សមាគមសម្ព័ន្ធអ្នកសារព័ត៌មានកម្ពុជា

ម្ភៃឆ្នាំកន្លងផុតទៅ អ្នកភូមិឡពាងនៅតែបន្តទាមទាររកដំណោះស្រាយលើជម្លោះដីធ្លី

អ្នកភូមិឡពាងមកដល់សាលាឧទ្ធរណ៍ក្នុងក្រុងភ្នំពេញ។ រូបថតកាលពីថ្ងៃទី២០ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២១។ ខេមបូចា/ព្រីង សំរាំង
អ្នកភូមិឡពាងមកដល់សាលាឧទ្ធរណ៍ក្នុងក្រុងភ្នំពេញ។ រូបថតកាលពីថ្ងៃទី២០ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២១។ ខេមបូចា/ព្រីង សំរាំង

កាល​ពី​ខែ​មុន អ្នកភូមិ​២០​នាក់​ពី​សហគមន៍​ឡពាង​​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ស្រុក​កំពង់ត្រឡាច​ ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង​មក​ក្រុង​ភ្នំពេញ​ ដើម្បី​ចូលរួម​ក្នុង​សវនាការ​នៅ​សាលាឧទ្ធរណ៍​ជុំវិញ​រឿងក្តី​មួយ​ដែល​បាន​អូសបន្លាយ​ពេល​អស់២០កន្លងមក​នេះ។ នៅ​ពេល​ពួកគេ​មក​ដល់ ពួកគេ​បាន​ទទួល​ដំណឹង​ថា សវនាការ​ត្រូវ​បាន​លើកពេល​ ពីព្រោះ​ចៅក្រម​ម្នាក់​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ចៅក្រមសរុប​បី​នាក់​គឺ​ជាប់​សាច់ញ្ញាតិ​របស់​មេធាវី​ការពារ​ក្តី​ឲ្យ​ភាគី​ក្រុមហ៊ុន។

ការ​ពន្យារ​ពេល​នេះ​គឺ​ជា​ភាពជាប់គាំង​ចុងក្រោយ​បង្អស់​មួយ​នៅ​ក្នុង​ជម្លោះ​ដីធ្លី​រវាង​អ្នកភូមិ​ឡពាង​ និង​ក្រុមហ៊ុន KDC ដែល​ជា​ក្រុមហ៊ុន​ដ៏​មាន​អំណាច​មួយ​ ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​អ្នកស្រី​ ជា ខេង ភរិយា​របស់​រដ្ឋមន្រ្តី​ក្រសួង​រ៉ែ​និង​ថាមពល​លោក ស៊ុយ សែម។

ថ្លែង​នៅ​ខាង​ក្រៅ​តុលាការ សកម្មជន​​អ្នកស្រី អ៊ំ សូភី អាយុ ៤១​ឆ្នាំ និយាយ​ថា អ្នកស្រី​មាន​អារម្មណ៍​ថា ការ​ពន្យារពេល​ដូចនេះ​គឺ ​ធ្វើ​ឡើង​ដើម្បី​ឲ្យ​ហត់នឿយ​ចំពោះ​អ្នក​ភូមិ​ដែល​បាន​តស៊ូ​នឹង​ជម្លោះ​ដីធ្លី​នេះ​ចាប់តាំង​ពី​ឆ្នាំ ២០០០​មក។

អ្នកស្រី​បាន​និយាយ​ថា៖ «យើង​ត្រូវ​ចំណាយ ៣០០.០០០​រៀល [ប្រមាណ ៧៥​ដុល្លារ] ដើម្បី​ជួលឡាន​មកចូលរួម​សវនាការ ដូច្នេះ​នៅ​ពេល​ដែល​សវនាការ​មិនបាន​ធ្វើឡើង យើង​ខាតបង់​ពេលវេលា និង​លុយកាក់​ ពីព្រោះ​យើង​ជាអ្នកក្រ»។ ដោយអ្នកស្រីបន្តទៀតថា៖ «ខ្ញុំ​គិត​ថា នៅ​ពេល​តុលាការ​សម្រេច​ដូច្នេះ ពួកគេ​ហាក់ដូចជា​មិន​គិត​ពី​ផលប៉ះពាល់​មក​លើ​ពលរដ្ឋ​ក្រីក្រ​នោះ​ទេ»។

