គ្រួសារមួយចំនួនរស់នៅតាមមាត់បឹងក្នុងខណ្ឌឫស្សីកែវប្រឈមការបណ្ដេញចេញអំឡុងពេលវិបត្តិកូវីដ-១៩

អាជ្ញាធរខណ្ឌឫស្សីកែវវាយកម្ទេចផ្ទះប្រជាពលរដ្ឋកាលពីថ្ងៃទី១៩ ខែសីហា នៅក្នុងតំបន់សហគមន៍បឹងឈូក។ រូបភាពដើមផ្សាយដោយសមាគមធាងត្នោត។
អាជ្ញាធរខណ្ឌឫស្សីកែវវាយកម្ទេចផ្ទះប្រជាពលរដ្ឋកាលពីថ្ងៃទី១៩ ខែសីហា នៅក្នុងតំបន់សហគមន៍បឹងឈូក។ រូបភាពដើមផ្សាយដោយសមាគមធាងត្នោត។

នៅ​ក្នុង​វិធានការ​មួយដែលរងការ​រិះគន់​ដោយ​ក្រុម​អង្គការ​សិទ្ធិ​មនុស្ស និង​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ នៅ​ខែ​នេះ​អាជ្ញាធរ​ខណ្ឌ​ឫស្សីកែវ​បាន​បន្ត​បណ្ដេញ​​ចេញ​ដោយ​បង្ខំ​លើ​សហគមន៍​តូច​ៗមួយចំនួន​​​កំពុង​រស់នៅ​ក្នុង​តំបន់​បឹង ហើយ​កំពុង​ត្រូវបាន​ចាក់​ដី​បំពេញ​សម្រាប់​​គម្រោង​អភិវឌ្ឍន៍​នានា។​

អាជ្ញាធរ ​បាន​លើក​ឡើងថា​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​រស់​នៅ​ជុំ​វិញ​តំបន់​បឹង​ឈូក​ក្នុង​​ខណ្ឌ​ឫស្សីកែវ គឺរស់​នៅ​លើ​ដី​របស់​រដ្ឋ ដែល​មាន​ន័យ​ថា​អ្នក​ទាំង​នោះ​គ្មាន​សិទ្ធិ​ទទួល​បាន​សំណង​សម្រាប់​ការ​ខូច​ខាត​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នោះទេ​។​ ទោះ​បីថា​មានមន្ត្រី​ខ្លះ​កំពុង​ចរចា​ជាមួយ​ជាមួយ​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​រង​ផល​ប៉ះពាល់ តែ​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​បាន​ប្រាប់​ខេមបូចា ថាពួកគាត់​មិន​បាន​ទទួល​ដំណឹង​អ្វី​នោះ​ទេ រហូត​មក​ដល់​ពេល​ផ្ទះ​ត្រូវ​ឈូស​បំផ្លាញ​នេះ។ ចំពេល​កំពុង​ផ្ទុះ​ការ​រាល​ដាល​ជំងឺ​កូវីដ១៩ ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​មាន​ចំណូល​ទាបរស់​នៅ​តំបន់​បឹង​​ជួប​ការ​លំបាក​ផ្នែក​ជីវភាព ហើយអ្នក​ភូមិ​ដែល​ត្រូវ​បណ្ដេញ​ចេញ​ទាំង​នេះថា​ពួកគាត់​គ្មាន​កន្លែង​ត្រូវ​ទៅ​នោះទេ។

​លោក ហៀង សុភ័ក្រ ជាកម្មករ​សំណង់​​ម្នាក់ បាន​និយាយ​ថា​ផ្ទះ​ឈើ​មួយ​ខ្នង​តូច​របស់​លោក ត្រូវ​អាជ្ញាធរខណ្ឌ​ឫស្សីកែវវាយ​កម្ទេចកាលពី​ថ្ងៃ​សុក្រ​កន្លង​ទៅ ដោយ​គ្មាន​ការ​ជូន​ដំណឹង​ជា​មុន និង​ចំពេល​ដែល​លោក​ចេញទៅ​ធ្វើ​ការ​។​

