រដ្ឋាភិបាលបានអនុម័តដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាប្រចាំខែចំនួន ២ដុល្លារ សម្រាប់កម្មករក្នុងវិស័យកាត់ដេរ ស្បែកជើង និងផលិតផលសម្រាប់ការធ្វើដំណើរ ដែលធ្វើឱ្យប្រាក់ឈ្នួលគោលកើនឡើងដល់២១២ដុល្លារសម្រាប់ឆ្នាំ២០២៧ នៅថ្ងៃទី៣០ ខែកញ្ញា ខណៈដែលកម្មករ និងសហជីពលើកឡើងថា ចំនួនទឹកប្រាក់នេះនឹងមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ចំណាយលើការរស់នៅរបស់ពួកគេឡើយ។
ពួកគេបានលើកឡើងថា ប្រាក់ឈ្នួលគោលបច្ចុប្បន្នចំនួន ២១០ដុល្លារ ទោះបីជាបូករួមទាំងប្រាក់ឧបត្ថម្ភថ្លៃធ្វើដំណើរចំនួន ២,៥០ដុល្លារក៏ដោយ ក៏នៅតែមិនគ្រប់គ្រាន់ដែរ ដោយពួកគេបានលើកឡើងអំពីការចំណាយជាមធ្យមប្រចាំខែរបស់គ្រួសារកម្មករកាត់ដេរ ដែលមានចំនួន ៥០៤ដុល្លារ។
នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំចុងក្រោយរបស់ក្រុមប្រឹក្សាជាតិប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា ដែលមានសមាសភាពត្រីភាគី កាលពីថ្ងៃទី៣០ ខែកញ្ញា សមាជិកភាគច្រើនក្នុងចំណោមសមាជិកក្រុមប្រឹក្សាសរុប ៥១រូប បានបោះឆ្នោតគាំទ្រតួលេខប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា ២១០ដុល្លារ ដោយសមាជិកចំនួន៤៧រូប បានបោះឆ្នោតគាំទ្រតួលេខ ២១០ដុល្លារ ខណៈសមាជិក ៣រូបបានគាំទ្រតួលេខ ២២៥ដុល្លារដែលស្នើឡើងដោយសហជីព ហើយសន្លឹកឆ្នោតមួយមិនបានការ។
លោក ហេង សួរ រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងការងារប្រាប់អ្នកសារព័ត៌មានថា បន្ទាប់ពីការបោះឆ្នោតរួចមក លោកនាយករដ្ឋមន្ត្រី ហ៊ុន ម៉ាណែត បានសម្រេចបន្ថែមប្រាក់ចំនួន ២ដុល្លារ ទៅលើតួលេខ ២១០ដុល្លារ ដែលក្រុមប្រឹក្សាបានកំណត់ ធ្វើឱ្យប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាសម្រាប់ឆ្នាំ២០២៧ កើនឡើងដល់ ២១២ដុល្លារ ហើយតួលេខនេះត្រូវបានអនុម័តដោយក្រុមប្រឹក្សាជាតិប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា។ ចំណែកឯអត្ថប្រយោជន៍ផ្សេងៗ ដែលមានស្រាប់ គឺនៅតែរក្សាទុកដដែល។
លោក ហេង សួរ បានមានប្រសាសន៍ថា អ្នកសេដ្ឋកិច្ចមួយចំនួន និងអង្គការផ្សេងទៀត ដែលពិភាក្សាអំពីបញ្ហាសេដ្ឋកិច្ច ប្រហែលជាមិនយល់ច្បាស់អំពីប្រព័ន្ធកំណត់ប្រាក់ឈ្នួលរបស់កម្ពុជានោះទេ ហើយពួកគេតែងតែផ្តោតទៅលើប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាប៉ុណ្ណោះ នៅពេលប្រៀបធៀបកម្ពុជាជាមួយប្រទេសដទៃទៀត ដោយមិនបានគិតគូរដល់ប្រាក់ឧបត្ថម្ភបន្ថែមផ្សេងៗទៀតឡើយ។
