ប្រាក់ដែលទទួលបានពីការឡើងវ៉ៃនៅលើសង្វៀនបានជួយឱ្យយុវជនម្នាក់អាចចិញ្ចឹមជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ និងតស៊ូរៀនសូត្ររហូតទទួលបានបរិញ្ញាបត្រ ហើយយុវជននេះមិនបានដោះដូរអាជីពនេះទេ ប៉ុន្តែបានប្រឹងហ្វឹកហាត់ក្លាយខ្លួនជាកីឡាករល្អមួយរូប និងបានក្លាយជាគ្រូបង្វឹកដែលមានសមត្ថភាព និងមានឈ្មោះល្បី ក្នុងចំណោមកីឡាករ និងគ្រូបង្វឹកល្អៗ អាចរកចំណូលបានខ្ពស់ក្នុងមួយខែៗ ដើម្បីឈានទៅបង្កើតបាននូវជីវភាពដ៏ប្រសើរមួយ។
ជាមនុស្សម្នាក់ ដែលធ្លាប់ហែលឆ្លងការលំបាករាប់មិនអស់ មុនពេលចាប់យកអាជីពប្រដាល់ ធ្វើជាមុខរបរ ឡុង សុវណ្ណឌឿន បានអះអាងថា ចាប់តាំងពីធ្វើជាអ្នកប្រដាល់ ពីដើមឆ្នាំ២០១០ រហូតមកដល់ពេលនេះ ផ្ទៃមុខ និងក្បាលរបស់គេមានស្នាមបែកជាង៣០០ថ្នេរ គឺបែកនៅកន្លែងដដែលៗ ហើយត្រូវបានគ្រូពេទ្យដេរម្តងហើយម្តងទៀត ប៉ុន្តែ សុវណ្ណឌឿន ដែលបានបញ្ចប់ការសិក្សាថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រ តាំងពីឆ្នាំ២០១២មកនោះ នៅតែមិនព្រមបោះបង់អាជីពឈឺសាច់នេះ។
សុវណ្ណឌឿន បាននិយាយថា៖ «គ្រួសាររបស់ខ្ញុំ និងសាច់ញាតិរបស់ខ្ញុំ បានស្តីបន្ទោសខ្ញុំថា ហេតុអ្វីមិនប្រើចំណេះដឹង រកការងារអ្វីធ្វើ ឱ្យផុតពីប្រដាល់ហ្នឹង ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែមិនអាចដើរចេញពីប្រដាល់ ព្រោះខ្ញុំមានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ទាំងការសិក្សា ការងារ និងមុខរបរមកដល់សព្វថ្ងៃ គឺដោយសារប្រដាល់»។
ជាកូនច្បងនៅក្នុងគ្រួសារកសិក មានបងប្អូន៤នាក់ យុវជន ឡុង សុវណ្ណឌឿន មានឈ្មោះក្នុងបញ្ជីជាតិថា ដន ដឿន បានចេញជួយរកស៊ីលោកឪពុក ទេព ស៊ីយ៉ាដន និងម្តាយ លឹម ស៊ីម តាំងពីរៀន នៅថ្នាក់ទី៤ ដោយបានទៅដឹកផ្លែឈើ និងសាំង ពីប្រទេសវៀតណាម មកឱ្យម្តាយលក់ នៅស្រុកកំណើត ស្ថិតនៅភូមិក្បាលកោះទៀវ (ក) ឃុំសំពៅពូន ស្រុកកោះធំ ខេត្តកណ្តាល។
នៅក្នុងខ្សែជីវិតដ៏វែងឆ្ងាយនេះ សុវណ្ណឌឿន ត្រូវរ៉ាប់រងមើលថែប្អូនប្រុសស្រី ជំនួសឪពុកម្តាយ ពេលពួកគាត់ ចេញទៅរកស៊ី នៅខេត្តឆ្ងាយៗរយៈពេលយូរ។ រូបគេ ត្រូវផ្ញើខ្លួនជាមួយម្តាយមីង និងប្តីគាត់ ដោយឆ្លៀតរកស៊ីផង រត់តាក់ស៊ីផង ហើយនៅចុងឆ្នាំ២០០៧ យុវជនម្នាក់នេះ បានសម្រេចមករកការងារធ្វើនៅភ្នំពេញ ដោយធ្វើជាកម្មកររោងចក្របារី នៅមុខព្រលានយន្តហោះអន្តរជាតិភ្នំពេញ។
