ដោយសារតែនៅជំពាក់ប្រាក់ថៅកែថៃ សុផាណា ត្រូវបង្ខំចិត្តនៅបន្តធ្វើការក្នុងចម្ការទុរេននៅខេត្តChanthaburi ជាបន្តទៀត មិនទាន់អាចវិលត្រឡប់មកស្រុកកំណើតនៅខេត្តសៀមរាបបានទេ បើទោះបីជាមានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងពីការរើសអើងជាតិសាសន៍ពីសំណាក់ជនជាតិថៃជ្រុលនិយមមួយចំនួន ចាប់តាំងពីជម្លោះប្រដាប់អាវុធរវាងកម្ពុជា និងថៃ បានផ្ទុះឡើងយ៉ាងណាក្តី។
ក្រសួងការងារបានឱ្យដឹងថា គិតត្រឹមថ្ងៃទី៣១ ខែសីហា មានពលរដ្ឋខ្មែរ៩២ម៉ឺននាក់បានត្រឡប់មកពីប្រទេសថៃ ហើយក្រសួងបានជួយសម្របសម្រួលឱ្យពលកររាប់ម៉ឺននាក់ទទួលបានការងារធ្វើក្នុងស្រុក។ យ៉ាងណាក្តី សង្គមស៊ីវិល និងអ្នកជំនាញមួយចំនួនបានសម្តែងការព្រួយបារម្ភ ខណៈគណនារកឃើញថា មានពលករខ្មែរក្នុងចំនួនដ៏ច្រើនលើសលប់អាចប្រឈមនឹងភាពគ្មានការងារធ្វើ។
លោក ចាន់ សុផាណា មានស្រុកកំណើតនៅស្រុកសូទ្រនិគម ខេត្តសៀមរាប ដែលបានទៅធ្វើការនៅចម្ការទុរេនក្នុងខេត្តChanthaburi អស់រយៈពេលជាង៥ឆ្នាំមកហើយជាមួយបងថ្លៃម្នាក់ និងអ្នកជិតខាងក្នុងភូមិ២នាក់ផ្សេងទៀត សរុបទាំងអស់៤នាក់។ ចាប់តាំងពីសង្គ្រាមកម្ពុជា ថៃបានផ្ទុះឡើងយ៉ាងក្តៅគគុក កាលពីថ្ងៃទី២៤ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៥មក ពួកគេមានការព្រួយបារម្ភកាន់តែខ្លាំង។
បុរសវ័យ៣៣ឆ្នាំរូបនេះនិយាយថា ដោយសារតែភ័យខ្លាំងពេក ហើយឪពុកម្តាយបានហៅឱ្យត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ អ្នកជិតខាងលោកទាំង២នាក់បានវិលត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ កាលពីថ្ងៃទី២៦ ខែកក្កដា។
លោកបានបញ្ជាក់ថា៖ «មានបងប្អូនខ្ញុំ និងអ្នកស្គាល់ខ្ញុំមួយចំនួនបានឆាតដៀលខ្ញុំថា ថៃវាបានបាញ់គ្រាប់ផ្លោងប្រើយន្តហោះទម្លាក់គ្រាប់ស្រោចមកលើដីខ្មែរសម្លាប់ខ្មែរ ប្រមាថមើលងាយខ្មែរប៉ុណ្ណឹងហើយ ហ្ហែងនៅមិនព្រមមកស្រុកវិញទៀត ហ្ហែងនៅធ្វើការបម្រើវាប្រយ័ត្នវាសម្លាប់!»។
