នៅពេលដែលយើងទិញអាវមួយ ប្រើទូរសព្ទដៃមួយគ្រឿង ឬពិសាកាហ្វេមួយពែង តើយើងធ្លាប់បានគិតញឹកញាប់ប៉ុណ្ណា អំពីបុគ្គលដែលបានធ្វើឱ្យវត្ថុទាំងនោះអាចកើតមានឡើង?
នៅតំបន់អាស៊ី និងប៉ាស៊ីហ្វិក កម្មករជិតពាក់កណ្ដាលពាន់លាននាក់ មិនថានៅតាមរោងចក្រ ក្នុងកសិដ្ឋាន នៅលើសមុទ្រ ឬនៅតាមផ្ទះក្តី គឺជាកម្លាំងស្នូលនៃខ្សែច្រវាក់ផ្គត់ផ្គង់ក្នុងស្រុក តំបន់ និងសកល។ ចាប់ពីគ្រឿងអេឡិចត្រូនិកនៅប្រទេសវៀតណាម និងសម្លៀកបំពាក់នៅប្រទេសបង់ក្លាដែស រហូតដល់គ្រឿងសមុទ្រនៅប្រទេសថៃ និងរថយន្តនៅប្រទេសឥណ្ឌា តំបន់នេះគឺជាកម្លាំងចលករនៃផលិតកម្មភាគច្រើនរបស់ពិភពលោក ជាក្បាលម៉ាស៊ីនសេដ្ឋកិច្ចមួយមានតម្លៃរាប់ទ្រីលានដុល្លារ។
ប៉ុន្តែ ភាពខ្លាំងក្លាផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចនេះបានលាក់បាំងនូវបញ្ហាប្រឈមជាច្រើន។ ការងារច្រើនពន់ពេក គឺជាការងារក្រៅប្រព័ន្ធ ឬការងារមិនស្ថិតស្ថេរ ដោយការងារទាំងនោះត្រូវបានប្រគល់តគ្នា តាមរយៈខ្សែច្រវាក់ម៉ៅការបន្តដែលគ្មានតម្លាភាព ស្ថិតនៅក្រៅវិសាលភាពនៃការត្រួតពិនិត្យដែលមានប្រសិទ្ធភាព។ សមត្ថភាពជាតិដែលនៅមានកម្រិត និងយន្តការអនុវត្តដែលមិនគ្រប់គ្រាន់ បានធ្វើឱ្យភាពងាយរងគ្រោះទាំងនេះកាន់តែធ្លាក់ជ្រៅទៅៗ ដោយបង្កើតឱ្យមានចន្លោះប្រហោងសម្រាប់ ការកេងប្រវ័ញ្ច ចាប់ពីលក្ខខណ្ឌការងារគ្មានសុវត្ថិភាពនិងអយុត្តិធម៌ រហូតដល់មានពលកម្មកុមារ និងពលកម្មដោយបង្ខំ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ មានតែកម្មករក្នុងចំនួនមួយមានកម្រិតប៉ុណ្ណោះ ដែលទទួលបានកិច្ចគាំពារសង្គមគ្រប់គ្រាន់ ហើយគម្លាតប្រាក់ឈ្នួលយេនឌ័រនៅតែបន្តកើតមាន នៅតាមវិស័យ នានា។
បញ្ហាប្រឈមទាំងនេះ មិនមែនជាអ្វីដែលជៀសមិនរួចនោះទេ។ តាមរយៈគោលនយោបាយត្រឹមត្រូវ ស្ថាប័នកាន់តែរឹងមាំ និងកម្មករដែលត្រូវបានផ្តល់សិទ្ធិអំណាច ខ្សែច្រវាក់ផ្គត់ផ្គង់នៅអាស៊ី និងប៉ាស៊ីហ្វិក អាចក្លាយជាក្បាលម៉ាស៊ីនសម្រាប់កំណើនប្រកបដោយបរិយាបន្ន។ ការពង្រឹងគោលនយោបាយសាធារណៈ ការកសាងសមត្ថភាពរបស់និយ័តករ អង្គការវិជ្ជាជីវៈនិយោជក និងអង្គការវិជ្ជាជីវៈកម្មករនិយោជិត ព្រមទាំងការធានាឱ្យសំឡេងរបស់កម្មករត្រូវបានគេស្តាប់ឮ សុទ្ធសឹងតែជាជំហានដ៏ចាំបាច់បំផុត។