យ៉ាងណាក៏ដោយ ក្រោយបានប្រឡងជាប់បាក់ឌុប ក្នុងនាមជាសិស្សស្វ័យរិន នៅឆ្នាំ២០០៨ សុវណ្ណឌឿន បានសម្រេចឈប់ធ្វើកម្មកររោងចក្របារី ដោយបានទៅលក់សាច់ជ្រូកជាមួយឪពុកមាខាងម្តាយ នៅផ្សារបឹងត្របែកថ្មីវិញ ព្រោះអាចរកចំណូលច្រើនជាងហ្នឹង ដើម្បីដោះស្រាយជីវភាពផង និងបានសិក្សានៅមហាវិទ្យាល័យផង ប៉ុន្តែដោយសារ មុខរបរនេះរកចំណូលលែងសូវបាន នៅពេលផ្ទុះជំងឺ H1N1 (ផ្តាសាយជ្រូក) សុវណ្ណឌឿន ក៏ឆ្លៀតទៅធ្វើការជាអ្នករត់តុបន្ថែមទៀត។
រំឭកដល់អតីតកាលដ៏ជូរចត់នោះ ឡុង សុវណ្ណឌឿន បញ្ជាក់ថា៖ «ដើម្បីបានលុយមកដោះស្រាយជីវភាពផង និងការសិក្សាផង ខ្ញុំតែងតែងើបនៅម៉ោង៣យប់ ដើម្បីកាប់ជ្រូកជាមួយឪពុកមាជានិច្ច តែការរកស៊ីមិនស្រួលដូចដេកស៊ីទេ។ ខ្ញុំបានហៅម្តាយ មកជួយលក់សាច់ជ្រូក ព្រោះគាត់ លក់សល់លុយជាង ប៉ុន្តែជងឺចង្រៃ H1N1 ធ្វើឱ្យគ្រួសារខ្ញុំ ជួបបញ្ហាវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចម្តងទៀត ដោយសឹងតែរកលុយបង់ថ្លៃឈ្នួលផ្ទះ មិនបានផង»។
ជាមួយវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចក្នុងគ្រួសារនេះ ដន ដឿន នៅថ្ងៃទី១ ខែមករា ឆ្នាំ២០១០ បានសម្រេចប្តូរឈ្មោះមកជា ឡុង សុវណ្ណឌឿន ដើម្បីលួចចូលហាត់ប្រដាល់ កុំឱ្យឪពុកម្តាយដឹង ព្រោះកំលោះរូបនេះ បានចាប់ផ្តើមដក់ចិត្តខ្លាំងនឹងប្រដាល់ ហើយចង់ប្រើជំនាញនេះ សាងកេរ្តិ៍ឈ្មោះឱ្យល្បាញល្បី និងរកចំណូលមកផ្តត់ផ្គង់ការសិក្សា និងក្រុមគ្រួសារវិញម្តង។
ក្រោមការខិតខំហ្វឹកហាត់ជាមួយលោកគ្រូ ឡុង សាលវ័ន្ត កីឡាករថ្មោងថ្មី សុវណ្ណឌឿន អាចអភិវឌ្ឍសមត្ថភាពបានយ៉ាងលឿន ុវ្មោងថ្ម ំ២០០៩ ូ ឡុង សាលវ័ន្តល្រុមុមចនិងបានចេញប្រកួតគូបើកឆាក ជាមួយប្រាក់តម្លៃខ្លួន ពី៦ ទៅ៨ម៉ឺនរៀល ហើយក៏បានឈានទៅដល់ការប្រកួតជាគូឯក ដោយទទួលបានតម្លៃខ្លួន ពី៣០ ទៅ៣៥ម៉ឺនរៀល។
ជាង១ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ឡុង សុវណ្ណឌឿន អាចដណ្តើមបានខ្សែក្រវាត់ក្នុងអាជីពដូចបំណង ក្រោយយកឈ្នះជើងខ្លាំង កែវ រំចង់ កាលពីនៅថ្ងៃទី៤ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០១១ តែក៏បាត់បង់ទៅវិញ នៅថ្ងៃទី២១ ខែកញ្ញាដដែល។ ប៉ុន្តែនៅឆ្នាំ២០១៥ សុវណ្ណឌឿន បានយកឈ្នះ ពេជ្រ សីហា ដើម្បីក្លាយជាម្ចាស់ខ្សែក្រវាត់ នៅសង្វៀន PNN។
នៅក្នុងអំឡុងពេលមានឈ្មោះល្បីបោះសំឡេងនោះ គឺជាពេលវេលាដែល សុវណ្ណឌឿន ទទួលបានតម្លៃខ្លួន ៣៥០ដុល្លារក្នុង១ប្រកួត ដើម្បីជួយក្រុមគ្រួសារ និងបានបញ្ចប់បរិញ្ញាប័ត្រផ្នែកទីផ្សារ នៅសាកលវិទ្យាល័យធនធានមនុស្ស ក្នុងឆ្នាំ២០១២ ដោយប្រើថវិកាបានពីប្រដាល់គុនខ្មែរជាង៨០ភាគរយ។