លោក សុផាណា ក៏ចង់វិលត្រឡប់មកជួបប្រពន្ធនិងកូនទាំង២នាក់របស់លោកដែរ ប៉ុន្តែលោកមិនអាចទៅបានទេ ដោយសារលោកនៅជំពាក់ប្រាក់ថៅកែជនជាតិថៃ។
លោកបានឱ្យដឹងថា៖ «ខ្ញុំបានខ្ចីលុយថៅកែខ្ញុំផ្ញើទៅឱ្យប្រពន្ធខ្ញុំសង់ផ្ទះ ដូច្នេះខ្ញុំនៅធ្វើការដោះបំណុលថៅកែ ម្យ៉ាងទៀតថៅកែខ្ញុំល្អណាស់រាប់អានគ្នាដូចបងប្អូន។ ខ្ញុំធ្វើការបានប្រាក់ខែជាង៣០០ដុល្លារក្នុង១ខែ តែបាយហូបស្រាប់១ថ្ងៃ៣ពេល ផ្ទះស្នាក់នៅស្រាប់ អត់អស់ប្រាក់ទេ ប្រាក់ខែថៅកែកាត់ពាក់កណ្តាលសងថ្លៃជំពាក់ដោយមិនគិតការប្រាក់អ្វីទេ ហើយប្រាក់ខែពាក់កណ្តាលទៀតខ្ញុំផ្ញើទៅឱ្យប្រពន្ធចិញ្ចឹមកូនឱ្យរៀនសូត្រ»។
លោក សុផាណា បានឱ្យដឹងថា លោកបានខ្ចីប្រាក់ថៅកែជនជាតិថៃ៨ពាន់ដុល្លារ កាលពីជាង៣ឆ្នាំមុនហើយក្នុង១ខែថៅកែបានកាត់ប្រាក់ខែរបស់លោក២០០ដុល្លារ ហើយប្រាក់ដែលនៅសល់លោកបានផ្ញើទៅឱ្យប្រពន្ធរបស់លោកដើម្បីចិញ្ចឹមកូន និងឱ្យកូនរៀនសូត្រ។ លោកបន្តថា បើរាប់ទៅនៅសល់ជាង១ឆ្នាំទៀតទេ លោកអាចសងថៅកែលោករួចហើយ។
បុរសដែលនិយាយរដឺនតាមបែបអ្នកសៀមរាបរូបនេះបានឱ្យដឹងទៀតថា លោកធ្វើការតែនៅក្នុងចម្ការ និងស្នាក់នៅផ្ទះនៅក្នុងចម្ការមិនដែលចេញទៅណាទេ ហើយថៅកែក៏ធានាសុវត្ថិភាពលោក និងពលករខ្មែរដទៃទៀតដែរ។ ម្យ៉ាងទៀតបើលោកវិលត្រឡប់ទៅស្រុកវិញក៏មិនអាចរកការងារអ្វីបានធ្វើភ្លាមៗដែរ ពីព្រោះអ្នកជិតខាងលោកដែលត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ២នាក់រហូតមកដល់ពេលនេះ មិនទាន់អាចរកការងារបានធ្វើនៅឡើយទេ។
លោកបានបន្ថែមថា នៅពេលខាងមុខ បន្ទាប់ពីសងប្រាក់ថៅកែរួច លោកក៏មានគម្រោងវិលត្រឡប់មករស់នៅជុំប្រពន្ធកូននៅស្រុកកំណើតវិញដែរ ដែលតាមគម្រោងលោកនឹងធ្វើកសិកម្មដាំដុះដំណាំផ្សេងៗ ពីព្រោះលោកបានរៀនសូត្រនិងមានការយល់ដឹងច្រើនក្នុងការដាំដំណាំឱ្យទទួលបានផលល្អ ក្នុងរយៈពេលដែលលោកធ្វើជាកម្មករនៅចម្ការទុរេននៅខេត្តChanthaburiជាង៥ឆ្នាំកន្លងមកនេះ។