នៅពេលដែលកម្មករទទួលបានការប្រព្រឹត្តដោយភាពយុត្តិធម៌ ពួកគេនឹងចូលរួមកាន់តែសកម្ម និងកាន់តែមានផលិតភាព។ ភស្តុតាងនានា បង្ហាញថា ការលើកកម្ពស់ការងារសមរម្យជួយកាត់បន្ថយហានិភ័យ បង្កើនភាពប្រកួតប្រជែងរបស់ធុរកិច្ច និងជំរុញការនាំចេញ។ ការងារសមរម្យ មិនត្រឹមតែជារឿងត្រឹមត្រូវដែលត្រូវធ្វើប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ល្អសម្រាប់ធុរកិច្ចផងដែរ។
ខ្សែច្រវាក់ផ្គត់ផ្គង់នៅអាស៊ី និងប៉ាស៊ីហ្វិកក៏មានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅជាមួយសហគ្រាសមីក្រូ ធុនតូច និងមធ្យម ដែលជាឆ្អឹងខ្នងនៃសេដ្ឋកិច្ចក្នុងស្រុកផងដែរ។ ការជួយឱ្យធុរកិច្ចទាំងនេះរៀបចំការងារឱ្យមានលក្ខណៈក្នុងប្រព័ន្ធ, បង្កើនជំនាញ និងយកបច្ចេកវិទ្យាមកប្រើប្រាស់ អាចបើកឱកាសកាន់តែប្រសើរសម្រាប់ប្រជាជនរាប់លាននាក់ ជាពិសេស អ្នកដែលស្ថិតនៅស្រទាប់ខាងក្រោមនៃផលិតកម្ម ដែលជាកន្លែងដែលមានកម្មករងាយរងគ្រោះបំផុត។
ការផ្លាស់ប្តូរ ពិតជាកំពុងតែកើតមាន។ យើងបានឃើញគំនិតផ្តួចផ្តើមដ៏មានសក្តានុពលនៅក្នុងតំបន់ ដូចជា ការជ្រើសរើសពលករប្រកបដោយក្រមសីលធម៌ ដែលផ្តល់ការការពារដល់ពលករទេសន្តរប្រវេសន៍, ឧបករណ៍តាមដានបែបឌីជីថលដែលបង្កើនតម្លាភាពនៅក្នុងរោងចក្រ និងកិច្ចព្រមព្រៀងក្នុងវិស័យទាំងមូល ដែលជួយលើកកម្ពស់ស្តង់ដារ សម្រាប់ឧស្សាហកម្មទាំងមូល។
ប៉ុន្តែ វឌ្ឍនភាពនៅមិនទាន់មានភាពស្មើគ្នានៅឡើយ ហើយតំបន់នេះត្រូវការវិធីសាស្រ្តមួយ ដែលមានការសម្របសម្រួល ផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងស្ថានភាពជាក់ស្តែងតាមប្រទេសនីមួយៗ។
ទន្ទឹមនឹងនេះ ការផ្លាស់ប្តូរថ្មីៗនៃជីវភាពពាណិជ្ជកម្មសកល នាំមកនូវហានិភ័យផង និងឱកាសផង។ ហានិភ័យ រួមមាន ការបាត់បង់សន្ទុះកំណើន ប៉ុន្តែសម្រាប់ឱកាសវិញ គឺអាស៊ី និងប៉ាស៊ីហ្វិក អាចក្លាយជាតំបន់នាំមុខគេ ក្នុងការរៀបចំគំរូអភិបាលកិច្ចវិស័យការងារមួយ សម្រាប់ខ្សែច្រវាក់ផ្គត់ផ្គង់ ផ្អែកលើស្ថានភាពជាក់ស្តែងក្នុងតំបន់នេះ។ ដោយសារពាណិជ្ជកម្មនាពេលបច្ចុប្បន្នភាគច្រើនកើតឡើងរវាងបណ្តាប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍នៅភាគខាងត្បូងនៃសកលលោក ជាពិសេស នៅក្នុងតំបន់អាស៊ីផ្ទាល់តែម្តង, តំបន់នេះលែងគ្រាន់តែជាអ្នកចាំតែប្រតិកម្មទៅនឹងវិធានដែលត្រូវបានកំណត់ពីកន្លែងផ្សេងទៀតហើយ។ តំបន់នេះអាច និងគួរតែត្រួសត្រាយផ្លូវផ្ទាល់ខ្លួន ដើម្បីក្លាយជាគោលដៅគួរឱ្យទុកចិត្ត សម្រាប់ការផ្គត់ផ្គង់ប្រកបដោយភាពធន់ និងសមធម៌ ដែលជំរុញឱ្យមានការងារសមរម្យ ការបន្ថែមតម្លៃ និងកំណើនប្រកបដោយចីរភាព ក្នុងខ្សែច្រវាក់ផ្គត់ផ្គង់ទាំងមូល មិនថាខ្សែច្រវាក់ទាំងនោះជាខ្សែច្រវាក់ក្នុងស្រុក តំបន់ ឬសកលនោះឡើយ។