លោក ហេង សួរ មានប្រសាសន៍ថា៖ «រាល់ពេលដែលយើងនិយាយអំពីប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា សូមកុំភ្លេចបូករួមបន្ថែមអត្ថប្រយោជន៍ដែលមានទឹកប្រាក់ ១៩,៥០ដុល្លារផង។ ជាទូទៅ កម្មករទទួលបានប្រាក់យ៉ាងហោចណាស់ ២៣១,៥០ដុល្លារក្នុងមួយខែ សូម្បីមិនទាន់គិតប្រាក់បន្ថែមម៉ោងក៏ដោយ។ វាមិនមែនត្រឹមតែ ២១២ដុល្លារក្នុងមួយខែប៉ុណ្ណោះទេ»។
លោកបានបន្ថែមថា រដ្ឋាភិបាល និងភាគីពាក់ព័ន្ធនឹងខិតខំកែលម្អបរិយាកាសវិនិយោគសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍឧស្សាហកម្ម ព្រមទាំងចាត់វិធានការផ្សេងទៀត ដើម្បីកាត់បន្ថយចំណាយលើការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ ជាពិសេសកម្មករ។
លោក ណាង សុធី អនុប្រធានសហព័ន្ធនិយោជក និងសមាគមពាណិជ្ជកម្មកម្ពុជា ដែលតំណាងឱ្យភាគីនិយោជក បានថ្លែងថា និយោជកយល់ស្របនឹងការសម្រេចចិត្តរបស់រដ្ឋាភិបាល ហើយបានអំពាវនាវកុំឱ្យសាធារណជនយល់ថា ការដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលចំនួន២ដុល្លារនោះថាជាចំនួន «តិចតួចពេក» ដោយលោកបានលើកឡើងពីស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចកម្ពុជា បញ្ហាព្រំដែន និងភាពមិនច្បាស់លាស់ នៃសេដ្ឋកិច្ចសកលថា ជាបញ្ហាប្រឈមនានាដែលកំពុងជះឥទ្ធិពលដល់វិស័យផលិតកម្មនេះ។
លោកបានលើកឡើងថា ការធ្លាក់ចុះនៃការនាំចេញ និងការកើនឡើងនៃថ្លៃដឹកជញ្ជូនអន្តរជាតិ អាចបង្កើនបន្ទុកដល់និយោជក និងប៉ះពាល់ដល់សមត្ថភាពប្រកួតប្រជែងរបស់វិស័យកាត់ដេរ។
លោក សុធី បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមកុំវាយតម្លៃថា ប្រាក់២ដុល្លារបន្ថែមនោះ តិចតួចពេកឡើយ ព្រោះយើងកំពុងប្រឈមមុខនឹងវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច បញ្ហាព្រំដែន និងបញ្ហាផ្សេងៗនៅក្នុងសេដ្ឋកិច្ចសកល»។
លោកបានមានប្រសាសន៍ថា និយោជកកំពុងប្រឈមនឹងការចំណាយបន្ថែមលើការដឹកជញ្ជូនដោយសារតែវិបត្តិ ហើយការចំណាយជាក់ស្តែងក្នុងការជួលកម្មករម្នាក់ គឺខ្ពស់ជាងប្រាក់ឈ្នួលគោល ដែលបានប្រកាសទៅទៀត។
បើតាមលោក សុធី អត្ថប្រយោជន៍ដែលនិយោជកតម្រូវឱ្យផ្តល់ជូន គឺមានទឹកប្រាក់សរុប ១៩,៥០ដុល្លារ រួមមានប្រាក់រង្វាន់សម្រាប់ការមកធ្វើការទៀងទាត់ចំនួន១០ដុល្លារ ប្រាក់សម្រាប់ថ្លៃស្នាក់នៅ និងការធ្វើដំណើរចំនួន ៧ដុល្លារ និងប្រាក់ចំនួន ២,៥០ដុល្លារទៀតសម្រាប់ទូទាត់ការកើនឡើងនៃថ្លៃធ្វើដំណើរ ដោយសារវិបត្តិនៅព្រែកជីកស៊ុយអេ (Suez Canal)។
លោកមានប្រសាសន៍ថា នៅពេលគណនាបញ្ចូលគ្នា ការចំណាយសរុបរបស់និយោជកសម្រាប់កម្មករម្នាក់ៗអាចឡើងដល់ប្រហែល ២៣១,៥០ដុល្លារ។ «តាមពិតទៅ វាមិនមែនត្រឹមតែ ២១២ដុល្លារនោះទេ»។
