នៅដើមឆ្នាំនេះ មន្ត្រីឥណទានបានមកដល់ផ្ទះរបស់កញ្ញា ហ៊ួន បុប្ផា នៅតំបន់អារិយក្សត្រជាលើកទីពីរ។ អ្នកស្រីជំពាក់ប្រាក់កម្ចីមីក្រូហិរញ្ញវត្ថុចំនួន ១៤ ០០០ ដុល្លារអាមេរិក ប៉ុន្តែអ្នកស្រីពុំមានប្រាក់សម្រាប់សងនោះទេ។
កញ្ញា បុប្ផា អាយុ៣៦ឆ្នាំ បើកហាងកាត់សក់មួយកន្លែងនៅក្នុងភូមិតូចមួយក្បែរមាត់ទន្លេក្នុងខេត្តកណ្តាល ត្រើយម្ខាងនៃទន្លេមេគង្គពីរាជធានីភ្នំពេញ។ ការរកចំណូលពីហាងកាត់សក់មិនងាយស្រួលទេ។ អតិថិជនបុរសៗមួយចំនួនមិនព្រមឱ្យស្ត្រីកាត់សក់របស់ពួកគេទេ។ អ្នកភូមិផ្សេងទៀតដឹងថា អ្នកស្រីជាសកម្មជនសហជីព ហើយមិនចង់ប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយកញ្ញាទេ។
កញ្ញានិយាយថា៖ «ពួកគេបានមកស្តីបន្ទោសខ្ញុំថា ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនទាន់សងប្រាក់ពួកគេ? ខ្ញុំបានប្រាប់ពួកគេថា៖ ទោះបីជាបងមក ឬមិនមកក៏ដោយ ក៏ស្ថានភាពរបស់ខ្ញុំនៅតែដដែល។ ខ្ញុំនឹងសងប្រាក់វិញនៅពេលដែលការដោះស្រាយសំណងរបស់ក្រុមហ៊ុនណាហ្គាវើលដ៍ត្រូវបានបញ្ចប់ជាស្ថាពរ»។
នៅពេលក្រុមហ៊ុនណាហ្គាវើលដ៍ ជាកាស៊ីណូធំជាងគេនៅកម្ពុជា និងជាកាស៊ីណូតែមួយគត់ ដែលមានអាជ្ញាប័ណ្ណបើកដំណើរការនៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ បានបណ្តេញបុគ្គលិកប្រហែល ១៣០០ នាក់ចេញនៅក្នុងឆ្នាំ២០២១ ឈ្មោះរបស់កញ្ញា បុប្ផា មិនស្ថិតនៅក្នុងបញ្ជីបុគ្គលិក ដែលត្រូវបញ្ឈប់ពីការងារទេ។ ទោះបីជាយ៉ាងណា អ្នកស្រីនៅតែចូលរួមកូដកម្ម ហើយការបាត់បង់ប្រាក់ខែពីការងារជាបុគ្គលិកចែកបៀនៅកាស៊ីណូ បានធ្វើឱ្យអ្នកស្រីមិនអាចបន្តសងបំណុលតាមកាលកំណត់បានទៀត។
អ្នកស្រីនិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានចូលរួមធ្វើកូដកម្ម ដើម្បីសិទ្ធិរបស់បុគ្គលិក។ ខ្ញុំចង់បានសហជីពឯករាជ្យ មិនមែនជាសហជីពរបស់ក្រុមហ៊ុនលើកបន្តុបនោះទេ»។
ពីកូដកម្មរហូតដល់ស្ថានភាពជាប់គាំង
បុគ្គលិកអះអាងថា បំណងចង់ឱ្យមានសហជីពឯករាជ្យ គឺជាអ្វីដែលក្រុមហ៊ុនណាហ្គាវើលសដ៍ ព្យាយាមបំបាត់ចោល។ ពួកគេលើកឡើងថា ការបញ្ឈប់បុគ្គលិកកាលពីខែមេសា ឆ្នាំ២០២១ មិនមែនដោយសារការរាតត្បាតជំងឺកូវីដ-១៩ទេ ប៉ុន្តែត្រូវបានធ្វើឡើងក្នុងគោលបំណងធ្វើឱ្យសហជីពបាត់បង់អំណាចក្នុងការចរចាសម្រាប់ផលប្រយោជន៍របស់បុគ្គលិក។