ការងារនេះតម្រូវឱ្យមានការតម្រឹមគោលនយោបាយពាណិជ្ជកម្ម, ការវិនិយោគ, អភិបាលកិច្ច និងការប្រតិបត្តិធុរកិច្ចប្រកបដោយការទទួលខុសត្រូវឱ្យស្របគ្នា ដើម្បីពង្រឹងការងារសមរម្យ ព្រមទាំងពង្រីកវិសាលភាពនៃកិច្ចគាំពារសង្គម, ដោះស្រាយគម្លាតប្រាក់ឈ្នួលយេនឌ័រ, កាត់បន្ថយភាពក្រៅប្រព័ន្ធ និងវិនិយោគលើសុវត្ថិភាពនៅកន្លែងធ្វើការ។
ហេតុដូច្នេះហើយទើបអង្គការអន្តរជាតិខាងការងារ នឹងរៀបចំកិច្ចប្រជុំមួយជាមួយរដ្ឋាភិបាល អង្គការវិជ្ជាជីវៈនិយោជក អង្គការវិជ្ជាជីវៈកម្មករនិយោជិត និងអ្នកជំនាញពាក់ព័ន្ធផ្សេងទៀតនៅទីក្រុងបាងកក នាថ្ងៃទី១៥-១៦ ខែកញ្ញា ខាងមុខនេះ នោះគឺវេទិកាគោលនយោបាយថ្នាក់តំបន់ស្តីពី «ខ្សែចង្វាក់ផ្គត់ផ្គង់ដែលធន់ និងកំណើនប្រកបដោយសមធម៌ នៅក្នុងពិភពការងារដែលកំពុងផ្លាស់ប្តូរ»។
នេះមិនមែនគ្រាន់តែជាកិច្ចប្រជុំមួយផ្សេងទៀតនោះទេ។ នេះគឺជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃសកម្មភាព, ជាទីកន្លែងមួយ ដើម្បីបោះជំហានទៅមុខ លើសពីការពិភាក្សា និងដើម្បីបង្កើតយុទ្ធសាស្ត្រដែលមានការសម្របសម្រួល ដែលអាចកែប្រែរបៀបដែលខ្សែច្រវាក់ផ្គត់ផ្គង់ដំណើរការនៅអាស៊ី និងប៉ាស៊ីហ្វិក។
ជម្រើសដែលយើងធ្វើនៅថ្ងៃនេះ នឹងសម្រួចអនាគតនៃការងារនៅក្នុងតំបន់របស់យើង សម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយៗទៀត។ យើងអាចបន្តអនុវត្តតាមគំរូដែលស្វែងរកតែថ្លៃដើមទាបបំផុត ដោយលះបង់នូវសេចក្តីថ្លៃថ្នូររបស់មនុស្ស ឬយើងអាចកសាងមាគ៌ាមួយដែលកំណើនត្រូវបានចែករំលែក ហើយសិទ្ធិត្រូវបានគោរព។
ឥឡូវនេះ គឺជាពេលវេលា ដែលត្រូវចាត់វិធានការ ដើម្បីបង្កើតពិភពការងារមួយប្រកបដោយយុត្តិធម៌ ចីរភាព និងភាពធន់ នៅទូទាំងតំបន់អាស៊ី និងប៉ាស៊ីហ្វិក៕
កត់សម្គាល់៖ អត្ថបទទស្សនៈនេះសរសេរដោយ លោកស្រី កាអូរិ ណាកាមូរ៉ា-អូសាកា (Kaori Nakamura-Osaka) អគ្គនាយករង និងជានាយិកាប្រចាំតំបន់អាស៊ី និងប៉ាស៊ីហ្វិក នៃអង្គការអន្តរជាតិខាងការងារ។
