ស្តាប់សំឡេងនៃអត្ថបទនេះ (បង្កើតដោយ AI)។
នៅតាមបណ្ដាខេត្តដាច់ស្រយាលភាគច្រើនក្នុងប្រទេសកម្ពុជា មានប្រជាពលរដ្ឋជាច្រើនគ្រួសារនៅខ្វះខាតទឹកស្អាត និងបង្គន់អនាម័យសម្រាប់ប្រើប្រាស់។ ជាងមួយទសវត្សរ៍ចុងក្រោយនេះរដ្ឋាភិបាល ក្រុមអ្នកផ្ដល់កម្ចីអភិវឌ្ឍន៍ និងក្រុមម្ចាស់ជំនួយផ្សេងទៀតបានខិតខំជាខ្លាំងក្នុងការផ្ដល់នូវប្រភពទឹកស្អាត និងបង្គន់អនាម័យដល់ប្រជាពលរដ្ឋឱ្យបានប្រើប្រាស់កាន់តែច្រើន ប៉ុន្តែប្រជាពលរដ្ឋនៅតាមតំបន់ដាច់ស្រយាលបាននិយាយថាជំនួយដែលបានមកដល់ពួកគាត់ទាំងនោះច្រើនតែជាបន្ទុកចំណាយធ្វើឱ្យគ្រួសារពិបាកទ្រាំទ្របាន។
លោក ឡាន ឡា ប្រជាពលរដ្ឋនៅក្នុងភូមិរយ៉លើ ឃុំរយ៉លើ ក្នុងខេត្តមណ្ឌលគិរី បានឲ្យដឹងថាប្រជាពលរដ្ឋក្នុងភូមិមានគ្នាជិត៥០០នាក់ ហើយក្នុងនោះមានតែប្រហែលពាក់កណ្ដាលប៉ុណ្ណោះដែលមានបង្គន់អនាម័យប្រើប្រាស់។ លោកបន្តថា ប្រជាពលរដ្ឋជាច្រើននៅតែទៅដងទឹកតាមប្រឡាយជិតៗភូមិយកមកប្រើប្រាស់ ដូចអ្វីដែលពួកគាត់តែងតែធ្វើ ដោយមិនបានដឹងពីគ្រោះថ្នាក់នៃជំងឺបង្កដោយទឹកមិនស្អាតនោះទេ។ លោកបន្ថែមថា ក្នុងសហគមន៍មិនមានប្រព័ន្ធផ្គត់ផ្គង់ទឹកស្អាតនោះទេ។
លោកឲ្យដឹងថា៖ «សហគមន៍ធ្លាប់បានទទួលជំនួយគាំទ្រពីអង្គការ និងរដ្ឋាភិបាល ដូចជាអណ្ដូង និងបង្គន់ ប៉ុន្តែមិនគ្រប់គ្រាន់នោះទេ»។
លោកបន្ថែមថា មានគ្រួសារខ្លះមានលទ្ធភាពសង់បង្គន់អនាម័យដោយខ្លួនឯង ខណៈភាគច្រើនទៀតមិនមានលទ្ធភាព និងប្រជាពលរដ្ឋក៏មិនដែលបានឮពីគម្រោងណាមួយក្នុងការនាំយកប្រព័ន្ធទឹកស្អាតមកក្នុងភូមិដែរ។
តួលេខថ្នាក់ជាតិបានបង្ហាញថាប្រជាពលរដ្ឋកម្ពុជាយ៉ាងហោចណាស់មាន៨៨ភាគរយបានទទួលទឹកស្អាតសម្រាប់ប្រើប្រាស់នៅក្នុងឆ្នាំ២០២៣ ប៉ុន្តែគម្លាតរវាងតំបន់ជនបទ និងទីប្រជុំជននៅតែខុសគ្នា ដោយក្នុងទីជនបទមានប្រភពទឹកស្អាតត្រឹម៨៥ភាគរយ ខណៈនៅតាមទីប្រជុំជនមាន៩៣,២ភាគរយ។ នេះបើតាមគោលនយោបាយសង្ខេបឆ្នាំ២០២៥ របស់វិទ្យាស្ថានអភិវឌ្ឍន៍ធនធានកម្ពុជា ដកស្រង់ពីទិន្នន័យសិក្សារបស់រដ្ឋាភិបាល។ ប្រជាពលរដ្ឋនៅតាមទីជនបទប្រហែល១៥ភាគរយនៅមិនទាន់មានប្រភពទឹកស្អាតប្រើប្រាស់នៅឡើយ។ នេះបើតាមវិទ្យាស្ថានដដែល។
