ប្រភេទរុក្ខជាតិព្រៃ «ព្រះក្រុង» ដែលធ្លាប់តែដុះនៅតាមព្រៃភ្នំ ហើយអាចបេះស្លឹកអាស្រ័យផលបានតែនៅរដូវកាលមានភ្លៀងនោះ ត្រូវបានប្រជាកសិករកែច្នៃមកជាដំណាំកសិកម្ម អាចដាំនៅក្នុងចម្ការ ហើយដំណាំនេះ កំពុងមានទីផ្សារខ្ពស់ ដោយមានការលក់ចែកចាយទាំងស្លឹក ចាហួយ និងកូនព្រះក្រុង ស្ទើរគ្រប់ខេត្តក្រុង នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា និងមានការស្នើឱ្យផលិតជាម្សៅព្រះក្រុង ដើម្បីលក់នៅក្រៅប្រទេសផងដែរ។
ដោយមានស្រុកកំណើត នៅភូមិជ្រោយ ឃុំព្រះបាទជាន់ជុំ ស្រុកគិរីវង់ ខេត្តតាកែវ លោក អម សុផាត់ និងភរិយា ហែម ស្រីណេ ជាកសិករដំបូងគេ ដែលបានកែច្នៃរុក្ខជាតិព្រៃ «ព្រះក្រុង» មកជាដំណាំកសិកម្ម សម្រាប់ដាំនៅក្នុងចម្ការ ដោយអាចបេះស្លឹកលក់បានខួបប្រាំងខួបវស្សា ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ក្នុងតម្លៃចន្លោះពី ២ម៉ឺនរៀល ដល់ ៤ ម៉ឺនរៀល ក្នុង១គីឡូក្រាម ដែលអាស្រ័យទៅលើរដូវកាល។
ជាក់ស្តែង នៅដើមឆ្នាំ២០២៦នេះ ស្លឹកព្រះក្រុងរបស់លោក សុផាត់ លក់ដាច់ខ្លាំង ដោយត្រូវបានលក់ចែកចាយស្ទើរគ្រប់ខេត្តក្រុង នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ក្នុងតម្លៃពី៣៥០០០រៀល ទៅ៤ម៉ឺនរៀល ក្នុង១គីឡូក្រាម ហើយលោកអះអាងថា ដំណំាំនេះ អាចទទួលបានផលពី ៥ ទៅ ១០ឆ្នាំ សម្រាប់ការដាំ១លើកៗ ប៉ុន្តែទាមទារឱ្យមានការមើលថែដិតដល់ និងជាប្រចាំថ្ងៃ ទើបព្រះក្រុង លូតលាស់ និងមានស្លឹកធំៗ ហើយក្រាស់ល្អ។
លោក សុផាត់ បាននិយាយថា៖ «ស្លឹកព្រះក្រុង លក់ដាច់ខ្លាំង និងមានតម្លៃខ្ពស់ នៅខែប្រាំង ចាប់ពីខែ១ទៅ ជាពិសេសខែ៤ ដែលរកតែស្លឹកព្រះក្រុងឱ្យភ្ញៀវមិនចង់បានផង ព្រោះមានការបញ្ជាទិញច្រើន នៅគ្រប់ខេត្តក្រុង ជាពិសេសខេត្តកំពត និងខេត្តសៀមរាប មានអ្នកហូបច្រើនជាងគេ»។
ជាក្មេង ដែលធ្លាប់ដើរបេះស្លឹកព្រះក្រុង នៅតាមព្រៃភ្នំ ជាមួយយាយតា និងបងប្អូនអ្នកភូមិ លោក អម សុផាត់ បានឱ្យដឹងថា ការដើររកបេះស្លឹកព្រះក្រុង នៅតាមព្រៃភ្នំ មានការលំបាក ព្រោះពេលខ្លះ ក៏បេះបានច្រើន តែពេលខ្លះទៀត ក៏បានតិច និងផ្សងគ្រោះថ្នាក់ផងដែរ ហើយបេះបានតែនៅរដូវមានទឹកភ្លៀង ដែលមិនសូវបានតម្លៃថ្លៃ ហេតុនេះលោកបានសម្រេចជីកដើមព្រះក្រុងព្រៃមកដាំនៅផ្ទះ។