ពលករម្នាក់ទៀត គឺលោក គន់ គូរ អាយុ៣៧ឆ្នាំ ស្រុកកំណើតនៅឃុំកោះកែវ ស្រុកល្វាឯម ខេត្តកណ្តាល ក៏បានប្រាប់ អ្នកសារព័ត៌មានខេមបូចា ថា លោកបានទៅធ្វើការនៅប្រទេសថៃ ជាមួយបងប្អូន និងសាច់ញាតិសឹងមួយគ្រួសារជាង១០ឆ្នាំមកហើយ គឺចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០១០មកម្ល៉េះ។ ចំពោះប្រាក់ខែវិញលោកបានទទួលជាង៣៥០ដុល្លារដោយខែខ្លះបានច្រើន ខែខ្លះក៏បានតិចទៅតាមរដូវកាលនៃដំណាំ ហើយនិងទទួលបានអាហារ៣ពេលក្នុងមួយថ្ងៃពីម្ចាស់ចម្ការ។
ការងារប្រចាំថ្ងៃរបស់លោក គន់ គូរ និងកម្មករខ្មែរផ្សេងទៀតនៅចម្ការទុរេន គឺត្រូវធ្វើទៅតាមការរៀបចំរបស់មេការ ដូចជាបេះផ្លែឈើ ដាំដំណាំ និងមើលថែជាដើមទៅតាមការជាក់ស្តែង។ លោក គូរ បានបដិសេធប្រាប់ឈ្មោះស្រុក និងខេត្ត ដែលលោកកំពុងធ្វើការនៅក្នុងប្រទេសថៃ ប៉ុន្តែលោកថា មានចម្ងាយប្រហែលពី៦០ទៅ៧០គីឡូមែត្រពីព្រំដែនខេត្តពោធិ៍សាត់។
លោកនិយាយថា៖ «បានជាខ្ញុំពុំធ្វើការងារនៅស្រុកខ្មែរពីព្រោះតែរកការងារបានអត់ទៀងទាត់ និងចំណាយច្រើនអត់សល់។ ដោយសាររៀនបានតិចតួច ម្តាយឪពុកក្រខ្សត់ លំបាក ហើយពិបាកទំនុកបំរុង ក៏តាមគេតាមឯង ដែលធ្លាប់ទៅធ្វើចម្ការនៅស្រុកថៃ»។
បុរសអ្នកស្រុកល្វាឯម ដែលកំពុងរស់នៅជុំប្រពន្ធ និងកូននៅប្រទេសថៃរូបនេះនិយាយថា ដោយសារតែនៅថៃមានការងារធ្វើទទួលបានប្រាក់កម្រៃសមរម្យ និងទទួលបានអាហារហូបចុកមានសុវត្ថិភាព កូនបានសិក្សារៀនសូត្រ ទើបលោកក៏ចេះតែបន្តរស់នៅក្នុងប្រទេសថៃរហូតមកដល់ពេលបច្ចុប្បន្ន។
លោកលើកឡើងថា៖ «បានជាមានជម្លោះខ្មែរ-ថៃ ហើយខ្ញុំមិនត្រឡប់មកស្រុកខ្មែរវិញដោយសារធ្វើការងារនៅចម្ការកសិដ្ឋានរបស់គេនេះ មិនមានបញ្ហានោះទេ ព្រោះធ្វើនៅតែក្នុងចម្ការគេតែម្តង លើកលែងតែយើងដើរចេញក្រៅឆ្វេចឆ្វាច ទៅកន្លែងទីប្រជុំជនទេ។ តាមដឹងនិងសួរសុខទុក្ខអ្នកស្គាល់ផ្សេងៗមកគឺមានសុវត្ថិភាព តែឃើញមានក្នុង facebook ឃើញមានថៃវ៉ៃធ្វើបាបច្រើនតែកន្លែងទីប្រជុំជន។ អាណិត និងសង្វេគខ្មែរជាពលករដូចគ្នាមិនដឹងកូនចៅអ្នកណា»។