រដ្ឋាភិបាលបានដាក់គោលដៅឲ្យប្រជាពលរដ្ឋ១០០ភាគរយអាចទទួលបានទឹកស្អាត និងបង្គន់អនាម័យប្រើប្រាស់នៅទូទាំងប្រទេសត្រឹមឆ្នាំ២០៣០ ដោយអនុវត្តផែនការជាតិ២០២៦-២០៣៣ ដែលក្រសួងអភិវឌ្ឍន៍ជនបទទើបរៀបចំបញ្ចប់នៅឆ្នាំនេះ។ ផែនការថ្មីនេះត្រូវដាក់ឲ្យជំនួសផែនការយុទ្ធសាស្ត្រជាតិចាស់ឆ្នាំ២០១១ ដែលកាលនោះបានកំណត់ថាតំបន់ជនបទនឹងទទួលបានទឹកស្អាត និងបង្គន់អនាម័យពេញលេញនៅត្រឹមឆ្នាំ២០២៥។
លោកនាយករដ្ឋមន្ត្រី ហ៊ុន ម៉ាណែត មានប្រសាសន៍កាលពីដើមខែនេះថា ផែនការអនាម័យមូលដ្ឋានសម្រេចបាន៩៥ភាគរយហើយនៅទូទាំងប្រទេស។ ប៉ុន្តែលោកបានទទួលស្គាល់ថាគ្រួសារក្រីក្ររស់នៅក្នុងតំបន់មានបរិស្ថានងាយរងគ្រោះនៅតែពិបាកទទួលបានប្រព័ន្ធទឹកស្អាត បង្គន់អនាម័យ និងថាការមានគ្រោះទឹកជំនន់ និងគ្រោះរាំងស្ងួតញឹកញាប់ក៏បានបំផ្លាញប្រភពទឹក និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធអនាម័យ។
ក្រុមប្រទេសផ្ដល់ជំនួយ និងកម្ចីអភិវឌ្ឍន៍បានបន្តផ្ដល់ជំនួយលើគម្រោងទាំងនេះ។ អង្គការទស្សនៈពិភពលោកអន្តរជាតិ ក្នុងខែវិច្ឆិកានេះ បានដាក់ចេញនូវផែនការមួយដែលត្រូវចំណាយថវិកា១២,៣លានដុល្លារអាមេរិក ផ្ដោតលើការទទួលបានទឹកស្អាត និងអនាម័យ ដែលគេស្គាល់ថា «WASH» ។ គម្រោងនេះនឹងត្រូវអនុវត្តចាប់ពីឆ្នាំ២០២៦ ដល់ឆ្នាំ២០៣០ និងគ្របដណ្ដប់លើស្រុកចំនួន២៦។ ក្នុងឆ្នាំ២០២៤ ធនាគារអភិវឌ្ឍន៍អាស៊ី បានអនុម័តថវិកាកម្ចី និងជំនួយចំនួន៩៣,៦លានដុល្លារ ដើម្បីលើកកម្ពស់សេវាអានាម័យ និងទឹកស្អាត ដល់ប្រជាពលរដ្ឋ ៨៨ ០០០គ្រួសារក្នុងភូមិចំនួន៤០០ នៅក្នុងខេត្តចំនួនប្រាំបួន ក្នុងនោះរួមទាំងខេត្តស្ទឹងត្រែងផងដែរ។

អ្នកស្រី ម៉ាន់ ប៊ុនថាន់ ប្រជាពលរដ្ឋក្នុងឃុំសាមឃួយ ខេត្តស្ទឹងត្រែង បានឲ្យដឹងថា ជំនួយទាំងនោះបានទៅដល់សហគមន៍អ្នកស្រី ប៉ុន្តែថាគ្រួសារជាច្រើនពិបាករកប្រាក់ក្នុងការចេញថ្លៃមួយចំនួន។
អ្នកស្រីឲ្យដឹងថា នៅពេលនេះនៅតាមផ្ទះប្រជាពលរដ្ឋជាច្រើនមានបង្គន់អនាម័យ ក្រោយមន្ទីរអភិវឌ្ឍន៍ជនបទអនុវត្តគម្រោងទឹកស្អាត និងអនាន័យនៅក្នុងឃុំ។ ប៉ុន្តែអ្នកស្រីឱ្យដឹងថា គ្រួសារទាំងនោះត្រូវចូលរួមចេញថ្លៃចំណាយក្នុងការសាងសង់បង្គន់ប្រហែល១០០ដុល្លារសម្រាប់ការជីករណ្ដៅ និងដាក់លូ។