បន្ទាប់ពីការចរចាមិនទទួលលទ្ធផល បុគ្គលិកចាប់ផ្តើមធ្វើកូដកម្មនៅខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២១។ ត្រឹមរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ សាលាដំបូងរាជធានីភ្នំពេញបានប្រកាសថា កូដកម្មនេះ ខុសច្បាប់។
បន្ទាប់ពីនោះ ជម្លោះបានអូសបន្លាយរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។ បុគ្គលិកដែលធ្វើកូដកម្ម ដែលភាគច្រើនជាស្ត្រី មិនបានទទួលការឆ្លើយតបពីក្រសួងការងារ ឬរាជរដ្ឋាភិបាលទេ។ អាជ្ញាធរបានបំបែកការប្រមូលផ្តុំតវ៉ារបស់ពួកគេជាបន្តបន្ទាប់ ហើយក្នុងការបំបែកការតវ៉ាខ្លះ បុគ្គលិកមួយចំនួនក៏បានរងរបួសផងដែរ។
បុគ្គលិកម្នាក់បានប្រាប់វិទ្យុអាស៊ីសេរីថា នាងបានរលូតកូន បន្ទាប់ពីនគរបាលបានរុញនាងឱ្យដួល អំឡុងពេលតវ៉ា។ ក្រុមហ៊ុនណាហ្គាវើលដ៍បានដាក់ពាក្យបណ្តឹងប្រឆាំងនឹងសមាជិកសហជីពចំនួនដប់បីនាក់ ដោយចោទពួកគេថា ចូលអគារកាស៊ីណូដោយខុសច្បាប់ ខណៈពេលកំពុងតវ៉ានៅខាងក្រៅកាស៊ីណូ។
អាជ្ញាធរក៏បានចាប់ខ្លួនមេដឹកនាំសហជីពសំខាន់ៗផងដែរពីបទញុះញង់។ កញ្ញាឈឹម ស៊ីថរ ប្រធានសហជីព ត្រូវបានកាត់ទោសឲ្យជាប់ពន្ធនាគាររយៈពេលពីរឆ្នាំ និងត្រូវបានដោះលែងនៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៤។
បន្ទាប់ពីការដោះលែង ស៊ីថរ និងបុគ្គលិកដែលនៅសេសសល់បានប្តូរពីការធ្វើកូដកម្មផ្លូវការទៅជាយុទ្ធនាការធ្វើបាតុកម្ម និងតស៊ូមតិជាប្រចាំវិញ។ ការទាមទារចម្បងរបស់ពួកគេមិនមានការផ្លាស់ប្តូរទេ គឺការទទួលយកឱ្យចូលធ្វើការវិញ ការទទួលស្គាល់សហជីព និងសំណងដែលគិតចាប់តាំងពីពេលចាប់ផ្តើមវិវាទ។
យុទ្ធនាការនេះបានអូសបន្លាយអស់រយៈពេលប្រាំឆ្នាំហើយ។ មានសុភាសិតខ្មែរមួយដែលបុគ្គលិកបានលើកឡើងថា ធ្វើស្រែនឹងទឹក។ ដូចគ្នានេះ ការតស៊ូរយៈពេលវែងក៏ត្រូវការធនធានដែរ ប៉ុន្តែបុគ្គលិកភាគច្រើន ការរកប្រាក់ផ្គត់ផ្គង់ខ្លួនឯងនិងគ្រួសារបានក្លាយជារឿងសំខាន់ ដូចដែលពួកគេកំពុងទាមទារនេះដែរ។
កញ្ញា បុប្ផា កញ្ញា ស៊ីថរ និង អ្នកស្រី ម៉ម សុវឌ្ឍិន ដែលជាសកម្មជនម្នាក់ទៀត បានអះអាងថា ការជាប់គាំងដ៏អូសបន្លាយនេះ បានផ្តល់ផលល្អដល់ក្រុមហ៊ុន ដោយធ្វើឲ្យបុគ្គលិកមានបញ្ហាហិរញ្ញវត្ថុ និងជំរុញឲ្យបុគ្គលិកមួយចំនួនស្វែងរកដំណោះស្រាយជាលក្ខណៈបុគ្គល។
បុគ្គលិក ៤០០នាក់នៅតែបន្តការតស៊ូ