យ៉ាងណាក៏ដោយ ការនាំយកព្រះក្រុងព្រៃ មកដាំ មានការពិបាក ហេតុនេះលោកបានបែកគំនិតយកផ្លែព្រះក្រុងទុំទៅបណ្តុះជាកូនវិញ ហើយការមើលថែព្រះក្រុងព្រៃ រហូតដល់មានគ្រាប់ទុំ ត្រូវចំណាយពេលពី ៥ទៅ ៦ខែ។ ចំណែកការបណ្តុះកូនព្រះក្រុង ក៏មានការពិបាក ដោយត្រូវមើលថែកន្លែងបណ្តុះយ៉ាងដិតដល់ ចន្លោះពី១ខែ ទៅ១ខែកន្លះ ទើបគ្រាប់នោះ ដុះចេញជាពន្លក ហើយចាប់ពី៣ខែឡើងទៅ ទើបកូនព្រះក្រុង ចាប់ផ្តើមបែកក្ដៀង និងអាចដកយកទៅដាំនៅចម្ការបាន។
ជាមួយគ្នានេះ ការដាំព្រះក្រុងនេះ អាចប្រើដើមច្រើនដែរ ជាពិសេសត្រូវចេះថែទាំដោយយកចិត្តទុកដាក់។ លោក សុផាត់ បានផ្តល់ជាបទពិសោធន៍ថា ការដាំព្រះក្រុង ត្រូវមើលទៅលើដី គឺជាដីសើមល្មម ហើយត្រូវប្រើលាមកសត្វគោ មាន់ ប្រជៀវ ធ្វើជាជី និងគ្របដោយចំបើងស្ងួត ដើម្បីការពារកុំឱ្យមានស្មៅដុះ។ ត្រូវស្រោចទឹកយ៉ាងហោច២ដង ក្នុង១សប្តាហ៍ ដើម្បីរក្សាដីឱ្យមានសំណើមជានិច្ច ហើយត្រូវបាញ់ថ្នាំ សម្លាប់សត្វល្អិត បើពិនិត្យឃើញថា ពួកវាមករុំស្លឹក ឬទងព្រះក្រុង។
លោក សុផាត់ បញ្ជាក់ថា៖ «ការដាំព្រះក្រុង រាងពិបាកដែរ ហើយអាចអស់ដើមច្រើនសម្រាប់អ្នកស្រុកស្រែយើង។ ដូចចម្ការព្រះក្រុងរបស់ខ្ញុំជិត២កុងនេះ ចំណាយដើមអស់ចូល២០លានរៀលដែរ និងត្រូវមើលថែវាជាប្រចាំ ចំណែកការបណ្តុះកូន មិនស្រួលឯណា ១ខែកន្លះទើបដុះ វាខុសពីដំណាំផ្សេងៗទៀត អ៊ីចឹងអ្នកមិនចាប់អារម្មណ៍មើលថែវា គឺចោលតែម្តង ព្រោះគិតថា អត់ដុះ តាមពិតវាដុះទេ គ្រាន់តែវាយូរ»។
គិតមកដល់ពេលនេះ លោក សុផាត់ បានពង្រីកការដាំព្រះក្រុង នៅក្នុងចម្ការរបស់លោក បានជិត២កុងហើយ និងកំពុងទទួលផលជាប្រចាំ ដោយក្នុង១ថ្ងៃ លោកអាចបេះស្លឹកវាលក់បានចន្លោះពី១០គីឡូក្រាមឡើង ហើយចំណូលជាមធ្យម បានពីការលក់ស្លឹកព្រះក្រុងនេះ អាចបានចាប់ពី ១ពាន់ដុល្លារឡើងទៅក្នុង១ខែៗ។
ជាមួយគ្នានេះ លោក សុផាត់ ក៏ទើបតែដាំដើមព្រះក្រុង នៅលើផ្ទៃដីជាង១កុងទៀត ដែលកំពុងលូតលាស់ល្អ និងគ្រោងពង្រីកបន្ថែមទៀត ទៅតាមលទ្ធភាពជាក់ស្តែង ហើយលោកក៏បានលើកទឹកចិត្តឱ្យអ្នកភូមិ និងកសិករផ្សេងទៀត នាំគ្នាងាកមកដាំដើមព្រះក្រុងឱ្យបានច្រើន ព្រោះទីផ្សារព្រះក្រុង មិនធ្លាក់នោះទេ។