លោក គន់ គូរ និយាយទៀតថា លោកចង់វិលត្រឡប់មកស្រុកខ្មែរវិញណាស់ ប៉ុន្តែស្តាប់និងតាមដានព័ត៌មាន មានរឿងច្រើនណាស់នៅស្រុកខ្មែរដែលពិបាកសម្រេចចិត្ត ពីព្រោះលោកមានកាតព្វកិច្ចត្រូវចិញ្ចឹមកូនចិញ្ចឹមគ្រួសារ ដូច្នេះមានតែអត់ទ្រាំរស់នៅស្រុកថៃបណ្តើរគិតបណ្តើរសិន។
លោក លឹង សុផុន មន្ត្រីគម្រោងផ្នែកការពារសិទ្ធិពលករចំណាកប្រចាំប្រទេសថៃ នៃអង្គការសង់ត្រាល់ បានលើកឡើងនៅថ្ងៃទី៤ ខែកញ្ញា ថា ចាប់តាំងពីមានការផ្ទុះអាវុធរវាងកងទ័ពកម្ពុជានិងកងទ័ពថៃរហូតមកដល់ពេលនេះ ពលករខ្មែរនៅតែបន្តសម្រុកចេញទៅកម្ពុជាវិញអាចប្រហែលជាង១លាននាក់។ ក៏ប៉ុន្តែក៏នៅមានពលករខ្មែរប្រមាណជាង២០ភាគរយទៀតនៅតែកំពុងបន្តធ្វើការនៅក្នុងប្រទេសថៃទាំងការភ័យខ្លាចផងដែរ។
បើតាមលោក សុផុន ពលករខ្មែរដែលនៅបន្តធ្វើការនៅថៃនេះពួកគាត់ក៏មានការភ័យខ្លាច ខ្លាំងដែរ និងកំពុងតែបន្តតាមដានស្ថានការណ៍ជម្លោះព្រំដែន ហើយប្រសិនបើជម្លោះនៅតែបន្តអូសបន្លាយពួកគាត់ក៏នឹងត្រឡប់ទៅខ្មែរវិញដែរ។
លោកបានថ្លែងថា៖ «ភាគច្រើនបងប្អូនដែលនៅហ្នឹង បងប្អូនច្រើនដែលគាត់លើកឡើងថា ដោយសារគាត់ព្រួយបារម្ភពីការខ្វះខាតជីវភាព ហីមួយទៀតទាក់ទងថា បើសិនជាគាត់ទៅខ្មែរវិញគាត់មិនមានប្រាក់ចំណូលដើម្បីបង់ធនាគារ។ ភាគច្រើនពួកគាត់មានបំណុលត្រូវរកលុយបង់ធនាគារអ៊ីចឹង ហីបើគាត់ទៅវិញគាត់មិនសូវមានសង្ឃឹមថា មានការងារធ្វើហីមានប្រាក់ចំណូលដើម្បីបង់ធនាគារទេ។ នេះជាការលើកឡើងរបស់ពលរដ្ឋខ្មែរមួយចំនួនដែលកំពុងបន្តធ្វើការនៅក្នុងស្រុកថៃ»។
យ៉ាងណាក្តី សម្រាប់អ្នកស្រី ផូ ធីតា អាយុ៣០ឆ្នាំ ជាស្ត្រីមេម៉ាយមានកូន២នាក់រស់នៅស្រុកកណ្តាលស្ទឹង ខេត្តកណ្តាល បានឱ្យដឹងថា អ្នកស្រីទើបតែវិលត្រឡប់មកពីថៃបានជិត១ខែ បន្ទាប់ពីបានធ្វើការជាកម្មករនៅក្នុងចម្ការទុរេន និងធ្វើជាកម្មករសំណង់នៅក្នុងប្រទេសថៃអស់រយៈពេលជិត១០ឆ្នាំមក។