លោកនិយាយ​ថា៖ «កូនៗ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ទូរសព្ទ​ទៅ​ខ្ញុំ ប្រាប់​ថា​គេចុះ​មក​​វាយ​កម្ទេចផ្ទះអស់ហើយ​។ ខ្ញុំ​ក៏ប្រញាប់​​​ត្រឡប់​មកផ្ទះ​វិញ​ ហើយ​ពេល​​មក​ដល់ឃើញ​គេ​វាយ​បានពាក់​កណ្ដាល​ទៅ​ហើយ»។ ដោយលោកបន្ថែម​ថា៖ «ខ្ញុំ​ និង​អ្នក​ភូមិ​ផ្សេង​ទៀត​បាន​បញ្ឈប់​ពួកគេ ហើយ​ពួកគេ​ក៏​បានទៅ​វិញ។ ឥឡូវ​ខ្ញុំ​អត់​បាន​ធ្វើការ​ទេ ពីព្រោះ​ខ្ញុំ​រវល់ជួសជុល​ផ្ទះឡើង​វិញ​»។​

លោក សុភ័ក្រ អះអាង​ថាបាន​រស់​នៅ​លើ​តំបន់​នោះ​តាំងពី​ឆ្នាំ​២០០៨​។ លោក​ថា គ្រួសារ​របស់​លោក​ និង​អ្នក​ភូមិ​២២​គ្រួសារ​ផ្សេង​ទៀត បាន​រស់​នៅ​ភូមិ​ស្ពានលើ ក្នុង​សហគមន៍​បឹង​ឈូក ក្នុង​សង្កាត់​​គីឡូម៉ែត្រ​លេខ​៦ អស់ពេល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ និង​បាន​សាងសង់​ផ្ទះ​ឈើ​តូច​មួយ​នៅ​តាម​មាត់​បឹង​នោះ​។​

កាលពី​ច្រើន​ឆ្នាំ​កន្លង​ទៅ​ លោកថាបឹង​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ដើម​ឈូក ហើយ​ឥឡូវនេះ​លោក​ថា​ ត្រូវ​បាន​ចាក់​ដី​បំពេញ​ដើម្បី​គម្រោង​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ​សាធារណៈ និង​គម្រោង​ឯកជន​។​

លោកលើកឡើង​ថា៖ «​ពេល​ខ្ញុំ​មក​រស់​នៅ​ទី​នេះ​ដំបូង កាលពី​ជាង​១០​ឆ្នាំមុន អាជ្ញាធរ​មូលដ្ឋាន​មិន​បាន​ហាម​ឃាត់ទេ ពីព្រោះ​វា​ជា​បឹង​។ គ្រប់​គ្នា​រស់​នៅ​លើ​ដី​រដ្ឋ យើង​ចង់​បាន​កន្លែង​រស់​នៅ​សមរម្យ​មួយ»។ លោក​បន្ថែម​ថា៖ «តាំងពី​បាន​មក​នៅ​ទីនេះ អាជ្ញាធរ​មិន​ដែល​មក​មើល​ប្រ​ជា​ពល​រដ្ឋ​ទេ ពួកគេ​មក​តែពេល​បោះ​ឆ្នោតប៉ុណ្ណោះ​​»។​

នៅ​មិន​ទាន់​ដឹង​ច្បាស់​នៅ​ឡើយ​ទេ​ថា​ប្រ​ជា​ពល​រដ្ឋ​អាច​ទទួល​សំណង​បែប​ណា​សម្រាប់​ការ​ចាក​ចេញ​នេះ​ទេ។​

លោក សុភ័ក្រ និយាយថា៖ «ពួកគេ​តម្រូវ​ឲ្យ​យើង​ចាក​ចេញ បើមិនអញ្ចឹងទេ​​ត្រូវ​បំផ្លាញ​ផ្ទះ​ដោយ​គ្មានការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ការ​ខូច​ខាត។ ពី​ដំបូង​ ពួកគេ​ថា​នឹង​ផ្ដល់​សំណង​មួយគ្រួសារ​៥០០​ដុល្លារ​សម្រាប់​អ្នក​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​រើ​ចេញ ប៉ុន្តែ​មួយ​ថ្ងៃ​ក្រោយ ពួកគេ​ថា​​មួយគ្រួសារ​អាចទទួល​បាន​តែ​១២៥​ដុល្លារ»។​

លោក បញ្ជាក់ថាប្រ​ជា​ពល​រដ្ឋ​បាន​បដិសេធ​លើ​សំណើ​នេះ និង​បាន​ស្នើ​ឲ្យ​អាជ្ញាធរ​ខណ្ឌ​ជួយ​រក​ទី​តាំង​ដី​នៅ​កន្លែង​ណា​ផ្សេង​ជិត​ៗ​​ក្នុង​ខណ្ឌ​នេះ​សម្រាប់​ពួកគាត់​។​