ពលរដ្ឋ​ជាច្រើន​គ្រួសារ​មិនទាន់​ដោះស្រាយជម្លោះ​ជាមួយ​នឹង​ក្រុមហ៊ុន KDC រួចរាល់​នៅឡើយ​ទេ ដែល​ពួកគេ​និយាយ​ថា បាន​រំលោភ​យក​ដី​របស់​ពួកគេ​ប្រមាណ ១០០​ហិចតា ចាប់តាំង​ពី​ឆ្នាំ​ ២០០០​មក។ កាល​ពី​ឆ្នាំ​ ២០០៧ ក្រុមហ៊ុន​នេះ​ត្រូវ​បាន​ផ្តល់​ប្លង់ដី​ផ្លូវការ​ចំពោះដី​ទំហំ ៥១២ ហិចតា ដែល​ ១៨៤ ហិចតា​ក្នុង​នោះ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​គ្រួសារ​ចំនួន ១០៨ និង​ចាប់ផ្តើម​រារាំង​មិនឲ្យ​មាន​ការ​ចូល​តំបន់​ដី​ខ្លួន​កាន់កាប់។ នេះ​បើ​យោង​ទៅ​តាម​ករណី​សិក្សា​​មួយ​ឈ្មោះ​ថា Focus on the Global South។ មួយ​ឆ្នាំ​បន្ទាប់​មក ប៉ូលិស​និង​កម្មករ​បាន​បំផ្លាញ​ផ្ទះ​ចំនួន ១៤​ខ្នង ដោយ​បង្ខំ​ឲ្យ​ពលរដ្ឋ​ចុះចេញ​ពី​ដី​របស់​ពួកគេ។ ខណៈ​ពេល​មាន​ការ​គំរាមកំហែង​ពី​ក្រុមហ៊ុន​និង​ភាព​ហត់នឿយ​ក្នុង​ការ​តស៊ូ​ទាមទារ ចំនួន​គ្រួសារ​ដែល​នៅ​បន្ត​តវ៉ា​នឹង​ក្រុមហ៊ុន KDC បាន​ធ្លាក់​ចុះ​មក​ត្រឹម ៥០។ នេះ​បើ​យោង​ទៅ​តាម​អ្នកស្រី​សូភី។ អ្នកស្រី​សូភី​បាន​បន្ត​ថា កាល​ពី​ឆ្នាំ ២០១១ គ្រួសារ​ចំនួន ៥២​ បាន​ដាក់​ពាក្យ​បណ្តឹង​ទៅ​តុលាការ​ទាមទារ​សិទ្ធិ​កាន់កាប់​ដី​ពី​មុន​របស់​ពួកគេ​ឡើង​វិញ ប៉ុន្តែ​​មិនមាន​ការ​វិវត្ត​ទៅ​មុខ​ប៉ុន្មាន​ទេ​ក្រោយ​ពី​មាន​ការ​ដាក់​ពាក្យ​បណ្តឹង។

អ្នកស្រី​បាន​និយាយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​បាន​ដី​ខ្ញុំ​មក​វិញ ពីព្រោះ​កសិករ​ចង់បាន​ដី​ដើម្បី​ធ្វើ​ស្រែ។ ប្រសិន​បើ​គេ​ចង់​ឲ្យ​ជា​លុយ​មក​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​នឹង​យក​តាម​តម្លៃ​ទីផ្សារ​ដី»។

សម្រាប់​អ្នកស្រី​សូភី និង​គ្រួសារ​ដទៃទៀត ជម្លោះ​ដែល​កំពុង​តែ​កើត​មាន​បាន​ប៉ះពាល់​ដល់​ជីវិត​របស់​ពួកគេ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ កាល​ពី​ឆ្នាំ ២០០៩ អ្នកស្រី​និង​ស្វាមី​បាន​ភៀសខ្លួន​ទៅ​ប្រទេស​ថៃ បន្ទាប់​ពី​តុលាការ​បាន​ចេញ​ដីកា​ចាប់ខ្លួន​អ្នកទាំងពីរ ដោយ​បាន​ស្នាក់​នៅ​ប្រទេស​នោះ​អស់រយៈពេល​បី​ឆ្នាំ។ អ្នកភូមិ​ជាង ១០នាក់ រួម​ទាំង​មេភូមិ​ផង​ដែរ បាន​ប្រឈម​នឹង​បទចោទប្រកាន់​ផ្សេងៗ ការ​ចាប់ខ្លួន និង​ការ​ចាប់ដាក់​ពន្ធនាគារ ស្រប​ពេល​ពួកគេ​ធ្វើ​ការ​ប្តឹង​​តវ៉ា និង​ទាមទារ​សំណង​ចំពោះ​ដី​របស់​ពួកគេ។