អ្នកស្រីបន្ថែមថា៖ «បើសិនជាយើងសង់ដំបូល និងបិទជញ្ជាំងស័ង្កសី នោះត្រូវចំណាយបន្ថែម»។ អ្នកស្រីសំដៅដល់បង្គន់ដែលប្រើស័ង្កសីសម្រាប់ធ្វើជញ្ជាំង និងដំបូល ដែលគេនិយមធ្វើនៅតាមទីជនបទ។
សម្រាប់ទឹកស្អាតគឺជាការចំណាយបន្ថែមមួយទៀត។ អ្នកស្រីថាក្រុមហ៊ុនទឹកស្អាតបានដំឡើងប្រព័ន្ធទឹកស្អាតនៅក្នុងឃុំ ហើយតាមផ្ទះនីមួយៗត្រូវចំណាយលើថ្លៃភ្ជាប់ប្រព័ន្ធទឹក និងបង់ថ្លៃទឹកប្រចាំខែ ដែលទឹកមួយម៉ែតគួប មានតម្លៃ ១ ៥០០រៀល។
ការចូលរួមចេញថ្លៃចំណាយទាំងនេះគឺជាការចំណាយផ្លូវការមួយដែលគម្រោងបានកំណត់។ ក្រោមកម្មវិធីជំនួយ ADP គ្រួសារទាំងអស់ត្រូវសង់បង្គន់ដោយ«រ៉ាប់រងការចំណាយដោយខ្លួនឯង»ហើយមានតែ«គ្រួសារក្រីក្រ និងគ្រួសារងាយរងគ្រោះ»ប៉ុណ្ណោះដែលអាចទទួលបានការឧបត្ថម្ភខ្លះៗ។ នេះបើតាមក្របខណ្ឌច្បាប់ឆ្នាំ២០២៤ ដែលក្រសួងអភិវឌ្ឍន៍ជនបទបានរៀបចំដាក់ទៅកាន់ធនាគារ។ សម្រាប់ការជីកអណ្ដូងនៅក្នុងសហគមន៍ក្រោមកម្មវិធីនេះ គឺត្រូវចេញថ្លៃចំណាយដោយគ្រួសារអ្នកប្រើប្រាស់ផ្ទាល់លើថ្លៃជីក និងជួសជុល។
លោក ពិត ករុណា អនុរដ្ឋលេខាធិការក្រសួងអភិវឌ្ឍន៍ជនបទមានប្រសាសន៍ថា គិតត្រឹមពាក់កណ្ដាលឆ្នាំ២០២៦ ការផ្គត់ផ្គង់ទឹកស្អាតកម្រិតមូលដ្ឋានបានឈានដល់៨៩ភាគរយនៅទូទាំងប្រទេស ខណៈដែលការគ្រប់គ្រង និងផ្គត់ផ្គង់ទឹកដែលមានសុវត្ថិភាព មានត្រឹម២៥ភាគរយ។ ការគ្រប់គ្រង និងផ្គត់ផ្គង់ទឹកដែលមានសុវត្ថិភាព សំដៅដល់ទឹកចេញពីប្រភពការពារ និងអាចយកប្រើប្រាស់បាននៅតាមផ្ទះពេលមានតម្រូវការ និងមិនបារម្ភថាទឹកមានជាតិពុល។
លោកបានឲ្យដឹងថា៖ «ការសម្រេចបានលទ្ធផលនេះ គឺពិតជាអរគុណដល់អ្នកចូលរួមមកពីគ្រប់ភាគីពាក់ព័ន្ធ រួមទាំងក្រសួង ស្ថាប័ន អាជ្ញាធរថ្នាក់ក្រោមជាតិ ដៃគូអភិវឌ្ឍន៍ អង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាល វិស័យឯកជន និងម្ចាស់ជំនួយផ្សេងៗទៀត»។ លោកបន្ថែមថា ក្រសួងនឹងបន្តធ្វើការជាមួយអ្នកទាំងនោះដើម្បីឲ្យសម្រេចគោលដៅ។