អ្នកភូមិ​ខ្លះ​ទៀត​បាន​ប្រាប់​ខេមបូចា ថា​ពួកគាត់​បាន​ធ្វើ​ផ្ទះ​រស់​នៅ​ទី​តាំង​បឹង​នេះតាំងពីយូរ​មក​ហើយ​។​

អ្នកស្រី ចេង សារ៉ន វ័យ​៤៧ ជា​ស្រ្តី​មេម៉ាយ មាន​កូន​បួន​នាក់​ក្នុង​បន្ទុក បាន​អះអាង​ថាបាន​​មក​រស់​នៅ​​តាំងពី​ឆ្នាំ​១៩៩៤​។​

អ្នកស្រី ឲ្យ​ដឹង​ថា​គ្រួសារ​អ្នកស្រី បាន​រស់​នៅ​ពឹង​លើ​ការ​បេះ​ឈូក​ក្នុង​បឹងលក់​​អស់​ពេល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំមក​ហើយ សម្រាប់​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​។​

អ្នកស្រីនិយាយ​ថា៖ «​ខ្ញុំ​អាច​រក​ប្រាក់​បាន​ប្រហែល​ប្រាំបី​ម៉ឺន​រៀល​ក្នុង​មួយសប្តាហ៍ពី​ការលក់​ឈូក ប៉ុន្តែ​ឥឡូវផ្សារ និង​វត្ត​ត្រូវ​បិទ​[ដោយសារតែកូវីដ១៩] ដូចនេះ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​លក់​បាន​ដូច​មុន​ទេ»។ ដោយ​គ្មាន​ប្រាក់ចំណូល អ្នកស្រី សារ៉ន ថា​អ្នក​ស្រី​គ្មាន​កន្លែង​ត្រូវ​ទៅ​ទេ​ឥឡូវនេះ ពេល​អាជ្ញាធរ​ឲ្យ​ចាក​ចេញពី​បឹង​។​

អ្នកស្រីបញ្ជាក់ថា៖ «​បើ​ពួកគេ​តម្រូវ​ឲ្យ​យើង​ចាក​ចេញ​ដោយ​គ្មាន​សំណង ឬ​គ្មាន​ទីតាំង​សម្រាប់​​ដោះ​ដូរឲ្យ​​ពួកយើង ខ្ញុំ​នឹង​មិន​មាន​កន្លែង​ត្រូវ​ទៅ​ទេ ខ្ញុំ​ពិត​ជាមិន​ដឹង​ថា​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វីទេ​ឥឡូវ​នេះ»។ អ្នក​ស្រី​បន្ថែម​ថា៖ «​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​បារម្ភពី​អនាគតកូនៗ​របស់​ខ្ញុំ [ពួកគេ]​បាន​ឈប់​រៀន​អស់​ហើយ ហើយ​ពួកគេ​នឹង​គ្មាន​ផ្ទះ​សម្បែងរស់នៅ​»។​

មិន​មែន​តែ​អ្នកភូមិ​ស្ពានលើ​ទេ​ដែល​ត្រូវ​រង​ការបណ្ដេញ​ចេញដោយ​បង្ខំ​នោះ អ្នក​ភូមិ​២០​គ្រួសារ​ផ្សេង​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​បឹង​ឈូក ចម្ងាយ​ប្រហែល​មួយគីឡូម៉ែត្រ​ពី​គ្នា ក៏​រង​ការ​បណ្ដេញ​ចេញ​ដូច​គ្នា​នេះ​ដែរ​។​