បើតាមកញ្ញា ស៊ីថរ ក្នុងចំណោមបុគ្គលិកប្រហែល ១ ៣០០ នាក់ ដែលត្រូវបានបញ្ឈប់ពីការងារពីដំបូងនោះ បច្ចុប្បន្នមានប្រមាណ ៤០០នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលនៅតែចូលរួមយ៉ាងសកម្មនៅក្នុងយុទ្ធនាការនេះ។ អ្នកដែលនៅសល់ផ្សេងទៀតបានបែកខ្ញែកគ្នា ខ្លះត្រឡប់ទៅខេត្ត ខ្លះបម្រើការងារក្នុងវិស័យក្រៅប្រព័ន្ធ ខ្លះទៀតងាកទៅបើកអាជីវកម្មខ្នាតតូច និងប្រកបមុខរបរជាលក្ខណៈគ្រួសារ។ ហេតុនេះ ការរៀបចំសកម្មភាពកាន់តែពិបាកជាងមុន។
ការតវ៉ាដែលធ្លាប់ធ្វើច្រើនដងក្នុងមួយខែ ឥឡូវនេះមានត្រឹមតែមួយដងរៀងរាល់បីសប្តាហ៍។
កញ្ញា ស៊ីថរ បានប្រាប់ HaRDstories ថា៖ «យើងនៅតែបន្តតស៊ូមតិ ដើម្បីសម្រេចបានតាមការទាមទាររបស់យើង ប៉ុន្តែយើងមិនអាចធ្វើសកម្មភាពបានញឹកញាប់ដូចមុនទេ ជួនកាលអាចធ្វើបានតែមួយដងរៀងរាល់បីសប្តាហ៍ ឬមួយដងក្នុងមួយខែ»។
សម្រាប់អ្នកដែលនៅតែបន្តចូលរួមក្នុងយុទ្ធនាការនេះ ការចូលរួមបានក្លាយជារឿងពិបាកខ្លាំង។ អ្នកស្រី ម៉ម សុវឌ្ឍិន ជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយផលិតផលអាហារ ដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញបន្ទាប់ពីធ្វើការនៅណាហ្គាវើលដ៍អស់រយៈពេលប្រាំមួយឆ្នាំ ដែលរកបានការងារថ្មីកាលពីឆ្នាំមុន ប៉ុន្តែបានលាក់បាំងការចូលរួមរបស់អ្នកស្រីនៅក្នុងយុទ្ធនាការនេះ ពីនិយោជកថ្មី។ អ្នកស្រីគឺជាស្ត្រីមេម៉ាយ ដែលចិញ្ចឹមកូនស្រីម្នាក់ និងឪពុកម្តាយដែលមានវ័យចំណាស់ ហើយហានិភ័យនៃការបាត់បង់ការងារ គឺពិតជាមានសម្រាប់អ្នកស្រី។
អ្នកស្រីនិយាយថា៖ «ខ្ញុំរកបានការងារធ្វើនៅឆ្នាំ២០២៥ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានព្យាយាមលាក់អត្តសញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីកុំឱ្យក្រុមហ៊ុនដឹង »។
និយោជករបស់អ្នកស្រីបានដឹងរឿងនេះហើយ។ អ្នកស្រីនិយាយថា សម្រាប់ពេលនេះ វាមិនទាន់ធ្វើឱ្យអ្នកស្រីបាត់បង់ការងារនេះនៅឡើយទេ។ អ្នកស្រីនិយាយថា៖ «ពួកគាត់គ្រាន់តែប្រាប់ខ្ញុំធ្វើឱ្យប្រាកដថា សកម្មភាពទាំងនេះ មិនប៉ះពាល់ដល់ម៉ោងធ្វើការផ្លូវការរបស់ខ្ញុំ »។