អ្នកភូមិ​ត្រូវ​បាន​រារាំង​ទាំងស្រុង​មិនឲ្យ​ចូល​ដី​ចាប់តាំង​ពី​ឆ្នាំ ២០១៤ នៅ​ពេល​ដែល​ក្រុមហ៊ុន KDC បាន​ប្រើប្រាស់​កម្មករ​រាប់រយ​នាក់​ដើម្បី​សង់​របង​ជញ្ជាំង​បេតុង​ជុំវិញ​ដី។ នៅ​ពេល​អ្នកភូមិ​ព្យាយាម​បញ្ឈប់​ការ​សាងសង់ អំពើហិង្សា​បាន​កើតឡើង​ ដែល​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​ការ​ចាប់ខ្លួន​បន្ថែម​ទៀត។ បន្ទាប់​មក គ្រួសារ​ប្រមាណ ៣៥ បាន​ចុះ​​ហត្ថលេខា​លើ​កិច្ចព្រមព្រៀង​ទទួល​សំណង បើទោះ​ជា​អ្នកស្រី​សូភី​ទទួច​ថា គ្រួសារ​ទាំង​នោះ​បាន​ធ្វើ​ដូច្នេះ​ ដោយសារ​តែ​មាន​ការ​គំរាមកំហែង។

អ្នកភូមិ​ឡពាង​មក​ដល់​សាលាឧទ្ធរណ៍​ក្នុង​ក្រុង​ភ្នំពេញ​។ រូបថត​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី២០ ខែ​តុលា ឆ្នាំ​២០២១។ ខេមបូចា/ ព្រីង​ សំរាំង
អ្នកភូមិ​ឡពាង​មក​ដល់​សាលាឧទ្ធរណ៍​ក្នុង​ក្រុង​ភ្នំពេញ​។ រូបថត​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី២០ ខែ​តុលា ឆ្នាំ​២០២១។ ខេមបូចា/ ព្រីង​ សំរាំង

អ្នកភូមិ​មួយ​រូប​ទៀត អ្នកស្រី ឈិត សុខន​ អាយុ ៦០​ឆ្នាំ បាន​និយាយ​ថា កាល​ពី​ឆ្នាំ ២០០៧ ស្វាមី​របស់​អ្នកស្រី​ត្រូវ​បាន​ជាប់​ពន្ធនាគារ ៦​ឆ្នាំ បន្ទាប់​ពី​បដិសេធ​មិន​ទទួល​កិច្ចព្រមព្រៀង​សំណង​ជា​ថ្នូរ​នឹង​ដី ៨​ហិចតា​ ដែល​គ្រួសារ​របស់​អ្នកស្រី​បាន​ស្នាក់អាស្រ័យ​ ចាប់តាំង​ពី​ឆ្នាំ ១៩៨២​មក។

អ្នកស្រី​ សុខន​​ បាន​និយាយថា៖ «ប្តី​របស់​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ជាប់​ក្នុង​ពន្ធនាគារចំនួន​បី​ រួម​មាន​ពន្ធនាគារ​ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង ពន្ធនាគារ​ព្រៃស និង​ពន្ធនាគារ​ត្រពាំងថ្លុង»។​ ដោយអ្នកស្រីឲ្យដឹងទៀតថា៖ «ខ្ញុំ​គិត​ថា ពិត​ជា​អយុត្តិធម៌​ណាស់​សម្រាប់​គ្រួសារ​ខ្ញុំ ពីព្រោះ​ពួកគេ​បាន​ចាប់ខ្លួន​ប្តី​របស់​ខ្ញុំ​ដាក់ពន្ធនាគារ ហើយ​ពួកគេ​បានយកដី​​យើងទៀត»

​អ្នកស្រី​បាន​បន្ត​ថា៖ «ខ្ញុំ​សូម​ស្នើ​ទៅ​សម្តេច​ម៉ែ និង​ព្រះមហាក្សត្រ និង​សម្តេច​ហ៊ុន សែន​ ដើម្បី​ជួយ​ដោះស្រាយ​ជម្លោះ​ដីធ្លី​ឲ្យ​អ្នកភូមិ​ឡពាង​ ពីព្រោះ​យើង​ជាប់​ក្នុង​ជម្លោះ​ដីធ្លី​នេះ​ប្រហែល​ ២០​ឆ្នាំ​មក​ហើយ»។

