សមាគមសម្ព័ន្ធអ្នកសារព័ត៌មានកម្ពុជា

កម្មករមានទាំងកុមារផងប្រថុយធ្វើការនៅចម្ការចេកដែលប្រើថ្នាំគីមីមានគ្រោះថ្នាក់

កម្មករមកដល់ចម្ការចេករបស់ក្រុមហ៊ុនវៀតណាម Thagrico ដែលមានទីតាំងក្នុងស្រុកលំផាត់ ខេត្តរតនគិរី នាខែតុលា ឆ្នាំ២០២១។ (រូបថត៖ស៊ុន ណារិន)
កម្មករមកដល់ចម្ការចេករបស់ក្រុមហ៊ុនវៀតណាម Thagrico ដែលមានទីតាំងក្នុងស្រុកលំផាត់ ខេត្តរតនគិរី នាខែតុលា ឆ្នាំ២០២១។ (រូបថត៖ស៊ុន ណារិន)

ស្រុកលំផាត់ ខេត្តរតនគិរី៖  «ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺ​ក្រពះ និង​ពោះវៀន​ច្រើន​ឆ្នាំ​​ហើយ​ តាំងពី​ខ្ញុំ​ធ្វើការ​នៅ​ចម្ការ​ចេក។ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​គិត​ថា​វា​មក​ពី​ជាតិ​គីមី​នោះទេ»។ នេះជាការលើកឡើងរបស់អ្នកស្រី សយ ស្រីភឿន ដែលទើបត្រឡប់មកពីមន្ទីរពេទ្យហើយ​ដៃមិនទាន់ដោះខ្សែសេរ៉ូមចេញនៅឡើយ។ អ្នកស្រី​បាន​ចាកចេញពីស្រុកកំណើតនៅ​​ខេត្ត​ស្វាយ​រៀង ​​ដែលមានព្រំប្រទល់ជាប់​ព្រំដែន​វៀតណាម មករស់នៅ​ខេត្ត​រតនគិរីភាគ​ខាង​ជើង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ កាល​ពី​ជាង​១០ឆ្នាំ​មុន។ ដើម​ឡើយ ចម្ការដែលអ្នកស្រីធ្វើការ​ជា​កម្មករ​នោះ ជាចម្ការ​ដូង​ប្រេង ប៉ុន្តែស្រាប់តែ​៥ឆ្នាំចុង​ក្រោយ​នេះ ក្រុមហ៊ុនបានប្តូរទៅដាំចេកវិញ ហើយ​ពេល​នោះ​ហើយ​ដែល​សុខភាព​របស់​អ្នកស្រី​ក៏ចាប់​ផ្តើម​មាន​បញ្ហាដែរ។ ក្រៅ​ពី​ជំងឺ​ក្រពះ អ្នកស្រី​តែងមាន​អាការៈ​ឈឺក្បាល វិលមុខ និង​ក្អួត​ផងដែរ។

រឿងរ៉ាវរបស់អ្នកស្រី ភឿន មិនខុសពី​កម្មករដទៃ​ទៀត​ប៉ុន្មាន​នោះ​ទេ ព្រោះ​ថា​មានកម្មករនៅ​តំបន់​នោះ​ជាច្រើន​នាក់ទៀត កំពុងត្រូវ​ការ​ប្រាក់ ហើយ​សុខចិត្ត​ទៅ​ធ្វើជា​កម្មករចម្ការ​ចេកធំៗ​ដែល​មាន​ម្ចាស់​ជា​បរទេស បើទោះបីជាពួកគេដឹងថាការធ្វើ​ការងារ​នៅ​ទីនោះ ប្រឈម​ហានិភ័យសុខ​ភាព​ដែល​បង្កដោយ​សារធាតុ​គីមី​ក៏​ដោយ។