អំឡុងពេលសម្រាកអាហារថ្ងៃត្រង់ សុវឌ្ឍិន តែងតែធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់រាជធានីភ្នំពេញ ដើម្បីទៅឈរតវ៉ាជាមួយសហការីនៅកន្លែងធ្វើបាតុកម្មមួយភ្លែត មុនពេលត្រឡប់ទៅធ្វើការវិញ។ អ្នកស្រីបាននិយាយថា៖ «ការធ្វើដំណើរនេះចំណាយពេលពេញមួយម៉ោង។ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែបានឃើញពួកគេ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង»។
កាលពីខែមិថុនា អ្នកស្រីត្រូវបានកោះហៅដោយចៅក្រមស៊ើបសួរ ក្នុងចំណោមកម្មករជាងដប់នាក់ ដែលកំពុងប្រឈមមុខនឹងការចោទប្រកាន់ពីបទ «ធ្វើឱ្យខូចខាតដោយចេតនាមានស្ថានទម្ងន់ទោស» អំឡុងពេលតវ៉ានៅខាងក្រៅកាស៊ីណូក្នុងខែសីហា ឆ្នាំ២០២២។
អ្នកស្រីបាននិយាយថា ចៅក្រមស៊ើបសួរបានសួរចម្លើយ និងបានបង្ហាញរូបភាពរបស់អ្នកស្រី អំឡុងការផ្សាយផ្ទាល់នៃការតវ៉ា ប៉ុន្តែមិនបានបង្ហាញភស្តុតាងណាមួយដែលបង្ហាញថាអ្នកស្រីបានបង្កការខូចខាតណាមួយឡើយ។
អ្នកស្រីស្ថិតនៅក្រោមបម្រាមរបស់តុលាការ មិនត្រូវផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅ តម្រូវឱ្យបង្ហាញខ្លួននៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលីសជាប្រចាំខែ នឹងត្រូវបង្ហាញខ្លួនពេលមានដីកាកោះ។ មានកម្មកររហូតដល់ ១០០ នាក់ផ្សេងទៀតនៅតែអាចនឹងត្រូវបានកោះហៅពីបទចោទប្រកាន់ដូចគ្នា។
ភាពជាប់គាំងដែលមានផលប៉ះពាល់ទូលំទូលាយ
ការចរចារអស់រយៈពេល ៥ឆ្នាំ មិនបាននាំមកនូវលទ្ធផលណាមួយឡើយ។ សហជីពបានចូលរួមក្នុងកិច្ចប្រជុំជាង ៣០លើកជាមួយក្រសួងការងារ និងតំណាងក្រុមហ៊ុនណាហ្គាវើលដ៍។ ដំណោះស្រាយដែលផ្ដល់ដោយក្រុមហ៊ុនមិនមានការផ្លាស់ប្ដូរទេ គឺបុគ្គលិកដែលត្រូវបានជ្រើសរើសអាចត្រឡប់មកវិញបាន ដរាបណាពួកគេព្រមទទួលយកការទូទាត់ប្រាក់ថេរ ហើយបោះបង់ចោលវិវាទទាំងស្រុង។ ដូច្នេះ អ្នកដែលបដិសេធមិនទទួលយកដូចជា អ្នកស្រី បុប្ផា បន្តនៅខាងក្រៅ។
អ្នកស្រីនិយាយថា៖ «ដំបូងឡើយ គេបានហៅខ្ញុំឱ្យត្រឡប់ចូលទៅធ្វើការវិញ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានបដិសេធ ដោយសារបញ្ហាស្នូលមិនទាន់ត្រូវបានដោះស្រាយ»។
សហជីពអះអាងថា ក្រសួងមិនមែនជាភាគីអព្យាក្រឹតទេ។ បើតាមកញ្ញា ស៊ីថរ បានឱ្យដឹងថា មន្ត្រីបានដាក់សម្ពាធ និងបញ្ចុះបញ្ចូល ដើម្បីជំរុញបុគ្គលិកឱ្យរកដំណោះស្រាយជាលក្ខណៈបុគ្គល ជាការអះអាង ដែលក្រសួងមិនបានឆ្លើយតបដោយផ្ទាល់។ អ្នកនាំពាក្យរបស់ក្រសួងការងារ បានណែនាំម្តងហើយម្តងទៀត ឲ្យបុគ្គលិកយកករណីរបស់ពួកគេទៅតុលាការ នេះបើតាមសេចក្តីរាយការណ៍របស់បណ្តាញព័ត៌មានក្នុងស្រុក។
