេះ​នោះ​ទេ»

អ្នកនាំពាក្យ​សាលារាជធានី​ភ្នំពេញ​លោក ម៉េត មាសភក្តី បាន​ស្នើ​ឲ្យ​គ្រួសារ​រងគ្រោះ​​បញ្ជូន​លិខិត​មក​​កាន់​សាលាក្រុង​ ដើម្បី​ពន្យល់​​ពី​ស្ថានភាព​របស់​ពួកគេ។

លោក​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «ខ្ញុំ​មិន​ចាំថា ករណី​ណា​មួយ​នោះ​ទេ ដោយ​យើង​ទទួល​បាន​លិខិត​រាប់ពាន់» ។​លោក​​បន្ថែម​ថា សាលាក្រុង​គេ​កំពុង​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ជម្លោះ​មួយ​ចំនួន​ជុំវិញ​ការ​អភិវឌ្ឍ​តំបន់​ផ្លូវ​រថភ្លើង។

លោក​បាន​បន្ត​ថា៖ «យើង​បាន​សង់ផ្លូវ​ប៉េតុង​រួច​មក​ហើយ​តាមបណ្តោយ​ផ្នែក​មួយ​ចំនួន​នៃ​ផ្លូវ​រថភ្លើង បន្ទាប់​យើង​បាន​សិក្សា និង​ដោះស្រាយ​ផលប៉ះពាល់​ផ្សេងៗ ហើយ​យើង​នឹង​បន្ត​ធ្វើ​ដូចនេះ​នៅ​កន្លែង​ដទៃ​ទៀត»

លោក​ អំ សំអាត នាយករង​អង្គការ​ការ​ពារ​សិទ្ធិ​មនុស្ស Licadho បាន​និយាយ​ថា អស់រយៈពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មក​នេះ រដ្ឋាភិបាល​ត្រូវ​បាន​ចោទប្រកាន់​ពី​ការ​អនុម័ត​នូវ​គម្រោង​អភិវឌ្ឍន៍​ដោយ​មិនបាន​គិតគូរ​ឲ្យ​បានសមស្រប​ពី​ផល​ប៉ះពាល់​មក​លើ​ពលរដ្ឋ ហើយ​ករណី​​សហគមន៍​ ១៧​នេះ​គឺ​មិន​ខុស​គ្នា​​ផង​ដែរ។ ​

លោក​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «ការ​ជម្លៀស​ដោយ​បង្ខំ​គឺ​ជា ការ​រំលោភ​បំពាន​សិទ្ធិ​រស់នៅ​​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ ក៏ដូចជា ធ្វើ​ឲ្យ​ខូច​ឈ្មោះ​របស់​រដ្ឋាភិបាល​ផង​ដែរ ព្រឹត្តិការណ៍​ដូច​នេះ​ក៏​បង្ក​ការ​ប៉ះពាល់​មក​លើ​សង្គម​ទាំងមូល​ផង​ដែរ»

លោក​បាន​បន្ថែម​​ថា៖ «ការ​ជម្លៀស​ដោយ​បង្ខំ​គឺ​មាន​ផលប៉ះពាល់​អវិជ្ជមាន​មក​លើ​កុមារ។ ពួកគេ​នឹង​ត្រូវ​ឈប់​រៀន»

សម្រាប់​លោក ហ៊ាន វុត្ថា ការ​គំរាមកំហែង​ពី​ការ​ជម្លៀស​ចេញ​គឺ​ មិនមែន​ជា​អ្វី​ថ្មី​នោះ​ទេ។

​បុរស​វ័យ ៥៤​ឆ្នាំ​រូប​នេះ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​រាប់​ពាន់​នាក់​ ដែល​ត្រូវ​បាន​ជម្លៀស​ចេញ​ដោយ​បង្ខំ​នៅ​តំបន់​បឹងកក់​ កាលពី​ឆ្នាំ ២០០៧ បន្ទាប់​ពី​បាន​ធ្វើ​ការ​តវ៉ា និង​ប្រឈម​ជាមួយ​នឹង​អាជ្ញាធរ​នៅ​ក្នុង​ការ​ជម្លៀស​ទ្រង់ទ្រាយ​ធំ​ដ៏​អាក្រក់​មួយ​នៅ​កម្ពុជា។

​បន្ទាប់​ពី​ទទួល​បាន​ប្រាក់​សំណង​ចំនួន ៥០០​ដុល្លារ និង​ផ្ទះ​នៅ​បុរី​សន្តិភាព​ ២ នឹង​រស់នៅទីនោះ​មួយ​រយៈ លោកបានលក់​ផ្ទះនោះចេញ​ក្នុង​តម្លៃ​៧០០០ដុល្លារ នឹង បាន​មក​ទិញ​ផ្ទះ​តូច​មួយ​តម្លៃ១​ម៉ឺន​ដុល្លារ​តាម​បណ្តោយ​​ផ្លូវ​រថភ្លើង​ ជា​ទី​ដែល​លោក​រំពឹង​ថា អាច​រស់​​នៅ​ដោយ​ស្ងប់ស្ងាត់។

លោក​និយាយ​ថា៖ «ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​​ត្រូវ​ប្រឈម​នឹង​ការ​ជម្លៀស​ចេញ​សារជាថ្មី ខ្ញុំ​នឹង​សល់​ដី​ប្រមាណ​៣.៥​ម៉ែត្រ​ប៉ុណ្ណោះ​ បន្ទាប់​ពី​ត្រូវ​បាន​កាត់​ដើម្បី​សាងសង់​ផ្លូវ។

លោកបន្ថែម​​ថា៖ «ខ្ញុំ​ស្នើសុំ​សំណង​សមរម្យមួយ  ហើយ​ខ្ញុំ​មិន​រើ​ទៅ​នៅ​ក្រៅ​ក្រុង​ភ្នំពេញ​នោះ​ទេ»

ប្រែសម្រួលពីអត្ថបទភាសាអង់គ្លេស៖ A bridge too far: Railway families reject relocation as threat of eviction mounts

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram
Share on whatsapp
ព័ត៌មានទាក់ទង
ព័ត៌មានថ្មីៗ »
អត្ថបទពេញនិយម »