កម្មករ​ភាគ​ច្រើន​និយាយថា​ការងារ​នៅ​ទីនោះ​ផ្តល់ប្រាក់​ខែល្អ​សម្រាប់​ពួកគេ ដែល​កត្តា​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឱ្យ​ពលរដ្ឋ​កម្ពុជា ដែលកំពុងខ្វះខាត​លុយកាក់​​ ដោយ​សារ​សម្ពាធ​នៃ​វិបត្តិ​កូវីដ១៩ និង​ការ​ជំពាក់​បំណុល​មីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ ដែល​បណ្តាល​ឱ្យពលរដ្ឋរាប់​លាន​នាក់ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​វិបត្តិ​បំណុល។ ស្ថានភាពដ៏លំបាកនេះ ក៏​បាន​ជំរុញឱ្យ​មនុស្ស​ជាច្រើន​បញ្ជូន​កូនរបស់​ពួកគេ​ឱ្យ​ទៅធ្វើ​ជាកម្មករ​នៅ​ចម្ការ​ចេកដែរ។

អ្នកស្រី ភឿន ធ្វើជាកម្មករ​នៅចម្ការចេក​របស់ក្រុម​ហ៊ុន​វៀត​ណាមឈ្មោះ Thagrico ។ អ្នកស្រី​ប្រាប់​ថា​កម្មករ​ដទៃទៀត​មិន​បានគិត​ឬក៏ខ្វល់ខ្វាយ​ពី​ការ​ប៉ះពាល់ ជាមួយ​សារធាតុ​គីមី​នោះទេ។

អ្នកស្រី​លើក​ឡើង​ថា៖ «កម្មករភាគច្រើន ហាក់មិនសូវខ្វល់ពីបញ្ហាហ្នឹងទេ។ ធ្វើការនៅ​នេះបាន​ជួយជីវភាពប្រចាំថ្ងៃយើង ព្រោះ​បើយើង​មិន​ធ្វើការនៅ​នេះទេ យើង​គ្មាន​អី​ធ្វើ​ទេ»។

អ្នកស្រី ភឿន ប្រាប់​ថា​គាត់​ធ្វើការ​៨ម៉ោង​ក្នុង​មួយ​សប្តាហ៍ ជួន​កាល​លើស​ពី​នេះ ហើយ​សម្រាក​បាន​តែ​កន្លះ​ម៉ោង​ប៉ុណ្ណោះ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ។

អ្នកស្រី សយ ស្រីភឿន ជា​កម្មករ វ័យ​៣៧ឆ្នាំ ធ្វើការ​នៅ​ចម្ការចេក នៅខេត្ត​រតនគិរី ទើប​តែ​ត្រឡប់មក​ពីមន្ទីរពេទ្យ ដោយ​ដៃ​មាន​ព្យួរសេរ៉ូមនៅឡើយ។ (រូបថត៖ ស៊ុន ណារិន)

កម្មករ​នៅ​ចម្ការចេក Thagrico ម្នាក់​ទៀត គឺលោក កៅ ចិន ដែលមានវ័យ៣៦ឆ្នាំ ប្រាប់ថា​គាត់​ក៏​ធ្លាប់​ឈឺ​ក្បាល និង​វិល​មុខ​ដែរ ក្រោយ​ពីធ្វើការ​នៅ​ចម្ការ​ចេក​នោះ រយៈ​ពេល​៨​ឆ្នាំ។ លោក​ឱ្យដឹង​លោក​និង​ប្រពន្ធ​របស់​លោក ទទួល​បាន​កម្រៃ​១២,៥០​ដុល្លារ​ម្នាក់ៗ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ សម្រាប់​ការងារ​រុំស្រោប​ផ្លែ​ចេក ដែល​ត្រូវ​បាន​បាញ់​ដោយ​សារធាតុគីមី។ 