អ្នកភូមិ​មួយ​ចំនួន​កត់សម្គាល់​ថា ខណៈ​ពួកគេ​បាន​ចុះ​ហត្ថលេខា​លើ​កិច្ចព្រមព្រៀង​ទទួល​សំណង ប៉ន្តែពួកគេ​មិន​​បាន​ទទួល​លុយ​នោះ​ទេ ហើយ​អ្នកដទៃ​ទៀត​បាន​លើកឡើង​ថា ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​បញ្ឆោត​ឲ្យ​ចុះ​ហត្ថលេខា​លើ​កិច្ចព្រមព្រៀង​ទទួល​សំណង។

លោក រាជ សីមា អាយុ ៤០​ឆ្នាំ តំណាង​អ្នកភូមិ​មួយ​រូប​ទៀត​ បាន​និយាយ​ថា រូបលោក​ផង​ដែរ​ក៏​មាន​ការ​អស់សង្ឃឹម​នឹង​សេចក្តីសម្រេច​របស់​តុលាការ​ក្នុង​ការ​ពន្យារពេល​សវនាការ ដោយ​កត់សម្គាល់​ថា តុលាការ​អាច​ផ្លាស់ប្តូរ​ចៅក្រម​ មុន​ពេល​ថ្ងៃ​សវនាការ។

លោក​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «យើង​ជា​ពលរដ្ឋ​ក្រីក្រ យើង​មិនមាន​ប្រាក់​ដើម្បី​ចាយ​លើ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​មក​ចូលរួម​ក្នុង​សវនាការ​ជា​ច្រើនលើកច្រើនសារ​នោះ​ទេ»

លោក​ សីមា បាន​ដាក់ពាក្យ​បណ្តឹង​ដើម្បី​មោឃភាព​លើ​កិច្ចសន្យា ដោយ​និយាយ​ថា លោក​ទទួល​បាន​សំណង​ជា​សែក​ចំនួន​ពីរ​ពី​ក្រុមហ៊ុន​ បន្ទាប់​ពី​ការ​ចរចា។ ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​លោក​យក​សែក​នោះ​ទៅ​បើក​ គឺ​មិនមាន​លុយ​នោះ​ទេ។

លោក​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «ខ្ញុំ​បាន​យល់ព្រម​ទទួល​សំណង​ ពីព្រោះ​ក្រុមហ៊ុន​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នូវ​ប្រាក់​ចំនួន​ ២០.០០០​ដុល្លារ… ប៉ុន្តែ​សែក​នោះ​មិនមាន​លុយ»

អ្នកភូមិ​មក​ពី​សហគមន៍​ឡពាង​ធ្វើ​ដំណើរ​អំឡុងពេល​ការ​តវ៉ាមួយ​នៅ​ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង កាល​ពី​ឆ្នាំ​ ២០១៣។ រូបថត​ផ្តល់​ឲ្យ។
អ្នកភូមិ​មក​ពី​សហគមន៍​ឡពាង​ធ្វើ​ដំណើរ​អំឡុងពេល​ការ​តវ៉ាមួយ​នៅ​ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង កាល​ពី​ឆ្នាំ​ ២០១៣។ រូបថត​ផ្តល់​ឲ្យ។

អ្នកស្រី សួន ញ៉េន អាយុ ៤៧​ឆ្នាំ អ្នកភូមិ​ម្នាក់​ទៀត​ បាន​និយាយ​ថា បន្ទាប់​ពី​ដី​របស់​អ្នកស្រី​ចំនួន ៣,៥ ហិចតា​ត្រូវ​បាន​រឹបអូស​ អ្នកស្រី​ត្រូវ​បាន​អញ្ជើញ​ឲ្យ​ចូលរួម​ក្នុង​ការ​ប្រជុំ​មួយ​នៅ​ការិយាល័យ​ស្រុក​កំពង់ត្រឡាច​កាល​ពី​ឆ្នាំ ២០១៤។ នៅ​ទី​នោះ ម្ចាស់​ក្រុមហ៊ុន KDC អ្នកស្រី ជា ខេង បាន​អញ្ជើញ​អ្នកភូមិ​ឲ្យ​ចូល​ក្នុង​បន្ទប់​ម្នាក់​ម្តង។ នៅ​ពេល​អ្នកស្រី​ ញ៉េន ​ចូល​ទៅ អ្នកស្រី ​ខេង ​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​អ្នកស្រី​នូវ​ប្រាក់​ចំនួន ៦​ លាន​រៀល​ ដោយ​ប្រាប់​ឲ្យ​អ្នកស្រី​ទទួល​យក​ប្រាក់​នោះ ហើយ​ផ្តិតមេដៃ​លើ​ឯកសារ​ ដែល​អ្នកស្រី​ទើបតែ​ដឹង​នៅ​ពេល​ក្រោយ​មក​ថា​ជា កិច្ចសន្យា​លក់​ដី។ ​