អ្នកស្រីបានបន្តថា នៅពេលអ្នកស្រីបានមកដល់ផ្ទះជាងកន្លះខែ មន្ត្រីក្រសួងការងារម្នាក់បានទាក់ទងមកអ្នកស្រីដោយផ្តល់លេខទូរសព្ទឱ្យទាក់ទងទៅរោងចក្រកាត់ដេរមួយនៅក្នុងខេត្តកំពង់ស្ពឺដែលគេកំពុងជ្រើសរើសកម្មករធ្វើការ។ ប៉ុន្តែអ្នកស្រីបានប្រាប់គាត់វិញថា ឥឡូវអ្នកស្រីរកការងារបានធ្វើហើយ គឺធ្វើការនៅរោងចក្រកាត់ដេរមួយ នៅជិតរង្វង់មូលទួលគោក ក្នុងខណ្ឌទួលគោក រាជធានីភ្នំពេញ។
ស្រ្តីរូបនេះបានបញ្ជាក់ថា៖ «កាលនៅថៃខ្ញុំរកប្រាក់បានជាង៣០០ដុល្លារក្នុង១ខែ ប៉ុន្តែមកធ្វើការនៅរោងចក្រនៅខ្មែរនេះគេប្រាប់ថា អាចបានជាង២០០ដុល្លារអីទេ ពីព្រោះយើងទើបចូលធ្វើការដំបូង ប៉ុន្តែខ្ញុំចេះតែធ្វើការសិនទៅដោយសារត្រូវការលុយបង់ធនាគារពីព្រោះខ្ញុំបានខ្ចីលុយធនាគារមកធ្វើផ្ទះ ទាល់តែជិត៣ឆ្នាំអីទៀតបានសងរួច»។
បើតាមអ្នកស្រី ធីតា អ្នករួមការងារ២នាក់ទៀត ដែលទើបវិលត្រឡប់មកពីថៃជាមួយគ្នា ម្នាក់បើកលក់បុកល្ហុង និងម្នាក់ទៀតទិញរ៉ឺម៉កដឹកបន្លែលក់ ពីព្រោះម្នាក់ៗសុទ្ធតែត្រូវការលុយបង់សងធនាគារ ដូច្នេះការងារអ្វីក៏ធ្វើមុខរបរអ្វីក៏រកសិនដែរឱ្យតែបានប្រាក់។
ប៉ុន្តែលោក ព្រំ ម៉េត ពលករទើបវិលត្រឡប់មកពីប្រទេសថៃដែរ រស់នៅខេត្តបន្ទាយមានជ័យ បាននិយាយកាលពីថ្ងៃទី២០ ខែសីហា នៅក្នុងវេទិកាមួយដែលរៀបចំដោយអង្គការសង់ត្រាល់ថា បច្ចុប្បន្នលោកកំពុងជួបការលំបាកខាងជីវភាពយ៉ាងខ្លាំងដោយសារកូនរៀនពីព្រោះកាលពីលោកធ្វើសំណង់នៅថៃលោកតែងតែផ្ញើប្រាក់មកផ្ទះជារៀងរាល់ខែ ប៉ុន្តែនៅពេលនេះលោកមិនទាន់រកការងារបានធ្វើនៅឡើយទេ។
លោកលើកឡើងថា៖ «នៅពេលដែលខ្ញុំមកដល់ខ្មែរវិញមានការលំបាក ពីព្រោះរកការងារអត់ទាន់បានធ្វើទេ។ ខ្ញុំបានស្វែងរកការងារធ្វើដែរតែរកមិនទាន់បាន។ ខ្ញុំមិនរើសការងារទេ ការងារអីក៏ខ្ញុំធ្វើដែរពីព្រោះកាលខ្ញុំនៅថៃការងារសំណង់ក៏ធ្វើការងារអីក៏ធ្វើដែរ»។