បើ​តាម​អង្គការ​ធ្វើ​ការ​ផ្នែក​សិទ្ធិលំនៅ​ដ្ឋាន សមាគម​ធាង​ត្នោត គិតត្រឹម​​ថ្ងៃទី​៤ ខែសីហា ផ្ទះ​ចំនួន​១១ ក្នុង​ចំណោម​ផ្ទះ​​​២០ខ្នង ​ក្នុង​ភូមិ​បឹង​ឈូក ត្រូវ​បាន​វាយ​កម្ទេច​ដោយគ្មាន​ផ្ដល់​សំណង​។ របាការណ៍​សមាគម​ធាង​ត្នោត បាន​បញ្ជាក់ថា​អាជ្ញាធរ​​បាន​ហៅ​អ្នក​ភូមិ​ទាំង​២០គ្រួសារ​ទៅ ជួប​នៅ​ថ្ងៃទី២៨ ខែសីហា ឆ្នាំ​២០២០ ដើម្បីពិភាក្សា​រឿង​សំណង​ជា​ដី​នៅ​កន្លែង​ផ្សេង​ សម្រាប់​សមាជិក​សហគមន៍​ដែល​រង​ផល​ប៉ះពាល់​។ ថ្មីៗ​នេះ សមាគម​ធាង​ត្នោត បាន​រាយ​ការណ៍​ថា អាជ្ញាធរ​បាន​សន្យា​ផ្ដល់​សំណង​ប្រហែល​១២៥​ដុល្លារ​សម្រាប់​មួយគ្រួសារ ហើយ​អ្នក​ភូមិ​ថា​ប្រាក់​ទាំង​នេះ​ក៏​មិន​ទាន់​បាន​ទទួល​ដែរ​។​

អ្នកភូមិ​ក៏​ត្រូវ​បាន​រាយការណ៍​ដែរ​ថា បាន​ស្នើ​ទៅ​អាជ្ញាធរ​ឲ្យ​ផ្ដល់​ដី​ដល់​គ្រួសារ​រង​ផលប៉ះពាល់​នៅ​តាម​បណ្ដោយ​ប្រឡាយទឹក​អូរវែង​ ក្នុង​ខណ្ឌឫស្សី​កែវ ជា​កន្លែង​ដែល​អ្នក​ត្រូវ​ជម្លៀស​កន្លង​មក​បាន​មក​តាំង​លំនៅ​ដែរ​។​

អភិបាល​រង​រាជធានី​ភ្នំពេញ លោក កើត ឆែ មិន​ធ្វើ​អត្ថាធិប្បាយ​លើ​រឿងនេះទេ ដោយ​បាន​បង្វែរ​​សំណួរ​ទៅ​កាន់​អាជ្ញាធរ​ខណ្ឌ​វិញ​។ ទាំង​លោក​អភិបាល​ខណ្ឌ​ឫស្សីកែវ ជា​ ពិសី និង​អភិបាល​រងខណ្ឌ លោក ស៊ូ សុគន្ធ មិន​អត្ថាធិប្បាយ​លើ​រឿង​នេះ​ដូច​គ្នា​។​

លោក អំ សំអាត នាយករងទទួលបន្ទុកផ្នែកឃ្លាំមើលសិទ្ធិមនុស្សនៃអង្គការលីកាដូ មាន​ប្រសាសន៍​ថាការ​អភិវឌ្ឍ​គួរ​តែធ្វើ​ឡើង​ប្រកប​ដោយ​តម្លាភាព និង​មាន​យុត្តិធម៌​សម្រាប់​ទាំងអស់​គ្នា​។ លោក​បន្ត​ថា ការបណ្ដេញ​ចេញ​ដោយ​បង្ខំ អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រឈម​នឹង​ការ​ឆ្លង​រាល​ដាល​ជំងឺ​កូវីដ១៩ ខណៈ​ដែល​អ្នក​ភូមិ​នឹង​មិន​មាន​កន្លែង​រស់នៅ​សមរម្យ និង​គ្មាន​អនាម័យ​។​

លោក មានប្រសាសន៍​ថា៖ «រាល់ការអភិវឌ្ឍ​ណា​ដែល​ប៉ះពាល់ប្រជា​ពល​រដ្ឋ [ពួកគេ] ត្រូវ​តែ​ដោះស្រាយ​ដោយ​យុត្តិធម៌ និងអាចទទួល​យក​បាន»។ ដោលោក​បន្ថែម​ថា៖ «បើ​សិន​ជា​អ្នក​ទាំង​នោះ​មិន​អាច​ទទួល​ផល​ប្រយោជន៍ពី​ការអភិវឌ្ឍ​ដោយ​ផ្ទាល់ យើង​ត្រូវ​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រាកដ​ថា​ពួកគាត់​អាច​មាន​កន្លែង​រស់​នៅ​សមរម្យ​។ ការ​អភិវឌ្ឍ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យពួកគាត់​បាត់​បង់​ផ្ទះ បាត់​បង់ការងារ គឺ​ជា​ការ​អភិវឌ្ឍ​ដែល​មិន​មាន​ចេរភាព និងគ្មាន​​តម្លាភាព»។​