លោក​លើក​ឡើងថា៖«មុនបាញ់ថ្នាំ​គេប្រាប់​យើង​នៅឲ្យ​ឆ្ងាយពីកន្លែង​បាញ់​ថ្នាំ  ព្រោះ​ខ្លាច​ប៉ះ​ពាល់​ដល់​សុខភាព ​ប៉ុន្តែ​វា​នៅ​តែ​ប៉ះពាល់​ដោយ​សារ​យើង​នៅ​តែ​ស្ថិត​ក្នុង​ចម្ការ​ចេក​»។

លោក​បន្ថែម​ថា៖ «ខ្ញុំក៏​បារម្ភពីសុខភាពនៅពេលអនាគតដែរ ព្រោះថា​យើងស្រូប​គីមីរាប់ឆ្នាំមក​ហើយ»។  ប៉ុន្តែលោកក៏មិនខុស ពីអ្នកស្រី ភឿន ដែរ ព្រោះ​តែត្រូវការ​ការងារធ្វើ ដើម្បី​បាន​ប្រាក់​ដូចគ្នា។ លោក ចិន ប្រាប់​ផង​ដែរ​ថា ក្រុមហ៊ុន​មិន​បាន​ផ្តល់សម្ភារៈ​ការពារ​ឲ្យ​កម្មករ​ឡើយ ដែល​ធ្វើឲ្យ​ពួកគេ​បង្ខំ​ចិត្ត​ទិញ​ស្រោម​ដៃ ម៉ាស និងស្បែកជើង​កវែង​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។

លោក ចិន បន្ថែម​ថា៖ «នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ឈឺ យើងត្រូវ​ទៅ​ពេទ្យ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង ក្រុមហ៊ុន​មិន​បាន​ផ្តល់​ថ្នាំ និងសេវាថែទាំសុខភាពដល់កម្មករទេ ដូច្នេះ យើងចំណាយ​លុយដែល​យើងរកបាន​ទាំង​អស់​ហ្នឹង​លើថ្លៃថ្នាំ»។

លោក ចិន អំពាវនាវឲ្យ​រាជរដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជា​អន្ត​រាគមន៍ និងប្រាកដថា​សារធាតុគីមីដែល​កំពុង​ប្រើ មាន​សុវត្ថិភាព។

បញ្ហា​បង្ក​ឡើងដោយវិបត្តិបំណុលមីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ

រយៈពេល​ប៉ុន្មានឆ្នាំ​ចុងក្រោយនេះ ប្រទេសកម្ពុជា​បានរួមរឹត​ដោយ​កំណើន នៃវិបត្តិ​បំណុល​មីក្រូ​ហិរញ្ញ​វត្ថុ។ ឧស្សាហកម្មនេះ​ត្រូវបាន​រាយ​ការណ៍​ថា​ជំរុញ​ឱ្យអ្នកដែល​មិនមាន​លទ្ធភាព​សង​បំណុល​ត្រឡប់​វិញ​ខ្ចី​បំណុល​របស់​ពួកគេ ដែលជំរុញ​ឱ្យ​ពលរដ្ឋ​ទាំង​នោះ​ខ្ចី​បំណុល​ថ្មី​បន្ថែម​ទៀត ដើម្បី​យក​បំណុល​ថ្មី​នោះ​ទៅ​សង​បំណុល​ចាស់។ របាយ​ការណ៍​មួយ​ចំនួន​បង្ហាញ​ថា​វិបត្តិ​នេះ បាន​បង្ក​ឱ្យ​មាន​ការ​រឹបអូស​ដី​ធ្លី ការធ្វើ​ចំណាក​ស្រុក ដោយ​ប្រថុយ​ប្រថាន ដើម្បី​ស្វែង​រ​ក​ការងារ និង​ការ​កាត់​បន្ថយ​បរិមាណ​អាហារ​ជា​ដើម។