កញ្ញា ស៊ីថរ ចាត់ទុកថា ការណែនាំនោះមិនមានប្រយោជន៍ ដោយសារនីតិវិធីរបស់តុលាការត្រូវការពេលវេលាយូរ និងថវិកា ដែលបុគ្គលិកមិនមានលទ្ធភាព។ ស៊ីថរ ដឹងរឿងនេះតាមរយៈបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ នៅពេលត្រូវបានគេចាប់ខ្លួន និងចោទប្រកាន់ពីបទញុះញង់ដែលជាបទឧក្រិដ្ឋ ដោយសារដឹកនាំកូដកម្ម ដែលច្បាប់បានអនុញ្ញាតយ៉ាងច្បាស់នោះ។
ការចំអកមើលងាយពិបាកទទួលយកជាងឧបសគ្គផ្នែកច្បាប់ទៅទៀត។ កញ្ញា ស៊ីថរ បាននិយាយថា នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំថ្មីៗនេះ ជាមួយក្រុមមន្ត្រី អាជ្ញាធរបានបញ្ជាក់ថា បុគ្គលិកដែលធ្វើកូដកម្មមិនមានប្រាក់ខែទេ ប៉ុន្តែហាក់ដូចជានៅតែមានអាហារហូបចុកគ្រប់គ្រាន់។ បើតាមកញ្ញា ស៊ីថរ បុគ្គលិកអាចបន្តរស់នៅ និងបន្តតស៊ូនៅក្នុងយុទ្ធនាការនេះ ដោយសារការបរិច្ចាគពីអ្នកគាំទ្រ និងអ្នកដែលអាណិតអាសូរពួកគេ។
កញ្ញា ស៊ីថរ បានបញ្ជាក់ថា៖ «វាជារឿងគួរឲ្យខកចិត្តណាស់ នៅពេលដែលប្រជាពលរដ្ឋប្រឈមមុខនឹងភាពអយុត្តិធម៌ពីនិយោជករបស់ពួកគាត់ ប៉ុន្តែអាជ្ញាធរបែរជាឆ្លើយតបដោយការចំអកមើលងាយពួកគេ»។
សហជីពអះអាងថា ផលប៉ះពាល់នៃវិវាទនេះ រាលដាលហួសពីក្រុមហ៊ុនណាហ្គាវើលដ៍។ ប្រសិនបើក្រុមហ៊ុននេះ ទទួលបានជោគជ័យក្នុងការរំលាយចោលសហជីពឯករាជ្យ ដោយមិនប្រឈមនឹងផលវិបាក នោះវាអាចក្លាយជាគំរូ ដែលនិយោជកផ្សេងៗទៀតនៅកម្ពុជាអាចយកទៅអនុវត្តតាម។
កញ្ញា ស៊ីថរ បានលើកឡើងថា៖ «វាអាចជាគំរូសម្រាប់ថៅកែផ្សេងទៀត ប្រើយុទ្ធសាស្ត្រដូចគ្នា បណ្តេញសហជីព និងមិនប្រឈមមុខនឹងផលវិបាកអ្វីឡើយ។ ទោះបីជាសិទ្ធិទាំងនេះ ត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយច្បាប់ ដោយរដ្ឋធម្មនុញ្ញ និងដោយអនុសញ្ញាអន្តរជាតិក៏ដោយ»។
របៀបដែលកម្ពុជាដោះស្រាយករណីនេះ កំពុងត្រូវបានឃ្លាំមើល។ ស៊ីថរ បានព្រមានថា អង្គការពលកម្មអន្តរជាតិកំពុងតាមដានវិវាទនេះ ហើយប្រសិនបើវិវាទនេះ នៅតែមិនត្រូវបានដោះស្រាយ ប្រព័ន្ធអនុគ្រោះពាណិជ្ជកម្មរបស់កម្ពុជាជាមួយប្រទេសដៃគូប្រជាធិបតេយ្យអាចប្រឈមនឹងសម្ពាធ។
ក្រុមហ៊ុនណាហ្គាវើលដ៍ មិនបានឆ្លើយតបទៅនឹងសំណើសុំការអត្ថាធិប្បាយទេ។
តើនៅមានឱកាសរកដំណោះស្រាយដែរឬទេ?
មិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែបោះបង់ចោលក្ដីសង្ឃឹមលើដំណោះស្រាយតាមរយៈការចរចានោះទេ។ លោក ឃុន ថារ៉ូ គឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងកម្មវិធីការងារ នៃមជ្ឈមណ្ឌលសម្ព័ន្ធភាពការងារ និងសិទ្ធិមនុស្ស (អង្គការសង់ត្រាល់) ជាអង្គការសិទ្ធិការងារកម្ពុជា មានប្រសាសន៍ថាការសម្របសម្រួលដឹកនាំដោយរដ្ឋាភិបាលនៅតែជាមធ្យោបាយដែលអាចទៅរួចបំផុតឆ្ពោះទៅរកដំណោះស្រាយ ប៉ុន្តែលុះត្រាតែអាជ្ញាធរមានឆន្ទៈក្នុងការដើរតួនាទីដោយស្មោះត្រង់។
លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មកដល់ដំណាក់កាលនេះ យន្តការអន្តរជាតិ គឺមិនអាចជៀសវាងបានទេ។ ប៉ុន្តែកត្តាសំខាន់ គឺឆន្ទៈរបស់អាជ្ញាធរក្នុងការសម្របសម្រួល និងជួយឱ្យគ្រប់ភាគីឈានដល់កិច្ចព្រមព្រៀងមួយ ដែលអាចទទួលយកបាន»។
លោក ថារ៉ូ បានបន្តថា ការធ្វើសម្បទានគឺចាំបាច់ណាស់សម្រាប់គ្រប់ភាគីទាំងអស់។ លោកបានអះអាងថា សេចក្ដីសម្រេចមួយនឹងមិនត្រឹមតែស្ដារសិទ្ធិរបស់បុគ្គលិកឡើងវិញប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងផ្ដល់ឱកាសឱ្យរដ្ឋាភិបាលបង្ហាញថា ច្បាប់ការងាររបស់កម្ពុជាមិនមែនមានតែនៅលើក្រដាសនោះទេ។
ក្រសួងការងារមិនបានឆ្លើយតបទៅនឹងសំណើសុំការអត្ថាធិប្បាយទេ។
នៅពេលថ្ងៃត្រង់ ហាងកាត់សក់របស់អ្នកស្រី បុប្ផា ស្ងាត់ជ្រងំ។ ជាធម្មតា វាស្ងាត់បែបនេះ។ កញ្ញាអង្គុយកាន់កន្ត្រៃកាត់សក់របស់អ្នកស្រី ហើយរង់ចាំ គឺរង់ចាំអតិថិជន រង់ចាំអ្នកទារបំណុល និងរង់ចាំមើលវិវាទ ដែលបានប្រើពេលប្រាំឆ្នាំនៃជីវិតរបស់កញ្ញានោះ នៅទីបំផុត នឹងឈានដល់ទីបញ្ចប់។
អ្នកស្រីនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើរឿងនេះមិនអាចបញ្ចប់នៅក្នុងជំនាន់របស់ខ្ញុំទេ នោះជំនាន់ក្រោយនឹងត្រូវបន្តតស៊ូដោះស្រាយវាទៀត។ ប្រសិនបើយើងទទួលបានជោគជ័យ ខ្ញុំដឹងថា បរិយាកាសការងាររបស់អ្នកជំនាន់ក្រោយនឹងប្រសើរជាងមុនច្រើន»៕
អត្ថបទបកប្រែនេះត្រូវបានស្នើសុំចុះផ្សាយពីអ្នកសរសេរ ដែលបកប្រែសម្រួលពីសារព័ត៌មាន HARDSTORIES៖ Five years after the NagaWorld strike, the workers are holding the line