លោក សុធី បានលើកឡើងថា កម្ពុជាមិនមែនជាប្រទេសដែលមានឧស្សាហកម្មពេញលេញនោះទេ ប៉ុន្តែពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងលើវិស័យកែច្នៃ និងការនាំចេញ។ ហេតុដូច្នេះហើយ វិស័យនេះត្រូវពឹងផ្អែកលើទីផ្សារអន្តរជាតិ និងការដឹកជញ្ជូនទំនិញទៅកាន់បរទេស។
លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រទេសរបស់យើងមិនមែនជាប្រទេសឧស្សាហកម្មទេ។ ជាទូទៅ យើងជាប្រទេសកែច្នៃ ហើយទំនិញទាំងអស់នេះចាំបាច់ត្រូវនាំចេញ»។
លោកបានបន្ថែមថា ភាពមិនប្រាកដប្រជាផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច និងជម្លោះនៅតំបន់ផ្សេងៗនៃពិភពលោក អាចជះឥទ្ធិពលដល់ទីផ្សារ និងការនាំចេញរបស់កម្ពុជា។
យោងតាមអង្គការសង់ត្រាល់បានឱ្យដឹងថា គ្រួសារកម្មករកាត់ដេរចំនួន៧៥% ជំពាក់បំណុល ហើយកម្មករចំនួន៥៦% ពឹងផ្អែកលើការធ្វើការងារបន្ថែមម៉ោង។ ជាលទ្ធផល គ្រួសាររបស់កម្មករត្រូវបានបង្ខំចិត្តកាត់បន្ថយការចំណាយលើម្ហូបអាហារ និងការអប់រំ ដើម្បីទូទាត់ថ្លៃចំណាយសម្រាប់ការរស់នៅ។
ក្រុមអង្គការសង្គមស៊ីវិលបានអំពាវនាវជាបន្តបន្ទាប់ទៅកាន់ក្រុមប្រឹក្សាជាតិប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា ឱ្យពិចារណាលើលទ្ធផលនៃការស្ទង់មតិឆ្នាំ២០២៦ ដែលចេញផ្សាយថ្មីៗ អំពីការចំណាយរបស់គ្រួសារក្នុងចំណោមកម្មករកម្ពុជា ព្រមទាំងបានទាមទារឱ្យមានការដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាដល់កម្រិត ២៥០,៦៦ដុល្លារអាមេរិក។
អ្នកស្រី សុខ កាញ់ ជាកម្មកររោងចក្រម្នាក់នៅរាជធានីភ្នំពេញ បានលើកឡើងថា ប្រាក់ឈ្នួលគោល គឺដាច់ដោយឡែកពីប្រាក់បន្ថែមម៉ោង និងអត្ថប្រយោជន៍ផ្សេងៗទៀត ដែលមានន័យថា ការដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលចំនួន ២ដុល្លារ គឺមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទូទាត់ថ្លៃចំណាយលើការរស់នៅរបស់កម្មករនោះទេ។
អ្នកស្រីបាននិយាយថា៖ «ប្រាក់ឈ្នួលគោល គឺដាច់ដោយឡែកពីប្រាក់បន្ថែមម៉ោង និងអត្ថប្រយោជន៍ផ្សេងទៀត។ ប្រសិនបើប្រាក់ឈ្នួលគោលកើនឡើងត្រឹមតែ ២ដុល្លារ ខ្ញុំមិនគិតថា វាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់កម្មករក្នុងការរស់នៅឱ្យបានសមរម្យនោះទេ»។
អ្នកស្រី សុខ កាញ់ បានអះអាងថា ការកើនឡើងនៃតម្លៃទំនិញ និងថ្លៃជួលផ្ទះ នឹងកាត់បន្ថយបន្ថែមទៀតនូវប្រសិទ្ធភាពនៃការដំឡើងប្រាក់ឈ្នួល។
អ្នកស្រីនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើប្រាក់ឈ្នួលកើនឡើង ប៉ុន្តែតម្លៃទំនិញក្នុងទីផ្សារនៅថេរ នោះយើងនឹងមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ប៉ុន្តែតម្លៃទំនិញ និងថ្លៃជួលផ្ទះក៏កំពុងកើនឡើងដែរ នោះវានឹងបង្កជាបន្ទុកបន្ថែមដល់កម្មករ»។