លោកបញ្ជាក់ថា៖ «មានតែនៅស្រុកយើងទេ មានដាំដើមព្រះក្រុងនេះមុនគេ ហើយខ្ញុំត្រូវការដាំថែមរហូតតែម្តង។ ខ្ញុំចង់ឱ្យបងប្អូនយើងនាំគ្នាដាំព្រះក្រុងនេះ ព្រោះផលចំណេញ អាចច្រើនជាងការដាំដំណាំផ្សេងៗទៀត គុណនឹងប្រាំ ហើយដាំមួយសារៗ យើងប្រមូលផលបានច្រើនឆ្នាំ គឺបើមើលថែបានល្អ អាចបានពី៥ទៅ១០ឆ្នាំអីនោះ»។
ចំពោះទីផ្សារស្លឹកព្រះក្រុងនេះ លោក សុផាត់ បានអះអាងថា អត់ចេះចាល់ទេ មានប៉ុន្មានក៏គេទិញដែរ ហើយកន្លងមកក៏មានសហគ្រិន នៅអាមេរិក បានស្នើឱ្យលោកចងក្រងការដាំព្រះក្រុងជាសហគមន៍ដែរ ដើម្បីប្រមូលទិញស្លឹកបានច្រើន យកមកហាលសម្ងួត រួចផលិតទៅជាម្សៅព្រះក្រុង ដើម្បីដាក់លក់នៅក្រៅប្រទេស។
លោក សុផាត់ បញ្ជាក់ថា៖ «នៅក្រៅប្រទេស ក៏គេកាម៉ង់ច្រើនដែរ! ចែម្នាក់នៅអាមេរិក គាត់ឱ្យខ្ញុំដាំរាប់ហិកតា ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ឱ្យគាត់។ គាត់ធ្លាប់កុម្ម៉ង់ពីខ្ញុំទៅ ៥០ទៅ៦០គីឡូក្រាមដែរ គ្រាន់តែតម្លៃវារាងទាបជាងក្នុងស្រុក ហេតុនេះយើងមិនទាន់អាចធ្វើឱ្យគាត់បាន ព្រោះបច្ចុប្បន្ន យើងផ្គត់ផ្គង់ក្នុងស្រុកមិនទាន់គ្រប់ផងហ្នឹង ដូច្នេះខ្ញុំនៅតែចង់ឃើញចម្ការព្រះក្រុង មានកាន់តែច្រើននៅកម្ពុជា»។
លោកបញ្ជាក់ថា៖ «បើបងប្អូនយើង ដាំបានច្រើនហិកតា យើងអាចនាំចេញទៅក្រៅប្រទេសបាន ព្រោះបងស្រី ជាសហគ្រិននៅអាមេរិក គាត់ចង់យកព្រះក្រុងរបស់យើង ទៅប្រកួតប្រជែងជាមួយប្រទេសជិតខាង ដូចជាវៀតណាម ដែលស្លឹកព្រះក្រុងគេ អត់មានរោមដូចរបស់យើងទេ ហើយពេលធ្វើចាហួយ ក៏អត់ស្វិតល្អ និងឆ្ងាញ់ដូចយើងនោះដែរ ហេតុនេះបើថ្ងៃអនាគត យើងអាចមានលទ្ធភាពនាំចេញទៅក្រៅប្រទេសបាន នោះកាន់តែល្អ»។
យ៉ាងណាក៏ដោយអ្នកដាំព្រះក្រុងជាច្រើនទៀត នៅក្នុងភូមិស្រុកជាមួយលោក អម សុផាត់ មិនទទួលបានជោគជ័យលើរបរនេះទេ។ លោក ទី ផេន បាននិយាយថា នៅក្នុងភូមិជ្រោយនេះ មានអ្នកដាំព្រះក្រុង តំណាលគ្នាជាមួយ សុផាត់ ច្រើនណាស់ ប៉ុន្តែដាំមិនបាន១ឆ្នាំផង ក៏ស្វិតងាប់អស់។