កម្មករ​ភាគ​ច្រើន​ដែល​ធ្វើការ​នៅ​ចម្ការ​ចេក និយាយ​ថា​ពួកគេ​ដឹ​ងពី​ហានិភ័យ​សុខភាព ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​តែ​ប្រថុយ​ធ្វើ​ការងារ​នៅ​ទីនោះ ទើប​ពួកគេមាន​ប្រាក់​សង​ម្ចាស់​បំណុល​បាន។

គ្រួសារ​ត្រកូល ឡែង ដែល​ធ្វើការ​នៅ​ចម្ការចេក Thagrico ស្នាក់នៅរោង​ស្នាក់​ដែលត្រូវ​បានរៀបចំឡើងដោយ​មេការចម្ការចេក។ (រូបថត៖ ស៊ុន ណារិន)

កម្មករ​ម្នាក់​ឈ្មោះ គីម (មិនមែន​ជាឈ្មោះ​ពិត​របស់​គាត់​ទេ) បាន​និយាយ​ថា​គាត់​បាន​ខ្ចីប្រាក់​ចំនួន​៧៥០០​ដុល្លារពី​គ្រឹះ​ស្ថាន​មីក្រូហិរញ្ញវត្ថុមួយ​ឈ្មោះ​ថា LOLC ដើម្បី​ទិញសម្ភារៈ​កសិកម្ម​យក​ទៅ​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ចម្ការដំឡូង​មី​របស់​ខ្លួន។

គីម ប្រាប់ថា៖«ខ្ញុំខ្លាច (ថ្នាំគីមី) ដែរ តែធ្វើម៉េច។ បើអត់ធ្វើការនៅហ្នឹង​ យើងក៏រកលុយមិនបាន»។ គីម​អាចសងប្រាក់កម្ចីរបស់​គាត់បាន​យ៉ាង​ទៀង​ទាត់ នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​ធ្វើការ​នៅ​ចម្ការ​ចេក ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​ដែល​ការងារ​ត្រូវ​បាន​ផ្អាក គាត់​បាន​ស្នើ​សុំ​គ្រឹះ​ស្ថាន​មីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ LOLC ពន្យារ​ពេល​សង​ប្រាក់​ដើម​សិន ហើយ​គាត់បង់​ត្រឹមតែការ​ប្រាក់​ប៉ុណ្ណោះ។

គីម បាន​ប្រាប់​ថា​កាល​ពីមុន​គាត់​ធ្លាប់​ធ្វើ​ការ​ឱ្យ​ចម្ការ​ចេក​ដែល​នាំ​ចេក​ចេញ​ទៅ​ប្រទេស​ជប៉ុន។ គាត់​បាន​ធ្លាក់​ខ្លួន​ឈឺ​ ដោយ​សារ​ជាតិ​គីមី​ដែល​គេ​បាញ់​ដើម្បី​កុំ​ឱ្យ​ចេក​ឆាប់​ទុំ​។ គាត់​និយាយ​ថា៖«ទឹកថ្នាំនោះវាធ្វើឲ្យយើងផ្តាសាយ ​តឹង​ច្រមុះ ​ក្រហាយ​ភ្នែក​ ហៀរសំបោរ ​ដេកមិន​បាន»។ គីមបាន​ប្រាប់​ទៀត​ថា​សារធាតុគីមី ដែល​មាន​ក្លិនដូច​អូសាវែល​ក៏ប​ណ្តាល​ឱ្យគាត់​មានអាការៈ​ឈឺ​សាច់ដុំ និង​វិលមុខ​ដែរ។

គីម​ឲ្យដឹង​ទៀត​ថា៖«សូម្បីតែអ្នកលក់ដូរនៅក្រៅចម្ការចេក ក៏ទ្រាំជាមួយក្លិនជាតិគីមីហ្នឹងមិនបានដែរ»។