បន្ថែមលើការឡើងប្រដាល់ សុវណ្ណឌឿន ក៏បានធ្វើការងារជាពិធីករប្រដាល់នៅស្ថានីយ៍ទូរទស្សន៍ CTN និង CNC ពីឆ្នាំ២០១៣ ដល់ឆ្នាំ២០២១ ហើយពីឆ្នាំ២០១៥ ដល់ឆ្នាំ២០១៨ រូបគេ ក៏ទទួលសិទ្ធិលក់ផលិតផលរបស់ក្រុមហ៊ុនគុនខ្មែរ ប៊ីវើរិកជិក និងបានបើកអាហារដ្ឋានផ្ទះគុនខ្មែរ ពីឆ្នាំ២០១៨ ដល់ឆ្នាំ២០២២ ប៉ុន្តែមុខរបរទាំងនេះ ត្រូវបានបិទ ដោយសារការផ្ទុះឡើងនៃជំងឺកូវីដ-១៩។
យ៉ាងណាក៏ដោយ ចំពោះសកម្មភាពប្រដាល់ ឡុង សុវណ្ណឌឿន បានបន្តមកដល់សព្វថ្ងៃ ដោយរូបគេ នៅតែឡើងប្រកួតម្តងម្កាល ដែលអាចបានតម្លៃខ្លួន៥០០ដុល្លារ បន្ថែមទៅលើការងារជាអាជ្ញាកណ្តាលចៅក្រម និងជាគ្រូបង្វឹក ហើយរូបគេក៏ទើបបានបើកអាហារដ្ឋានឈ្មោះ «ផ្ទះឡុងសុវណ្ណឌឿន» នៅស្រុកកំណើត ដើម្បីឱ្យប្រពន្ធលក់ដូរផង និងសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ការហូបចុកដល់សិស្សគុនរបស់ខ្លួនផង។
សម្រាប់ចំណូល ដែលរកបានក្នុង១ខែៗ សុវណ្ណឌឿន បង្ហើបថា អាចបានចន្លោះពីជាង១ពាន់ ទៅ១២០០ដុល្លារ តែការចំណាយទៅលើថ្លៃទីតាំងបើកក្លិប ទឹក ភ្លើង ការផ្គត់ផ្គង់ដល់សិស្ស និងថ្លៃកូនរៀន គឺខែខ្លះក៏សល់បានខ្លះ ហើយខែខ្លះ ក៏ចូលដើមក៏មាន ប៉ុន្តែបុរសកូន៥រូបនេះ នៅតែពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលរូបគេ កំពុងធ្វើនៅពេលនេះ។
អ្នកកីឡាកាន់សញ្ញាបត្រទីផ្សារ សុវណ្ណឌឿន បញ្ជាក់ថា៖ «បើទោះបីជាពេលនេះ ខ្ញុំមិនទាន់បានជោគជ័យធំដុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានភាពជោគជាំក្នុងជីវិតលើវិស័យគុនខ្មែរ ហើយនេះជាបទពិសោធន៍របស់ខ្ញុំ សម្រាប់យកទៅប្រាប់ដល់ប្អូនៗ កូនៗ និងសិស្សរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីឱ្យពួកគេខិតខំអភិវឌ្ឍខ្លួន ឈានទៅទទួលបានជោគជ័យ លើវិថីមួយនេះ គឺទទួលបានថវិកាច្រើន និងមានតម្លៃខ្លួនខ្ពស់»។
ជាមួយគ្នានេះ សុវណ្ណឌឿន បានបង្ហាញពីមោទនភាព ដែលកូនសិស្សរបស់ខ្លួន៣នាក់បានជាប់ជម្រើសជាតិ។ «នេះជាជោគជ័យមួយសម្រាប់ខ្ញុំ ក្នុងនាមជាគ្រូបង្វឹក ហើយខ្ញុំចង់ឱ្យក្មេងៗទាំងអស់ក្លាយជាជម្រើសជាតិ។ ខ្ញុំដូចជាគ្រូបង្រៀនម្នាក់ ដែលចង់ឱ្យសិស្សរបស់ខ្លួន ទទួលបានជោគជ័យ នូវអ្វីដែលពួកគេបានរៀន មិនមែនបានតែរៀន ហើយចុងក្រោយអត់មានអ្វីត្រូវធ្វើនោះទេ»។
ទន្ទឹមនឹងនេះ សុវណ្ណឌឿន បានលើកទឹកចិត្តឱ្យយុវជនជំនាន់ក្រោយ ជាពិសេសអ្នកមិនមានលទ្ធភាពរៀនសូត្របានខ្ពស់ ចាប់យកអាជីពប្រដាល់ ដើម្បីធ្វើជាមុខរបរ ក្នុងការរកចំណូល ព្រោះមិនថា កីឡាករ កីឡាការិនីកម្រិតណានោះទេ ឱ្យតែខិតខំប្រឹងប្រែងព្យាយាម នឹងមានឱកាសបានឡើងប្រកួត ដ្បិតអីបច្ចុប្បន្នទាំងការប្រកួតថ្នាក់ជាតិ និងអន្តរជាតិ មានការគាំទ្រច្រើន ហើយប្រទេសផ្សេងៗ ក៏មានការយល់ដឹងពីគុនខ្មែរ កាន់តែច្រើន។