​អ្នកស្រី​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «ខ្ញុំ​អត់​មាន​ចេះអក្សរ​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​មិនយល់​ពី​លុយគោការណ៍​យ៉ាងម៉េច​ដែរ»។​ ដោយអ្នកស្រីបន្តថា៖ «ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ឮ​ថា ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​មិន​យក​លុយ​នេះ​ទេ គាត់ [អ្នកស្រី​ជា​ ខេង] នឹង​ទារ​ប្រាក់​ ៤០​លានរៀល​ពី​ខ្ញុំ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​​បង់ប្រាក់​ ៤០​លាន​នោះ​ ដូច្នេះ​ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ទទួល​លុយ​នោះ»

អ្នកស្រី​បាន​បន្ត​ថា៖ «បន្ទាប់​មក​ យើង​ដឹង​ថា យើង​ត្រូវក្រុមហ៊ុន​បោកប្រាស់ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​បាន​ដាក់​ពាក្យ​បណ្តឹង​ដើម្បី​លុប​ចោល​កិច្ចសន្យា​នោះ។ សូម​ឲ្យ​រដ្ឋាភិបាល និង​តុលាការ​ជួយ​រក​យុត្តិធម៌​ឲ្យ​អ្នកភូមិ​យើងខ្ញុំ​ផង​»។ ​

​អ្នកស្រី​ ស្វាយ ស៊ឹម មេឃុំ​តាជេស​ ក្នុង​ស្រុក​កំពង់ត្រឡាច ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង បាន​និយាយ​ថា ដោយសារ​ជម្លោះ​ដីធ្លីកំពុង​នៅ​បន្ត​មាន ដូច្នេះ​អ្នកស្រី​មិនអាច​ផ្តល់ការ​អធិប្បាយ​លើ​រឿង​នេះ​ទេ។

អភិបាល​ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង លោក ស៊ុន សុវណ្ណរិទ្ធិ​ បាន​និយាយ​ថា ក្រុមការងារ​រដ្ឋបាល​ខេត្ត​កំពុង​ពិនិត្យ​មើល​ជម្លោះ​ដីធ្លី​នានា​នៅ​ទូទាំង​ខេត្ត ហើយ​ចាប់ផ្តើម​ផ្តល់​ជា​ដំណោះស្រាយ​នៅ​ខែ​នេះ។

លោក​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «ក្រុម​ការងារ​របស់​យើង​នឹង​ជួយ​ដោះស្រាយ​ជម្លោះ​ដីធ្លី​​ទាំង ៧១ឃុំ ទូទាំង​ខេត្ត ហើយ​យើង​មិន​រើសអើស​ប្រឆាំង​នឹង​ឃុំ​ណា​មួយ​នោះ​ទេ»។​ ដោយឲ្យដឹងថា៖ «ខ្ញុំ​មិន​ធានា​ថា យើង​អាច​ដោះស្រាយ​គ្រប់​ជម្លោះ​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​យើង​នឹង​ព្យាយាម​ដោះស្រាយឲ្យអស់ពីលទ្ធភាព»