ពេលសួរដល់ក្ដីកង្វល់របស់ប្រជាពលរដ្ឋលើការចំណាយសង់បង្គន់ និងការភ្ជាប់ប្រព័ន្ធទឹកស្អាត លោកថាបង្គន់នៅជនបទសង់ឡើងក្រោមវិធីចូលថវិកាគ្នា ដែលប្រជាពលរដ្ឋចូលរួមចេញថ្លៃចំណាយ និងកម្លាំងពលកម្ម។
លោកបន្តថា៖ «ក្រសួងផ្ដល់សម្ភារសំណង់ ដូចជាលូបង្គន់ ជើងតាង ការ៉ូ ចានបង្គន់ បំពង់បង្ហូរទឹក បំពង់បំភាយឧស្ម័ន និងដំបូល ខណៈប្រជាពលរដ្ឋវិញត្រូវចូលរួមចេញថ្លៃដែលនៅសល់ និងកម្លាំងពលកម្មដើម្បីសង់បង្គន់នោះឲ្យបានរួចរាល់»។
សម្រាប់ក្រុមម្ចាស់ជំនួយវិញលើកឡើថា ជំនួយទាំងនេះមិនទាន់បានទៅដល់គ្រួសារក្រីក្របំផុត និងដាច់ស្រយាលបំផុតនោះទេ។
លោក យី គឹមថាន នាយកស្តីទីប្រចាំប្រទេសរបស់អង្គការភ្លែនអន្តរជាតិកម្ពុជា មានប្រសាសន៍ថា គ្រួសារនៅតាមទីជនបទភាគច្រើនមានបង្គន់សម្រាប់ប្រើប្រាស់ ប៉ុន្តែថានៅតាមសហគមន៍ខ្លះប្រជាពលរដ្ឋជាច្រើនគ្រួសារប្រើបង្គន់មួយរួមគ្នា។
លោកបន្ថែមថា៖ «នៅបណ្ដាខេត្តភាគខាងជើង គឺរងផលប៉ះពាល់ខ្លាំងជាងគេ ព្រោះថាសហគមន៍របស់ពួកគាត់នៅដាច់ឆ្ងាយពីគេ ហើយប្រជាពលរដ្ឋមិនសូវមានចំណេះដឹងទាក់ទងនឹងទឹកស្អាត និងអនាម័យនោះដែរ…ប្រជាពលរដ្ឋរស់នៅជុំវិញបឹងទន្លេសាប និងសហគមន៍នៅតាមកោះ មិនមានបង្គន់អនាម័យគ្រប់គ្រាន់ទេ ហើយក៏ងាយជួបបញ្ហាសុខភាពដែរ»។
លោក នង ដាវីត ជាអ្នកឯកទេសបច្ចេកទេសជាន់ខ្ពស់របស់កម្មវិធីទឹកស្អាត និងអនាម័យរបស់អង្គការទស្សនៈពិភពលោកអន្តរជាតិ ប្រចាំកម្ពុជា មានប្រសាសន៍ថា គ្រួសារនៅទីជនបទជាច្រើនមិនមានលទ្ធភាពសង់បង្គន់ ឬបង់ថ្លៃចំណាយលើការតភ្ជាប់ប្រព័ន្ធទឹកស្អាតទេ។ លោកបញ្ជាក់ដែរថា កម្សោយលើប្រព័ន្ធថែទាំ និងភាពយឺតយ៉ាវក្នុងការកសាងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធក៏ជាបញ្ហានៅទីជនបទ។
លោកបន្ថែមថា៖ «រដ្ឋាភិបាលគួរបន្តពង្រឹងការឧបត្ថម្ភគាំទ្រដល់ក្រុមគោលដៅដែលជាគ្រួសារក្រីក្របំផុត ជួយឲ្យពួកគាត់អាចសង់បង្គន់អនាម័យបាន និងចូលរួមក្នុងការអភិវឌ្ឍន៍ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធទឹកស្អាតកម្រិតតូចនៅក្នុងភូមិ»។ លោកបន្តថា ដៃគូអភិវឌ្ឍន៍ទាំងអស់គួរបន្តអប់រំប្រជាពលរដ្ឋឲ្យឈប់បន្ទោបង់ពាសវាលពាសកាល និងចូលរួមកសាងបង្គន់អនាម័យ៕