កសិករវ័យ៥០ឆ្នាំរូបនេះ បាននិយាយថា៖ «នៅភូមិនេះ មានអ្នកដាំច្រើន ហើយខ្ញុំក៏បានដាំដែរ ពិសេសរបស់ខ្ញុំ ដាំបានច្រើន ដោយបោះស្លឹកមួយសាៗបាន៣០គីឡូឯណោះ តែបានប្រហែល១ឆ្នាំ ងាប់អស់ ប៉ុន្តែកាលនោះ យើងជីកយកកូនព្រះក្រុងព្រៃមកដាំ ចំណែកការយកកូនព្រះក្រុង ដែលបណ្តុះចេញពីគ្រាប់ ខ្ញុំមិនដែលសាកល្បងដាំទេ គឺកំពុងរង់ចាំមើលអ្នកដាំមុន១ឆ្នាំសិន បើគេដាំមិនងាប់ ហើយបានផល ខ្ញុំនឹងដាំដែរ ព្រោះដំណាំនេះបានផលចំណាយច្រើន»។
នៅក្នុងចំណុចនេះ លោក អម សុផាត់ បានទទួលស្គាល់ថា ការជីកកូនព្រះក្រុងព្រៃមកដាំ ពិតជាមានការពិបាក ដោយត្រូវចំណាយពេលយូរ ទម្រាំលាស់ស្លឹក ទទួលបានផល ហើយមានអាយុកាលមិនវែងទៀត ហេតុនេះទើបលោកបែកគំនិត យកគ្រាប់មកបណ្តុះចេញជាកូនព្រះក្រុងវិញ ហើយកូនព្រះក្រុង ដែលលោកបណ្តុះ គឺមានការមើលថែយ៉ាងល្អរហូតដល់៦ខែ ទើបលក់ចេញឱ្យភ្ញៀវ ដើម្បីឱ្យអ្នកយកទៅដាំ ដុះបានល្អ និងឆាប់បានផល។
បុរសកូន២នាក់រូបនេះ បញ្ជាក់ថា៖ «បើយើងលក់កូនព្រះក្រុងនៅខ្ចីខែ វាដឹងតែចំណាយបានច្រើនជាងកូនព្រះក្រុង អាយុ៦ខែហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនធ្វើបែបហ្នឹងទេ! ខ្ញុំចង់ឱ្យភ្ញៀវ ដែលទិញកូនព្រះក្រុងពីខ្ញុំយកទៅដាំ គឺដាំបានល្អ មិនងាប់ និងឆាប់បានផល ហើយខ្ញុំមិនគិតថា នឹងធ្វើឱ្យទីផ្សារព្រះក្រុងមានការប្រកួតប្រជែងខ្លាំង នាពេលអនាគតនោះទេ សំខាន់ខ្ញុំចង់ឱ្យប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរយើង ទទួលបានផលចំណាយពីការដាំព្រះក្រុងនេះដូចខ្ញុំដែរ»។
ជាមួយទិសដៅ ក្នុងការពង្រីកការដាំព្រះក្រុង នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជានេះ លោក សុផាត់ បានបង្កើតផេកហ្វេសប៊ុកឈ្មោះ «ចម្ការព្រះក្រុង» ដើម្បីផ្សព្វផ្សាយ និងលក់កូនព្រះក្រុង ទៅកាន់ភ្ញៀវ នៅតាមខេត្តឆ្ងាយៗជារៀងរាល់ថ្ងៃ គឺ១ដើម តម្លៃ១ម៉ឺនរៀល ហើយក្នុង១ថ្ងៃៗ លោកបានលក់ចេញជាច្រើនដើម ដែលនេះជាចំណូលយ៉ាងធំមួយទៀត បន្ថែមទៅលើការលក់ស្លឹកព្រះក្រុង។