លោក ហេង សុភ័ក្តិ មេឃុំបន្ទាយឆ្មារ ស្រុកថ្មពួក ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ បានឱ្យដឹងកាលពីថ្ងៃទី៣០ ខែសីហាថា នៅក្នុងឃុំរបស់លោកពលករខ្លះទើបតែវិលត្រឡប់មកពីថៃក្នុងពេលថ្មីៗនេះទេ ដូច្នេះពួកគាត់នៅមានការអល់អែកក្នុងការស្វែងរកការងារធ្វើ មិនទាន់ច្បាស់លាស់ក្នុងការស្វែងរកការងារធ្វើទេ ខណៈនៅមានការភ័យខ្លាចដោយសារសង្គ្រាមនៅឡើយ។
លោកបានបញ្ជាក់ថា៖ «អានេះមិនមែនមកពីវិធានការរបស់រដ្ឋាភិបាល ឬក៏ការជួយពីអង្គការនោះទេ អាហ្នឹងគឺជាស្ថានភាពផ្ទាល់ពាក់ព័ន្ធទៅនឹងបញ្ហាកក្តាផ្លូវចិត្តរបស់គាត់ដែលគាត់ទទួលរងនូវការភ័យខ្លាចនៅក្នុងដំណាក់កាលនៃសង្គ្រាមដែលបានប្រព្រឹត្តទៅប៉ុន្មានថ្ងៃកន្លងមកនេះ។ អ៊ីចឹងទៅវាធ្វើឱ្យពួកគាត់នៅភ័យខ្លាចមិនទាន់ហ៊ានចេញទៅរកការងារធ្វើខាងណាទេ»។
លោកមេឃុំបន្ទាយឆ្មារបានបន្តថា នៅក្នុងដំណាក់កាលនេះទាំងរាជរដ្ឋាភិបាលតាមរយៈក្រសួងការងារ និងអង្គការដៃគូ រួមទាំងអាជ្ញាធរមូលដ្ឋានបាននិងកំពុងព្យាយាមដើម្បីស្វះស្វែងរកការងារ និងជំនួយឧបត្ថម្ភជូនពលករខណៈបទឈប់បាញ់ដែលចាប់ផ្តើមតាំងពីថ្ងៃ២៨ ខែកក្កដា មកហាក់ដូចនៅផុយស្រួយនៅឡើយ។
នៅពេលដែលពលករកម្ពុជាបានវិលត្រឡប់មកពីថៃយ៉ាងគំហុកក្នុងចំនួនដ៏ច្រើន អង្គការសង់ត្រាល់បាននិងកំពុងរៀបចំវេទិកាស្ដីពី«សុវត្ថិភាពចំណាកស្រុក»និងបានផ្ដល់ជំនួយគាំទ្រសង្គ្រោះបន្ទាន់ដល់អតីតពលកររាប់ពាន់នាក់នៅតាមបណ្តាខេត្តមួយចំនួនដូចជាខេត្តកំពង់ធំ សៀមរាប ព្រះវិហារ ឧត្តរមានជ័យ និងបាត់ដំបងជាដើម ដោយពលករ១គ្រួសារទទួលបានអង្ករទន្ងន់៥០គីឡូក្រាម មី១កេះ ទឹកត្រី ទឹកស៊ីអ៊ីវ និងកញ្ចប់ថវិកា១០ម៉ឺនរៀល។
លោក មឿន តុលា ប្រធានអង្គការសង់ត្រាល់ បានថ្លែងថា បញ្ហាប្រឈមនាពេលបច្ចុប្បន្ន គឺពលករមកពីថៃមានចំនួនច្រើន ប៉ុន្តែចំនួនអ្នកទទួលបានការងារគឺមិនច្រើនទេ។ នេះបើយោងតាមការលើកឡើងរបស់ពលករនៅក្នុងវេទិកាដែលអង្គការសង់ត្រាល់បានផ្តល់ជំនួយដល់ពលករ ដែលកំពុងបន្តធ្វើនៅតាមបណ្តាខេត្តមួយចំនួន។ លោកបន្តថា តាមការលើកឡើងរបស់ពលករនៅក្នុងខេត្តមួយចំនួនមានពលករប្រមាណតែ១០ភាគរយនិងខេត្តខ្លះមិនដល់១០ភាគរយទេដែលអាចរកការងារបានធ្វើ។