លោកបញ្ជាក់ថា៖ «កីឡាករកម្ពុជាយើង មានអាទិភាពខ្ពស់បំផុត នៅលើឆាកអន្តរជាតិ ហេតុនេះកីឡាករជួរមុខ នៅពេលនេះ គឺអ្នកខ្លះ មានផ្ទះ មានឡាន មានដី និងមានអ្វីៗផ្សេងទៀត ព្រោះកីឡាករខ្លះ តម្លៃខ្លួនមួយប្រកួតមានដល់៥ពាន់ដុល្លារ អ៊ីចឹងខ្ញុំគិតថា កីឡាករទាំងអស់ នឹងមានឱកាសបែបនេះដូចគ្នា ឱ្យតែពួកគាត់ខិតខំប្រឹងប្រែងហ្វឹកហាត់ ពង្រឹងសមត្ថភាពឱ្យបានខ្លាំង»។
ចំពោះស្ថានភាពប្រកួតប្រដាល់ នៅពេលនេះ ឡុង សុវណ្ណឌឿន បានអះអាងថា កីឡាករមានឈ្មោះបោះសំឡេង និងមានសមត្ថភាពខ្លាំង ក្នុងកម្រិត A អាចរកបានប្រាក់ចំណូលច្រើនជាងអ្នកធ្វើការងាររដ្ឋ និងការងារឯកជនទៅទៀត ហើយក៏អាចច្រើនជាងអ្នករៀនសូត្រដល់ថ្នាក់បណ្ឌិតមួយចំនួនផងដែរ។
«កីឡាករប្រដាល់យើងមួយចំនួន ទទួលបានជោគជ័យច្រើនជាងអ្នកធ្វើការងារមួយចំនួនធំ»។ សុវណ្ណឌឿន បញ្ជាក់ថា៖ «បើមួយប្រកួតបាន៥ពាន់ដុល្លារ ឬ១ពាន់ដុល្លារ ហើយ១ខែវ៉ៃបាន២ដង អ៊ីចឹងបើប្រៀបធៀបទៅនឹងបណ្ឌិតខ្លះ ដែលគាត់ខំសិក្សាពី១០ ទៅ២០ឆ្នាំ មានប្រាក់ចំណូល មិនច្រើនជាងកីឡាករជួរមុខរបស់យើងក្នុងពេលបច្ចុប្បន្នទេ ប៉ុន្តែសំខាន់កីឡាករជួរមុខរបស់យើង ចេះអភិវឌ្ឍខ្លួន ផ្សព្វផ្សាយគុនខ្មែរ ឬអត់ ព្រោះគុណតម្លៃរបស់ពួកគេ ក៏មានទៅតាមហ្នឹងដែរ»។
ចំណែកលោក ស្រ៊ឺ ស្រេង ហៅ សំណព្វ ដែលធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ជាអ្នកគ្រប់គ្រងកម្មវិធីប្រដាល់ នៅសង្វៀន PNN ហើយបច្ចុប្បន្ន បានក្លាយជាអ្នករៀបចំកម្មវិធីប្រដាល់១រូប និងជាអ្នកដឹកនាំកីឡាករ កីឡាការិនីប្រដាល់កម្ពុជា ទៅប្រកួត នៅក្រៅប្រទេសនោះ បានទទួលស្គាល់ថា វិស័យប្រដាល់គុនខ្មែរ ពេលនេះ បានជួយដល់ជីវភាពកីឡាករបានច្រើន នឹងធ្វើឱ្យពួកគេ មានកិត្តិយស និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះ នៅក្នុងសង្គម។
ចំណែកគ្រូបង្វឹក និងមន្រ្តីអាជ្ញាកណ្តាលចៅក្រម ក៏អាចរកបានចំណូលពីវិស័យកីឡាប្រដាល់ ដើម្បីដោះស្រាយជីវភាពក្នុងគ្រួសារ ហើយកីឡាករ និងគ្រូបង្វឹកខ្លះ បានយកប្រជាប្រិយរបស់គាត់ នៅក្នុងប្រដាល់គុនខ្មែរ ទៅបង្កើតឱ្យមានការគាំទ្រដល់ផលិតផល និងការប្រកបរបររបស់គាត់ ដើម្បីរកបានចំណូលមួយផ្នែកទៀត ដែលសុទ្ធតែជាផលប្រយោជន៍បានពីវិស័យប្រដាល់។