លើសពីនេះ លោក អម សុផាត់ និងភរិយា ក៏បានទិញម៉ាស៊ីនពីប្រទេសជិតខាង ដើម្បីចម្រាញ់ស្លឹកព្រះក្រុង ទៅជាចាហួយព្រះក្រុងដោយខ្លួនឯង សម្រាប់ដាក់លក់ឱ្យម៉ូយៗ យកទៅលក់បន្ត នៅតាមទីផ្សារជិតឆ្ងាយផងដែរ ហើយការប្រើម៉ាស៊ីននេះ ងាយស្រួលនិងចម្រាញ់ចាហួយបានលឿន ដោយស្លឹកព្រះក្រុង១គីឡូកន្លះ អាចចម្រាញ់បានចាហួយ២៤គីឡូក្រាម គឺជាចាហួយ ដែលស្វិតល្អ និងមានអនាម័យ។
លោក ង៉ែត្រ មុត ដែលរស់នៅស្រុកអង្គរជ័យ ខេត្តកំពត បានបញ្ជាទិញស្លឹកព្រះក្រុងពីលោក អម សុផាត់ និងភរិយា រយៈពេល៣ខែហើយ បន្ទាប់ពីលោកបានមើលឃើញពីការផ្សព្វផ្សាយពីការលក់ស្លឹកព្រះក្រុងនេះ ព្រោះការទិញស្លឹកព្រះក្រុង បេះតាមព្រៃរបស់អ្នកភូមិ មិនគ្រប់តាមតម្រូវការ។
លោក មុត បានឱ្យដឹងថា នៅស្រុករបស់គាត់ មានអ្នកទិញដើមព្រះក្រុងទៅដាំច្រើន តែកន្លែងខ្លះដាំបានតែជាង១ឆ្នាំ ក៏ងាប់ទៅវិញ ដែលអាចពាក់ព័ន្ធទៅនឹងបច្ចេកទេសនៃការថែទាំ ហេតុនេះលោកមានតែបញ្ជាទិញស្លឹងព្រះក្រុងពីលោក សុផាត់ ដើម្បីយកទៅធ្វើជាចាហួយ បោះលក់ឱ្យឈ្មួញកណ្តាល សម្រាប់យកទៅលក់បន្តនៅតាមទីកន្លែងផ្សេងៗ ជាពិសេសនៅភ្នំពេញ។
លោកបានឱ្យដឹងទៀតថា ក្នុង១សប្តាហ៍លោកទិញស្លឹកព្រះក្រុងចន្លោះពី១៧ ទៅ ១៨ គីឡូក្រាម ក្នុងតម្លៃចន្លោះពី ៣ម៉ឺនរៀលឡើងក្នុង១គីឡូក្រាម ហើយ១គីឡូក្រាមស្លឹក លោកអាចធ្វើចេញជាចាហួយ ដោយការពួតនឹងដៃ បានចន្លោះពី ១៥ ទៅ ២០គីឡូក្រាម។
បុរសវ័យ៤១ឆ្នាំរូបនេះ បាននិយាយថា៖ «ចាហួយព្រះក្រុង នៅខាងខ្ញុំនេះលក់ដាច់ខ្លាំង ដោយ១ថ្ងៃ ខ្ញុំអាចលក់បានដល់ ៣ទៅ៤គីឡូស្លឹក តែឥឡូវមានអ្នកលក់ច្រើន អ៊ីចឹង១ថ្ងៃធ្លាក់សល់២គីឡូស្លឹកអីទេ បើមានអ្នកបញ្ជាទិញច្រើន ឡើងដល់៣គីឡូស្លឹក»។
ចំពោះផលចំណេញបានពីការលក់ចាហួយព្រះក្រុងនេះ លោក ង៉ែត្រ មុត បានបង្ហើបថា៖ «បើគិតទៅក្នុង១ខែអាចចំណាយបាន ៥០ទៅ៦០ម៉ឺនរៀលដែរ តែខ្ញុំលក់ក្នុងកម្រិតតូចដែរទេ។ ខ្ញុំចង់បង្កើនការលក់ចាហួយព្រះក្រុងនេះ គ្រាន់តែពេលនេះ ខ្ញុំនៅមានការរវល់ច្រើនទៅលើការចិញ្ចឹមជ្រូក មាន់ និងទា អ៊ីចឹងមានតែឆ្លៀតពេល ធ្វើទៅលទ្ធភាព ដែលអាចរត់រួច»។