អ្នកស្រីបានអំពាវនាវដល់រដ្ឋាភិបាល អាជីវកម្ម និងម្ចាស់ផ្ទះជួល ឱ្យរក្សាតម្លៃទំនិញ និងថ្លៃជួលផ្ទះឱ្យស្ថិតក្នុងកម្រិត ដែលកម្មករអាចទទួលយកបាន។
អ្នកស្រី សុខ កាញ់ បាននិយាយថា៖ «ប្រាក់ឈ្នួលគោលបច្ចុប្បន្នចំនួន ២១០ដុល្លារ គឺមិនគ្រប់គ្រាន់នោះទេ ជាពិសេសសម្រាប់កម្មករដែលមានកូន។ ឧទាហរណ៍ កម្មករម្នាក់ដែលមានកូនពីរនាក់ ត្រូវចំណាយថ្លៃសាលាសម្រាប់កូនម្នាក់ៗចំនួន ៣០ឬ៤០ដុល្លារ ដែលសរុបទៅអាចឡើងដល់ ៨០ដុល្លារបាត់ទៅហើយ។ ពួកគេនៅត្រូវចំណាយលើសម្ភារៈសិក្សា អាហារ និងការចំណាយប្រចាំថ្ងៃផ្សេងទៀត»។
លោកស្រី យ៉ាង សុភ័ណ្ឌ ប្រធានសម្ព័ន្ធសហជីពកម្ពុជា បានសម្តែងការខកចិត្តចំពោះការចរចាប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា ដោយលើកឡើងថា ការដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលនេះនឹងមិនអាចជួយឱ្យកម្មករទទួលបានកម្រិតជីវភាពកាន់តែប្រសើរឡើងនោះទេ។
លោកស្រីមានប្រសាសន៍ថា អត្រាអតិផរណាបានកើនឡើងដល់ ៣,៨% ដែលស្មើនឹងការចំណាយបន្ថែមប្រហែល ៨ដុល្លារ ខណៈតម្លៃទំនិញនៅលើទីផ្សារនៅតែបន្តកើនឡើង។ លោកស្រីបានបន្ថែមថា តួលេខនេះមិនរាប់បញ្ចូលការកើនឡើងនៃថ្លៃអគ្គិសនី ទឹក និងថ្លៃជួលផ្ទះសម្រាប់កម្មករនោះទេ។
លោកស្រី សុភ័ណ្ឌ ក៏បានច្រានចោលការអះអាងដែរថា ការទាមទារដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលនឹងធ្វើឱ្យម្ចាស់រោងចក្រផ្លាស់ប្តូរទីតាំងផលិតកម្មរបស់ពួកគេទៅកាន់ប្រទេសដែលមានកម្រិតប្រាក់ឈ្នួលទាបជាង។
លោកស្រីលើកឡើងថា អាជីវកម្មនានាមានការទទួលខុសត្រូវផ្នែកសង្គមចំពោះកម្មករ រួមទាំងការទូទាត់ប្រាក់ឈ្នួល និងការគោរពសិទ្ធិមនុស្ស ហើយពួកគេត្រូវតែគោរពតាមច្បាប់នៃប្រទេសដែលពួកគេធ្វើប្រតិបត្តិការ។ អ្នកស្រីបានបន្ថែមថា វាមិនទំនងជាថា រោងចក្រនឹងបិទទ្វារដោយសារតែការដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលនោះទេ ដោយអះអាងថា កម្ពុជាមានកម្លាំងពលកម្មគ្រប់គ្រាន់ ហើយបរិយាកាសនៅតែអំណោយផលសម្រាប់អាជីវកម្ម។
លោកស្រីមានប្រសាសន៍ថា៖ «កម្មករត្រូវការប្រាក់ចំណូលចន្លោះពី ២៥០ដុល្លារទៅ៣០០ដុល្លារ ដើម្បីបំពេញតម្រូវការមូលដ្ឋាន និងធានាបាននូវកម្រិតជីវភាពសមរម្យ។ ប៉ុន្តែការចរចាប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ឆ្នាំ២០២៧ បានសម្រេចដំឡើងត្រឹមតែ ២ដុល្លារប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនគិតថាពួកគេអាចផ្គត់ផ្គង់ការចំណាយសម្រាប់ជីវភាពប្រចាំថ្ងៃបានទេ»៕