លោកបញ្ជាក់ថា៖ «ពីមុនមក ការប្រកបអាជីពប្រដាល់របស់កីឡាករយើងមួយចំនួន គ្រាន់តែជាការស្រឡាញ់ គឺវ៉ៃបានតែមួយប្រាវ ក៏ឈប់ទៅវិញទៅ ហើយក៏គ្មានទិសដៅថា នឹងត្រូវធ្វើអ្វីបន្តទៀត ប៉ុន្តែឥឡូវនេះអត់ទេ! ឱ្យតែគាត់ដាក់ចិត្តដាក់កាយ បានល្អប្រសើរ គាត់នឹងអាចក្លាយជាអ្នកមានជីវភាពធូរធារ»។
លោក សំណព្វ បានបន្តទៀតថា៖ «យើងឃើញហើយ កីឡាករខ្លះបានតម្លៃខ្លួនដល់ជាង៣ពាន់ដុល្លារ ក្នុង១ប្រកួត និងមានប្រាក់រង្វាន់នៅខាងក្រៅទៀត អ៊ីចឹងវាជារឿងដ៏ល្អប្រសើរ គឺនៅតែអ្នកវ៉ៃមិនទាន់ល្បីទេ ដែលមានជីវភាពមិនទាន់ប្រសើរ ប៉ុន្តែខ្ញុំលើកទឹកចិត្តឱ្យពួកគាត់ប្រឹងប្រែងហ្វឹកហាត់ ហើយនៅពេលក្លាយជាអ្នកប្រដាល់ល្បី គាត់នឹងមានជីវភាពធូរធារទៅថ្ងៃក្រោយទៀត»។
លោក ធន់ សុភា គ្រូបង្វឹកក្លិបប្រដាល់ធន់សុភាគុនខ្មែរ សមាគមកីឡាកងយោធពលខេមរភូមិន្ទ បានឱ្យដឹងថា នៅក្នុងចំណោមសិស្សគុន ដែលកំពុងហ្វឹកហាត់ប្រដាល់ជាមួយលោក គឺមានកីឡាការិនី៣នាក់ និងកីឡាករ៣នាក់ បានចាប់យកអាជីពប្រដាល់នេះ ដើម្បីឡើងប្រកួតយកលុយផ្គត់ផ្គង់ការសិក្សាផង និងជួយដល់ក្រុមគ្រួសារផង។
លោកបញ្ជាក់ថា៖ «នៅក្នុងចំណោមអ្នកទាំង៦នេះ មានខ្លះរៀននៅថ្នាក់ទី១១ ខ្លះទី ១២ និងខ្លះទៀត បានចូលដល់មហាវិទ្យាល័យហើយ អ៊ីចឹងគាត់មកហាត់ប្រដាល់ជាមួយខ្ញុំ ដើម្បីឡើងប្រកួតយកលុយរៀនផង និងជួយដល់ឪពុកម្តាយផង ប៉ុន្តែការរកចំណូលរបស់ពួកគាត់ វាអាស្រ័យទៅលើការបានឡើងប្រកួត»។
លោក ធន់ សុភា បានបន្ថែមថា៖ «បើសិនចាប់គូបានប្រកួតញឹកញាប់ ក៏បានចំណូលច្រើនទៅតាមហ្នឹង តែបើចាប់គូមិនបាន ហើយខានប្រកួតយូរពេក ក៏ជួបការខ្វះខាតដែរ ព្រោះនៅក្នុងចំណោមអ្នកទាំង៦នេះ មានអ្នកខ្លះ ទើបមានសមត្ថភាព ក្នុងកម្រិត B ដែលមិនទាន់មានទីផ្សារប្រកួតច្រើនទេ រីឯផ្នែកកីឡាការិនី ក៏មិនសម្បូរទីផ្សារប្រកួតដូចគ្នា ប៉ុន្តែចំពោះកីឡាករកម្រិត A មានទីផ្សារប្រកួតច្រើន និងរកបានចំណូលច្រើន»។
ចំណែកអតីតកីឡាករជើងខ្លាំង បឺត ខាំ និងជាគ្រូបង្វឹកក្លិបរាជសីហ៍មានរិទ្ធសមាគមកីឡាកងយោធពលខេមរភូមិន្ទ បានទទួលស្គាល់ថា ការទទួលបានចំណូលពីការប្រកួតប្រដាល់ នាពេលបច្ចុប្បន្ន គឺខុសគ្នាឆ្ងាយ កាលពីជាង១៥ឆ្នាំមុន ព្រោះជំនាន់លោកនៅជាកីឡាករល្បី វាយលំដាប់គូឯក គឺបានលុយតិច ត្រឹម៣០ ទៅ៤០ម៉ឺនរៀល ផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារមិនចង់រស់ផង។