អ្នក​ភូមិ​ឡពាង​លើកសែង​ស្ត្រី​រងរបួសម្នាក់​ដែល​រង​ការ​វាយប្រហារ​ពី​កម្មករ​ក្រុមហ៊ុន​ KDC បន្ទាប់​ពី​មាន​បាតុកម្ម​ផ្ទុះឡើង​ប្រឆាំង​នឹង​ក្រុមហ៊ុន​កាល​ពីឆ្នាំ ២០១៤។ រូបថត​ផ្តល់​ឲ្យ។
អ្នក​ភូមិ​ឡពាង​លើកសែង​ស្ត្រី​រងរបួសម្នាក់​ដែល​រង​ការ​វាយប្រហារ​ពី​កម្មករ​ក្រុមហ៊ុន​ KDC បន្ទាប់​ពី​មាន​បាតុកម្ម​ផ្ទុះឡើង​ប្រឆាំង​នឹង​ក្រុមហ៊ុន​កាល​ពីឆ្នាំ ២០១៤។ រូបថត​ផ្តល់​ឲ្យ។ ​

លោក ផាត់ ពៅស៊ាង មេធាវី​តំណាង​ឲ្យ​ក្រុមហ៊ុន KDC និង​អ្នក​ដែល​ជាប់​សាច់ញ្ញាតិ​ជាមួយ​ចៅក្រម​ដែល​ត្រូវ​ដកខ្លួន​ពី​ការ​ជំនុំជម្រះ​​ក្តី​ខាង​លើ​នេះ​សុំ​មិន​ធ្វើ​ការ​អធិប្បាយ។

លោក​ គង់ ចាន់​មុនី អ្នកសម្របសម្រួល​នៃ​អង្គការ​លីកាដូ​ប្រចាំ​ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង បាន​និយាយ​ថា ប្រជាពលរដ្ឋសហគមន៍​​ខាង​លើ​បាន​ស្វែងរក​ដំណោះស្រាយ​ដោយ​សន្តិវិធី​ជា​យូរយារ​មក​ហើយ។

លោក​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «យើង​តែង​តែ​ជំរុញ​ឲ្យ​អាជ្ញាធរ​តុលាការ និង​អង្គភាព​ពាក់ព័ន្ធ​ស្វែងរក​យុត្តិធម៌​ឲ្យ​ជនរងគ្រោះ​ បើទោះជា​តាមរយៈ​ប្រព័ន្ធ​តុលាការ​ក៏​ដោយ»

លោក​បាន​កត់សម្គាល់​ថា ពលរដ្ឋ​ដែល​ជាប់​នៅ​ក្នុងជម្លោះ​មាន​ជីវភាព​កាន់តែ​ធ្លាក់ចុះ​អំឡុងពេល​វិបត្តិ​ជំងឺ​កូវីដ១៩ ដោយ​មិនអាច​ចូល​ទៅ​ប្រើប្រាស់​ដីស្រែ​ដែល​ខ្លួន​ត្រូវ​ការ​ចាំបាច់។ ​

លោក​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា អាជ្ញាធរ​នឹង​ជួយ​ស្វែងរក​ដំណោះស្រាយ​ឲ្យ​ពួកគេ​ដើម្បី​ជួយ​កាត់បន្ថយ​ភាពក្រីក្រ​របស់​ពួកគេ»

សម្រាប់​អ្នកស្រី​សូភី អ្នកស្រី​សង្ឃឹម​ថា ក្រុមការងារ​រដ្ឋបាល​ខេត្ត​ដែល​ទើប​នឹង​រៀបចំ​ថ្មី​នឹង​ជួយ​រក​ដំណោះស្រាយ​សម្រាប់​ជម្លោះ​រយៈពេល​ប្រមាណ​២០ឆ្នាំកន្លង​មក​នេះ។ បន្ទាប់​ពី​ការ​ពន្យារ​ការ​ប្រកាស​សាលក្រម​កាល​ពី​ខែ​មុន អ្នកស្រី​និង​អ្នកជិត​ខាង​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​តុលាការ​មក​បន់ស្រន់​នៅ​អាស្រម​ព្រះអង្គ​ដងកើ។

​អ្នកស្រី​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «ពីព្រោះ​អាជ្ញាធរ​និង​តុលាការ​តែងតែ​មិនផ្តល់​យុត្តិធម៌​ឲ្យ​អ្នកភូមិ។ ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​ព្រះអង្គ​ដងកើ​ជួយ​ជំរុញ​ឲ្យ​តុលាការ​ធ្វើ​ការ​សម្រេច​ដោយ​ឯករាជ្យ​និង​យុត្តិធម៌»

ប្រែសម្រួលពីអត្ថបទភាសាអង់គ្លេស៖ After two decades, Lor Peang villagers continue to push for a resolution in their land dispute

152 views
ព័ត៌មានថ្មីៗ »
អត្ថបទពេញនិយម »