លោក អំ សំអាត លើក​ឡើង​ដែរថា សម្រាប់​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​ដែល​រស់​នៅ​តាម​តំបន់​មិន​រៀប​រយ​ក្នុង​ទីក្រុង​អាច​ថា​រស់នៅ​លើ​ដី​រដ្ឋ ប៉ុន្តែ​ថា​កន្លងមក​អាជ្ញាធរ​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​មាន​ការ​រស់​នៅ​បែប​នេះ ដែលនេះ​មានន័យ​ថាអាជ្ញាធរ​ក៏​ត្រូវ​មាន​ចំណែក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ស្ថានភាព​ពួកគាត់​ដែរ​។​

លោក លើកឡើង​ថា៖ «ខ្ញុំ​គិតថា​អាជ្ញាធរ​មិន​ត្រូវ​ដាក់​បន្ទុក​​តែ​លើ​ពល​រដ្ឋ​ទេ ពីព្រោះ​​ការតាំងទី​លំនៅ​ទាំងនោះ អាជ្ញាធរ​មូល​ដ្ឋាន​បាន​ដឹង អាជ្ញាធរ​គួរ​តែ​ហាម​ឃាត់​តាំងពី​ដំបូង»។ លោក​ថា៖ «​បើ​មិន​អញ្ចឹង​ទេ ប្រជាពល​រដ្ឋ​អាច​ទាម​ទារ​ផល​ប្រយោជន៍​ស្រប​ច្បាប់​សម្រាប់​ការ​រស់​នៅ​​​រយៈពេល​យូរ​នៅ​លើ​ដី​នោះ ហើយ​អាជ្ញាធរ​មិន​អាច​គេច​វេះពីការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ទេ»។​

លោក បន្ថែមទៀតថា៖ «​អាជ្ញាធរ​មិន​គួរ​ចោទ​ប្រកាន់​អ្នក​ភូមិ​ថា​រស់នៅ​បែបអាណាធិបតេយ្យ​​លើ​ដី​រដ្ឋ​ ពេល​ដែល​គេ​ត្រូវការ​ដីនោះ​សម្រាប់​ការ​អភិវឌ្ឍ​នោះទេ​»។​

លោក ផ្លុង ហឿន អ្នក​រត់​កង់បី វ័យ​៤៤​ឆ្នាំ​ ដែល​បានធ្វើ​ផ្ទះ​នៅ​មាត់​បឹង​នោះដែរ និង​ឥឡូវ​ក៏​កំពុង​ប្រឈមការ​បណ្ដេញ​ចេញ បាន​និយាយ​ថា​លោក​នៅ​តែទទូច​ចង់បាន​ទី​តាំង​រស់​នៅ​ថ្មី ដើម្បី​សង់ផ្ទះ​តូច​មួយ​សម្រាប់​គ្រួសារ​មាន​សមាជិក​ប្រាំបួន​នាក់​។​

លោក ឲ្យ​ដឹង​ថា៖ «ខ្ញុំ​ធ្លាប់​តែ​រក​ប្រាក់​បាន​២០​ដុល្លារក្នុង​មួយថ្ងៃ ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​ខ្ញុំ​រក​បាន​តែ​៥​ដុល្លារ ថ្ងៃខ្លះ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​រក​បាន​សូម្បី​មួយ​ដុល្លារ។ ខ្ញុំ​បារម្ភ​ណាស់ ហើយ​មិន​ដឹង​ថា​ត្រូវ​ទៅណា​ទេ»។ លោក​បន្ថែម​ថា៖ «​គ្មាន​គ្រួសារ​ណាមួយ​បាន​ទទួល​ជំនួយ​ពី​រដ្ឋាភិបាល​ទេ​អំឡុងពេល​វិបត្តិ​កូវីដ១៩ នេះ ហើយ​អាជ្ញាធរ​មិន​ដែល​មក​មើល​ប្រ​ជា​ពល​រដ្ឋ​នៅទី​នេះ​ដែរ» (រាយការណ៍​បន្ថែម​ដោយ ជា​ សុខនី)

ប្រែសម្រួលពីអត្ថបទភាសាអង់គ្លេស៖ Lakeside families in Russei Keo challenge their evictions during COVID-19 crisis

173 views
ព័ត៌មានថ្មីៗ »
អត្ថបទពេញនិយម »