លោកបានលើកឡើងថា៖ «ការប្រលោកក្នុងវិស័យកីឡាប្រដាល់ជាង២០ឆ្នាំរបស់ខ្ញុំ គឺពេលឈប់ប្រកួត នៅសល់តែកេរ្តិ៍ឈ្មោះទេ ព្រោះបានលុយតិចពេក។ យើងវ៉ៃហើយ យកលុយនោះទៅផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព សឹងតែមិនគ្រប់ផង ប៉ុន្តែបើប្រៀបធៀបជាមួយប្អូនៗឥឡូវ គឺកីឡាករមានឈ្មោះល្បី និងមានការគាំទ្រច្រើន គឺ១ប្រកួតៗមានតម្លៃខ្លួនរាប់ពាន់ដុល្លារ»។
លោកឱ្យដឹងទៀតថា៖ «ដូចជា ធឿន ធារ៉ា អីបានតម្លៃខ្លួនពី៤ទៅ៥ពាន់ដុល្លារ រីឯ ពេជ្រ សម្បត្តិ និង បឺត សង្ឃឹម ជាដើម បានចាប់ពី២ទៅ៣ពាន់ដុល្លារ ហើយនៅមានស្ពន់ស័រ ឧបត្ថម្ភ គឺបើអត់ឡើងវ៉ៃ ក៏ក្នុង១ខែៗបាន ៤ទៅ៥ពាន់ដុល្លារដែរ»។ លោកបន្តថា៖ «បើប្រៀបធៀបតម្លៃខ្លួន និងចំណូលដែលរកបានពីប្រដាល់សព្វថ្ងៃនេះ គឺខុសពីមុនដូចមេឃនិងដី អ៊ីចឹងកីឡាករល្បី មានប្រជាប្រិយខ្លាំង អាចរកបានចំណូលច្រើន ព្រោះការប្រកួតខ្លះវ៉ៃដាក់ផ្ទះ ដាក់ឡាន និងដណ្តើមខ្សែក្រវាត់ ដោយបានលុយរាប់ម៉ឺនដុល្លារ»។
ជុំវិញការរកចំណូលក្នុងវិស័យប្រដាល់ លោក បឺត ខាំ បានយកស្ថានភាពជាក់ស្តែងរបស់កីឡាករជើងខ្លាំង បឺត សង្ឃឹម ដែលជាក្មួយប្រុសរបស់លោកមកបញ្ជាក់ គឺក្នុងរយៈពេលមានឈ្មោះល្បី ៤ទៅ៥ឆ្នាំនេះ បឺត សង្ឃឹម អាចសល់ពីប្រដាល់ច្រើន ដោយមានផ្ទះ មានឡាន២គ្រឿង ហើយមានលុយ មានស្ពន់ស័រ ឧបត្ថម្ភប្រចាំខែ តាមរយៈការធ្វើជាទូតសុច្ឆន្ទៈ (BA) ឱ្យក្រុមហ៊ុនឯកជនផ្សេងៗទៀត។
ដោយមើលឃើញពីអត្ថប្រយោជន៍នេះ បឺត ខាំ បានលើកទឹកចិត្តឱ្យក្មេងៗ ចាប់យកអាជីពនេះ ដើម្បីរកចំណូលបាន ដូចកីឡាករជួរមុខ ពេលបច្ចុប្បន្ន ប៉ុន្តែលោកបានទម្លាយថា ការបង្ហាត់សិស្សថ្មី ឱ្យក្លាយទៅជាអ្នកល្បី មានការពិបាក ចំណែកការចាប់គូសម្រាប់កីឡាករ ស្ថិតក្នុងកម្រិត C និង B ក៏មានការពិបាក ដោយសារសង្វៀននីមួយៗ ត្រូវការតែកីឡាករកម្រិត A អ៊ីចឹងបើចាប់គូមិនបាន ក្លិបក៏មិនអាចរកចំណូលបាន ដើម្បីដំណើរការទៅមុខបានល្អដូចគ្នា។
បឺត ខាំ បានបញ្ជាក់ថា៖ «ក្លិបខ្ញុំដែលទើបបើកបាន៨ខែ ហើយគ្មានអ្នកឧបត្ថម្ភ គឺបើចាប់គូមិនសូវបាន ក៏មិនសប្បាយចិត្តដែរ ព្រោះរាល់ខែ ត្រូវបង់ថ្លៃជួលទីតាំងបើកក្លិប ថ្លៃទឹក ភ្លើង និងការហូបចុករបស់សិស្ស ក្នុង១ខែៗចូល១៥០០ដុល្លារ ហើយសព្វថ្ងៃក៏មានការពិបាក លើការចាប់គូ ប៉ុន្តែសង្ឃឹមថា ទៅថ្ងៃខាងមុខ អាចនឹងផ្លាស់ប្តូរ ចាប់គូបានច្រើន ព្រោះសិស្សរបស់ខ្ញុំ សុទ្ធតែមានសមត្ថភាព»។
កីឡាករជើងចាស់ធ្លាប់មានឈ្មោះល្បីខ្លាំង កាលពីជាង១០ឆ្នាំមុន កែវ រំចង់ បានសម្រេចចិត្តវិលមកប្រកួតជាថ្មី ហើយក៏មានគម្រោងបើកក្លិបផងដែរ។ សម្រាប់ការប្រកួត នៅលើសង្វៀនបាយ័នស្ទឹងមានជ័យ កាលពីថ្ងៃទី១៤ ខែកញ្ញា កន្លងមកនេះ កីឡាករវ័យ៣៦ឆ្នាំរូបនេះ បានយកឈ្នះពិន្ទុកីឡាករ Deyson Sapalo របស់ ប្រទេស Angola ដោយពិន្ទុ។