ចំណែកលោក ព្រែក តៈ ដែលជាអាជីវករ រស់នៅម្តុំភ្នំបូក ស្ថិតក្នុងឃុំរុនតាឯក ស្រុកបន្ទាយស្រី ខេត្តសៀមរាប ក៏បានបញ្ជាទិញស្លឹកព្រះក្រុងពីលោក អម សុផាត់ ចន្លោះពី៣ទៅ៤គីឡូក្រាមក្នុង១សប្តាហ៍ដែរ ហើយបន្ថែមលើនេះលោកទិញស្លឹកព្រះក្រុងពីក្មេងៗ និងអ្នកភូមិ ដើរបេះពីព្រៃមក ចំណែកការដាំព្រះក្រុងក្នុងភូមិវិញ គឺមានតែដាំនៅតាមរបងតិចតួច មិនសូវជាល្អទេ ព្រោះមើលថែមិនបានដិតដល់។
លោកបានបញ្ជាក់ថា៖ «នៅកន្លែងខ្ញុំមានការពេញនិយមខ្លាំងលើចាហួយព្រះក្រុងនេះ អ៊ីចឹងលក់ដាច់ ប៉ុន្តែលទ្ធភាពដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាននៅពេលនេះ ត្រឹមចាហួយ ១០ទៅ១៥លីត្រក្នុងមួយថ្ងៃ។ នេះជាកម្រិតដែលខ្ញុំធ្វើដោយដៃជាប្រចាំថ្ងៃ គឺថ្ងៃខ្លះ ១០លីត្រ រីឯថ្ងៃខ្លះទៀត ឡើងដល់ ១៥លីត្រ»។
យ៉ាងណាក៏ដោយ លោក ព្រែក តៈ មិនបានញែកផលចំណេញនៃការលក់ចាហួយព្រះក្រុង និងភេសជ្ជៈផ្សេងៗទៀតឱ្យដាច់ពីគ្នាទេ ប៉ុន្តែលោកបញ្ជាក់ថា៖ «យើងលក់ភេសជ្ជៈលាយគ្នាគ្រប់មុខ ដោយក្នុង១ថ្ងៃបាន ២០ទៅ៣០ម៉ឺនរៀល គ្រាន់តែថា ចាហួយព្រះក្រុង លក់ចំណេញបានច្រើនជាងគេ គឺអាចថា ផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារបាន ហេតុនេះទៅថ្ងៃខាងមុខ ខ្ញុំអាចទិញម៉ាស៊ីន ធ្វើចាហួយព្រះក្រុង ព្រោះវាធ្វើបានច្រើន លឿន និងមិនពិបាកដូចការពួតដោយដៃទេ»។
ចំណែកអ្នកស្រី សែម ថុល ដែលរស់នៅឃុំព្រៃគុយ ស្រុកកំពង់ស្វាយ ខេត្តកំពង់ធំ បានបញ្ជាទិញកូនព្រះក្រុងពីលោក អម សុផាត់ ៧ទៅ៨ដងហើយ ដើម្បីយកទៅលក់បន្តឱ្យអ្នកភូមិ ក្នុងតម្លៃដើម (១ដើម១ម៉ឺនរៀល) ប៉ុន្តែអ្នកទិញកូនព្រះក្រុងទាំងអស់នេះ ត្រូវលក់ស្លឹកព្រះក្រុងឱ្យគាត់វិញ។
អ្នកស្រីបានប្រាប់ថា៖ «ខ្ញុំបានទិញកូនព្រះក្រុងពីគាត់ (អម សុផាត់) មកលក់បន្តឱ្យអ្នកភូមិ សម្រាប់យកទៅដាំនៅតាមផ្ទះ បានច្រើនគ្រួសារហើយ តែជាការដាំនៅតាមទីទួលត្រឹម៥ទៅ១០ដើមអីទេ ព្រោះតំបន់ខ្ញុំរស់នៅ កន្លែងខ្លះវាលិចទឹក ចំណែកខ្ញុំដាំបាន ២០ ដើម ហើយដើមដាំកាលពីឆ្នាំមុន បេះស្លឹកបានបណ្តើរៗហើយ រីឯដើមដាំក្រោយ ឃើញថាលូតលាស់ល្អ តែស្លឹកនៅខ្ចី មិនទាន់អាចបេះបានទេ»។