លោកបញ្ជាក់ថា៖ «ស្តាប់ពលករដែលគាត់រៀបរាប់ហ្នឹង គឺបំណុលដែលគាត់ត្រូវបង់សងគេដដែល……អ៊ីចឹងអានេះជាចំណុចមួយដែលធ្វើឱ្យគាត់ពិបាកក្នុងចិត្តមិនដឹងថា តើគាត់ត្រូវទៅណាមកណី?»។
លោក ស៊ុន មេសា អ្នកនាំពាក្យក្រសួងការងារ មិនបានឆ្លើយតបទៅនឹងសំណើសុំធ្វើអត្ថាធិប្បាយថាតើក្រសួងការងារបាននិងកំពុងធ្វើអ្វីខ្លះនិងមានផែនការធ្វើអ្វីខ្លះ ដើម្បីជួយអន្តរាគមន៍ ឬសម្របសម្រួលក្នុងការផ្តល់ការងារដល់ពលករដែលទើបវិលត្រឡប់មកពីថៃនោះទេ។
ប៉ុន្តែក្រសួងការងារបានដកស្រង់សម្តីរដ្ឋមន្ត្រីលោក ហេង សួរ ចុះផ្សាយនៅថ្ងៃទី៣១ ខែសីហាថា រហូតមកដល់ពេលនេះមានពលរដ្ឋខ្មែរ៩២ម៉ឺននាក់បានវិលត្រឡប់ពីប្រទេសថៃចូលមកកម្ពុជាវិញក្នុងនោះមានពលករប្រហែល៧០ម៉ឺននាក់ ក្រៅពីនេះមានអាជីវករដែលគាត់លក់ដូរនៅតាមព្រំដែនមានកូន មានប្តី មានប្រពន្ធនិងគ្រួសាររបស់គាត់ជាដើម។
លោករដ្ឋមន្ត្រីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចំណែកពលករតែម្តង គឺប្រហែលជាខ្ទង់៧០ម៉ឺននាក់ប៉ុន្តែ៧០ម៉ឺននាក់ក៏ច្រើនដែរ។ មកដល់ម៉ោងនេះចាប់ពីខែ៧មកដល់ខែ៨នេះយើងមានលទ្ធភាពផ្តល់ការងារឱ្យបានប្រហែលជាខ្ទង់១៥ម៉ឺននាក់ អ៊ីចឹងយើងនៅសល់ប្រហែលជា៥០ម៉ឺននាក់ទៀតដែលយើងត្រូវខិតខំធ្វើម៉េចទាញបងប្អូនយើងឱ្យចូលទៅទីផ្សារការងារនេះឱ្យបានលឿនដែរ។ ហើយសម្រាប់បងប្អូនយើងប្រៀបធៀប១៥ម៉ឺនលើ៧០ម៉ឺនបងប្អូនថានៅតិចប៉ុន្តែបើបងប្អូនគិតថា ក្នុងរយៈពេល២ខែបើសិនវិស័យឯកជនអាចផ្តល់ការងារបានប៉ុននេះក៏វាជាអច្ឆរិយៈមួយដែរ»។
សម្រាប់លោក ចាន់ សុផល នាយកនៃមជ្ឈមណ្ឌលសិក្សាគោលនយោបាយ បានធ្វើការវិភាគថា ប្រសិនបើមានការងារនិងប្រាក់ចំណូល២៥០ដុល្លារ មួយខែពលករ១លាននាក់ នឹងបង្កើតបានប្រាក់ចំណូល៣ពាន់លានដុល្លារដែលនឹងធ្វើឱ្យផលិតផលសរុបក្នុងស្រុករីកថែមប្រមាណ៦ភាគរយដែលជាចំនួនដ៏ច្រើន។ ពេលនៅថៃ ពួកគាត់បរិភោគអង្ករថៃ បន្លែ ត្រី សាច់ និងភេសជ្ជៈរបស់ថៃ។ វត្តមានរបស់ពួកគាត់នៅកម្ពុជា នឹងជួយបង្កើនតម្រូវការក្នុងស្រុក ដែលធ្វើឱ្យផលិតកម្មក្នុងស្រុកមានទីផ្សារ។ សហគ្រាសដែលខ្វះកម្លាំងពលកម្មនឹងបានធូរស្រាល ហើយគម្រោងវិនិយោគថ្មីៗ នឹងមិនពិបាករកកម្លាំងពលកម្មទៀតទេ។
យ៉ាងណាក្តីលោក ចាន់ សុផល ព្រមានថា ផ្ទុយទៅវិញប្រសិនបើខ្វះការងារ ហើយពួកគាត់មិនអាចត្រឡប់ទៅប្រទេសថៃវិញបាន នោះគឺជាបន្ទុកធ្ងន់ធ្ងរដល់វិស័យធនាគារដែលកំពុងតែមានអត្រាកម្ចីមិនដំណើរការខ្ពស់រួចស្រាប់ទៅហើយ។ លើសពីនេះភាពទំនេរអាចបង្កើតភាពអវិជ្ជមាននៅក្នុងសង្គម។
លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំយល់ថា សម្ពាធពេលនេះ មិនតូចជាងពេលមានវិបត្តិកូវិត១៩ ដែលរដ្ឋាភិបាលបានចំណាយប្រាក់ដល់ទៅជាងមួយពាន់លានដុល្លារដើម្បីដោះស្រាយជាបន្ទាន់។ ដូច្នេះ រដ្ឋាភិបាលគួរមានការសិក្សា និងចេញអន្តរាគមន៍ជាបន្ទាន់ ជាជាងពន្យារពេល ឬរង់ចាំជម្លោះជាមួយថៃចប់។ នេះគឺជាឱកាសដ៏ធំមួយសម្រាប់កម្ពុជាពង្រីកសេដ្ចកិច្ច ដែលជាខឿនគ្រឹះសម្រាប់ការពារខ្លួន ទប់ទល់នឹងប្រទេសជិតខាងជាយូរអង្វែង ក្នុងសម័យកាលដែលច្បាប់អន្តរជាតិចុះខ្សោយ»។
ចំណែកវិទ្យាស្ថានបណ្តុះបណ្តាល និងស្រាវជ្រាវដើម្បីអភិវឌ្ឍន៍កម្ពុជាCDRIកាលពីថ្ងៃទី២៧ ខែសីហា បានចេញផ្សាយរបាយការណ៍មួយស្តីអំពីទម្រង់ប្រជាសាស្ត្រ និងសេដ្ឋកិច្ចរបស់ពលករចំណាកស្រុកកម្ពុជាដែលវិលត្រឡប់ពីប្រទេសថៃ។ របាយការណ៍បានបង្ហាញពីក្តីកង្វល់ដែលពលករប្រមាណជាង៧០ម៉ឺននាក់ក្នុងចំណោមពលករជាង៩០ម៉ឺននាក់ ដែលត្រឡប់ចូលកម្ពុជាវិញនោះអាចប្រឈមនឹងភាពគ្មានការងារធ្វើ។
លោក សុផាណា ដែលកំពុងលាក់ខ្លួនធ្វើការទាំងភ័យខ្លាចនៅប្រទេសថៃ សង្ឃឹមថា ជម្លោះព្រំដែនកម្ពុជា-ថៃ អាចនឹងដោះស្រាយបានក្នុងពេលខាងមុខ ហើយនឹងធ្វើឱ្យព្រំដែនប្រទេសទាំងពីរ មានសុខសន្តិភាព ប្រជាពលរដ្ឋប្រទេសទាំងពីរ អាចចេញចូលរកស៊ីជាមួយគ្នាបានដូចមុនវិញ៕