ចំពោះការសម្រេចវិលកាន់សង្វៀនជាថ្មីនេះ កែវ រំចង់ បញ្ជាក់ថា៖ «ការវិលមកកាន់សង្វៀន ជាថ្មីនេះ គឺដើម្បីរកចំណូលផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារផង ហើយគ្រោងបើកក្លិបខ្លួនឯងផង តែក៏សុំឱ្យមានការជួយបន្ថែមពីបងប្អូន ដើម្បីខ្ញុំមានលទ្ធភាពបើកក្លិប និងបណ្តុះបណ្តាលក្មេងៗជំនាន់ក្រោយ បានច្រើន»។
កែវ រំចង់ ធ្លាប់ជាកីឡាករមានឈ្មោះល្បីល្បាញជាងគេ ហើយក៏មានប្រាក់តម្លៃខ្លួនខ្ពស់ជាងគេ កាលពីជាង១០មុននោះ បានមើលឃើញថា វិស័យកីឡាប្រដាល់គុនខ្មែរ នៅពេលនេះ កាន់តែមានការរីកចម្រើន និងអាចរកបានចំណូលកាន់តែសមរម្យ។
រំចង់ បញ្ជាក់ថា៖ «កាលជំនាន់ខ្ញុំនៅល្បី បានតម្លៃខ្លួនជាង១ពាន់ដុល្លារ ចំណែកពេលនេះ ខ្ញុំបានចូល២ពាន់ដុល្លារ ក្នុងមួយប្រកួត គឺមានន័យថា គុនខ្មែររបស់យើង មានការរីកចម្រើនខ្លាំង ដោយមានស្ពន់ស័រ ជួយពីក្រោយ ល្អមែនទែន ធ្វើឱ្យកីឡាករមានទឹកចិត្តហ្វឹកហាត់ មិនស្តាយពេលវេលា អ៊ីចឹងកីឡាករ ដែលខំហ្វឹកហាត់ មានសមត្ថភាពល្អ គឺអាចរកចំណូលបានច្រើន ហើយពួកគេ ក៏អាចប្រើកេរ្តិ៍ឈ្មោះនៅក្នុងវិស័យប្រដាល់ ទៅបើកអាជីវកម្មផ្សេងៗទៀតផងដែរ»។
លោក ខូវ ឆាយ ប្រធានសហព័ន្ធកីឡាប្រដាល់គុនខ្មែរ បានលើកឡើងថា វិស័យប្រដាល់ទទួលបានការគាំទ្រកាន់តែច្រើនពីប្រជាពលរដ្ឋកម្ពុជា ទាំងក្នុងស្រុក និងក្រៅប្រទេស ក៏ដូចជាបណ្តាប្រទេសជាដៃគូគុនខ្មែរ ធ្វើឱ្យវិស័យឯកជន ងាកមកគាំទ្រ និងឧបត្ថម្ភ បង្កើតឱ្យមានព្រឹត្តិការណ៍ប្រកួតកាន់តែច្រើនទាំងក្នុង និងក្រៅប្រទេស ហើយកម្មវិធីទាំងអស់នោះ បានផ្តល់ការងារច្រើនដល់កីឡាករ កីឡាការិនី គ្រូបង្វឹក មន្រ្តីអាជ្ញាកណ្តាល ចៅក្រម និងអ្នកពាក់ព័ន្ធផ្សេងៗទៀត។
លោក ឆាយ បានឱ្យដឹងថា មានក្លិបថ្មី បានបើកដំណើរការច្រើន គឺគ្រាន់តែក្នុងឆ្នាំ២០២៥នេះ មានក្លិបបើកក្លិបថ្មីជិត៤០ ដែលភាគច្រើន នៅតាមខេត្ត ហើយបើតាមតួលេខចាស់ គឺមកដល់ពេលនេះ មានក្លិបជាង១៥០ក្លិប និងមានកីឡាករ កីឡាការិនីប្រមាណ ១២០០នាក់ ប៉ុន្តែក៏មានក្លិបមួយចំនួន បានបិទទៅវិញ ក្នុងពេលផ្ទុះឡើងនៃជំងឺកូវីដ-១៩ ដែលសហព័ន្ធ នឹងធ្វើបច្ចុប្បន្នភាពឡើងវិញ នាពេលខាងមុខ។
លោកថ្លែងថា៖ «យើងឃើញហើយថា កីឡាប្រដាល់ កាលពីអតីតកាល មិនអាចជួយឱ្យពួកគាត់ មានជីវភាពប្រសើរទេ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ននេះ ការរីកចម្រើននៃវិស័យប្រដាល់គុនខ្មែរ ធ្វើឱ្យកីឡាករកម្រិតខ្ពស់ ទទួលបានថវិកាសមរម្យ បានរហូតដល់រាប់ពាន់ដុល្លារ ក្នុង១ប្រកួត ហើយព្រឹត្តិការណ៍ធំខ្លះ បានដល់ម៉ឺនដុល្លារ អ៊ីចឹងកីឡាករកម្រិតខ្ពស់មួយចំនួនធំ ទទួលបានជីវភាពល្អប្រសើរ មានឡាន មានផ្ទះវីឡា ហើយក៏មានចំណូលរាប់ពាន់ រហូតដល់រាប់ម៉ឺនដុល្លារ ក្នុង១ខែ»។