ដោយសារតែអ្នកស្រី សែម ថុល ជាអ្នកធ្វើចាហួយព្រះក្រុងលក់ផងដែរ ហេតុនេះរាល់ស្លឹកព្រះក្រុង ដែលគាត់ទិញពីអ្នកភូមិវិញ នឹងត្រូវយកទៅបុកនឹងត្បាល់ រួចពូតច្របាច់ធ្វើជាចាហួយ សម្រាប់លក់ក្នុងផ្សារសហគមន៍ នៅរៀងរាល់ថ្ងៃសុក្រ សៅរ៍ និងអាទិត្យ ដោយអាចទទួលបានផលចំណាយក្នុង១ថ្ងៃៗ ចន្លោះពី៣ម៉ឺនរៀលឡើង ជាមួយការបុកស្លឹកព្រះក្រុងពី២ទៅ៣ខាំក្នុង១ថ្ងៃ។
អ្នកស្រីបានបញ្ជាក់ថា៖ «ចាហួយដែលខ្ញុំធ្វើ លក់ដាច់មិនដែលសល់ទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានលទ្ធភាពធ្វើបានត្រឹមប៉ុណ្ណឹង ព្រោះរបៀបធ្វើចាហួយព្រះក្រុងតាមបែបធម្មជាតិ មានការពិបាកដែរ។ ពេលខ្លះការពូតដោយពាក់ស្រោមដៃ ចាហួយរបស់យើងក៏រឹងល្អ តែពេលខ្លះក៏រាវខូច មិនដូចការចម្រាញ់ដោយម៉ាស៊ីនទេ គឺចម្រាញ់ចេញជាចាហួយបានលឿន និងរឹងស្វិតល្អ ហេតុនេះបើមានលទ្ធភាព ខ្ញុំចង់ទិញម៉ាស៊ីនខ្នាតតូចមួយមកធ្វើដែរ ដោយសារវាងាយស្រួល មិនហត់ដូចការពូតនឹងដៃនោះឡើយ»។
ជុំវិញប្រធានបទការកែច្នៃដំណាំព្រៃ «ព្រះក្រុង» មកដាំជាដំណាំកសិកម្ម នៅតាមចម្ការ និងកសិដ្ឋាននេះ លោក ឃឹម ហ្វីណង់ អនុរដ្ឋលេខាធិការ និងជាអ្នកនាំពាក្យក្រសួងកសិកម្ម រុក្ខាប្រមាញ់ និងនេសាទ បានអះអាងថា វាជាគំនិតនៃការច្នៃប្រឌិតដ៏ល្អមួយ តែដំណាំព្រះក្រុងនេះ មិនស្ថិតក្នុងដំណាំយុទ្ធសាស្រ្ត មានវិសាលភាពធំ ដែលក្រសួងគួររួមចំណែកជំរុញឱ្យមានការដាំដុះកាន់តែច្រើននោះទេ តែជាជម្រើសរបស់កសិករផ្ទាល់។
លោក ឃឹម ហ្វីណង់ បានប្រាប់ខេមបូចាថា៖ «ពាក់ព័ន្ធនឹងព្រះក្រុងនេះ វាជាដំណាំប្រភេទតូច ហើយវាតម្រូវតែអតិថិជនមួយក្រុមណាមួយ ហើយធ្វើបានតែតំបន់ណាមួយតូចដែរទេ ដូច្នេះក្រសួងជាទូទៅមិនជំទាស់អ្វីទេ តែសួរថា យើងជំរុញឱ្យក្លាយទៅជាដំណាំយុទ្ធសាស្រ្ត គឺមិនទេ»។
លោកបន្ថែមថា៖ «ដំណាំយុទ្ធសាស្រ្តជាដំណាំមានវិសាលភាពធំ មានការតភ្ជាប់ទីផ្សារច្បាស់លាស់ ហើយអាចធ្វើបានក្នុងបរិមាណធំ និងមានផ្តល់ប្រសិទ្ធភាពសេដ្ឋកិច្ច ដោយឡែកដំណាំតូចៗមួយចំនួន ដែលកសិករគាត់ធ្វើទៅគិតថា អាចមានឱកាសល្អ ក្រសួងមិនថាលើកទឹកចិត្តឬយ៉ាងណាទេ គ្រាន់តែការងារនេះ វាជាជម្រើសផ្ទាល់ខ្លួនរបស់កសិករ ចំណែកក្រសួង មានការដឹកនាំគោលនយោបាយក្នុងវិស័យកសិកម្ម ដែលផ្តោតទៅលើអ្វីដែលជាប្រយោជន៍រួមរបស់កសិករច្រើនគ្រួសារ»៕