យ៉ាងណាក៏ដោយ លោក ខូវ ឆាយ បានបង្ហើបថា សហព័ន្ធ នឹងខិតខំប្រឹងប្រែង ធ្វើម៉េចអភិវឌ្ឍកម្រិតគុនខ្មែរ ពីកម្រិតស្ម័គ្រចិត្ត ទៅកម្រិតអាជីព ហើយពីកម្រិតអាជីពទាប ទៅអាជីពខ្ពស់ ព្រោះលោកទទួលស្គាល់ថា ក្រៅពីកីឡាករកម្រិតខ្ពស់ (កម្រិត A) គឺកីឡាករកម្រិត B ជាពិសេសកម្រិត C នៅតែមានជីវភាពមិនទាន់ល្អប្រសើរ ព្រោះមិនសូវទទួលបានឱកាសប្រកួតច្រើន និងមានប្រាក់តម្លៃខ្លួនមិនទាន់ខ្ពស់។
ចំណែក ការស្វែងទីផ្សារប្រកួត សម្រាប់កីឡាការិនីប្រដាល់គុនខ្មែរវិញ រឹតតែខ្សត់ ព្រោះកីឡាការិនីមិនដល់១០នាក់ ត្រូវបានចាប់គូឱ្យឡើងប្រកួត នៅរៀងរាល់សប្តាហ៍ ខណៈកីឡាករវិញ បានឡើងប្រកួតចន្លោះពី១៤០ ទៅ១៦០នាក់ បានឡើងប្រកួតជារៀងរាល់សប្តាហ៍ នៅលើសង្វៀនរបស់ស្ថានីយទូរទស្សន៍បាយ័ន, PNN, CNC, TOWN ទទក ប៉ុស្តិ៍លេខ៥ និងស្ថានីយទូរទស្សន៍ហង្សមាស ចាប់ពីថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ដល់ថ្ងៃអាទិត្យ។
លោក ខូវ ឆាយ បានបញ្ជាក់ថា ដោយសារកីឡាការីនីចូលហាត់ប្រដាល់ នៅមានចំនួនតិច ហើយសមត្ថភាពរបស់ពួកគាត់ មិនទាន់ឈានដល់បុរស ហេតុនេះយើងត្រូវការពេលវេលា ដើម្បីអភិវឌ្ឍធនធានកីឡាការិនីឱ្យសម្បូរ និងមានកម្រិតខ្ពស់សិន ទើបអាចទទួលបានការគាំទ្រពីអ្នកទស្សនា និងអាចទទួលបានការឧបត្ថម្ភតម្លៃខ្លួនបានល្អប្រសើរជាងមុន។
លោកបញ្ជាក់ថា៖ «នៅពេលយើងចូលដល់កម្រិតអាជីពហើយ បានន័យថា ថវិកា ដែលផ្តល់ឱ្យកីឡាករ កីឡាការិនី និងអ្នកពាក់ព័ន្ធ អាចមានជីវភាពរស់រាន បានសមរម្យ ដោយមិនចាំបាច់ទៅបង្កបង្កើតមុខរបរផ្សេងទេ គឺគាត់អាចមានជីវភាពមានបាន ដោយចាប់យកតែអាជីពប្រដាល់នេះ ដោយអាចថា វ៉ៃមួយប្រកួតបានថវិការាប់ម៉ឺនដុល្លារ ទៅថ្ងៃអនាគត ហេតុនេះយើងត្រូវការអភិវឌ្ឍជំហានទៅមុខ»។
លោកបន្ថែមថា៖ «យើងប្រឹងប្រែងណាស់ ដើម្បីឱ្យវិស័យកីឡាគុនខ្មែរទាំងមូល មានការរីកចម្រើន តែក្នុងនោះបើសិនជាកីឡាករ កីឡាការិនីរបស់ក្លិបណា មិនប្រឹងប្រែង គឺនៅតែមិនទទួលបានផល អ៊ីចឹងក្នុងចំណុចនេះ ខ្ញុំសំណូមពរឱ្យយើងខំប្រឹងប្រែង ដើម្បីទទួលបានផលប្រយោជន៍ទាំងអស់គ្នា ព្រោះយើងមានកម្មវិធីច្រើនណាស់ ទាំងក្នុង និងក្រៅប្រទេស តែគ្រប់កម្មវិធីទាំងអស់ គេត្រូវការតែកីឡាករ កីឡាការិនី មានសមត្ថភាព»៕