គីម ប្រាប់​ទៀតថា​គ្រូពេទ្យធ្លាប់​ណែនាំគាត់ឱ្យ​នៅឱ្យឆ្ងាយពី​សារធាតុគីមី​នោះ​ដែរ ប៉ុន្តែ​ក្រោយ​មក ក្រុមហ៊ុនបាន កាត់បន្ថយ​បរិមាណ​សារ​ធាតុគីមី ហើយ​គាត់​ក៏«ស៊ាំ​នឹង​ទឹក​ថ្នាំ​ដែរ»។ ក្រុមហ៊ុនមិនបានជួយចេញថ្លៃព្យាបាល ឱ្យគីមទេ។ ក្រុមហ៊ុន​បាន​ផ្តល់​ស្រោមដៃ និងស្បែក​ជើង​កវែង​ឱ្យ​កម្មករ ប៉ុន្តែ​មិនបានផ្តល់​ម៉ាស​ឱ្យកម្មករ​នោះ​ទេ ដោយ​កម្មករត្រូវទិញម៉ាស​ដោយ​ខ្លួនឯង។

សុភា (ក៏មិនមែនជាឈ្មោះពិតរបស់គាត់ដែរ) ដែលមានវ័យទើបតែ២០ឆ្នាំ កំពុងធ្វើការ​នៅក្រុមហ៊ុន​ចម្ការចេកវៀតណាម​មួយ​ទៀត​ឈ្មោះ T.Y.T.B Angkor Banana នៅ​ខេត្ត​ស្ទឹងត្រែង ក៏បានធ្លាក់​ខ្លួន​ឈឺ ដោយ​សារតែ​គាត់ប៉ះពាល់ជាតិ​គីមី​ដែរ។ គាត់ធ្លាប់​ធ្វើការនៅក្នុងរោង​ចក្រកាត់​ដេរ​មួយ​នា​រាជធានីភ្នំពេញ មុនពេលត្រឡប់ មកខេត្ត​កំណើត​ ដើម្បីធ្វើការ​នៅ​ចម្ការចេក ដោយ​សារតែពេល​នោះជំងឺ​កូវីដ-១៩ កំពុងរីករាលដាល ក្នុង​រាជធានី ហើយគាត់ខ្លាចឆ្លងវីរុសនោះ។ ដូច គីម ដែរ គ្រួសារ​របស់​សុភា​ក៏បានខ្ចីប្រាក់​ពីគ្រឹះ​ស្ថាន​មីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ ដែលការណ៍នេះ​ធ្វើឱ្យ​គាត់​ត្រូវមាន​ចំណូល​ជាប្រចាំ។ គ្រួសារសុភា បានខ្ចីប្រាក់ចំនួន២៥០០ដុល្លារ​ ពីគ្រឹះ​ស្ថាន​មីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ ​AMK ដើម្បីទិញម៉ូតូ​នៅ​ឆ្នាំ២០១៩ ហើយត្រូវសងត្រឡប់​ទៅវិញ៣០ម៉ឺន​រៀលក្នុង​មួយ​ខែ។ ធ្វើការ​នៅ​កន្លែង​វេច​ខ្ចប់​ចេក សុភាអាចរកចំណូលបាន​២៥០០០រៀល​ក្នុងមួយ​ថ្ងៃ ប៉ុន្តែប្រសិន​បើគាត់ធ្វើការផ្នែកកាត់ ចេក គាត់​អាចទទួល​បានកម្រៃ៣៤០០០រៀលក្នុងមួយថ្ងៃ។

សុភា បាន​ប្រាប់​ថា៖ «ពេលគេបើកទឹកអញ្ចឹងទៅ វាឈួល​ ក្រហាយភ្នែក កណ្តាស់ និងក្អក។ យប់ឡើងពិបាកដេក។ ពេលខ្លះមួយយប់​ទល់ភ្លឺបញ្ឈរភ្នែករហូត ព្រោះអីវាបិទភ្នែកមិនកើត ចាក់ហៀរទឹកភ្នែករហូតមួយយប់ទល់ភ្លឺ។ ប្រហែលជាកន្លះខែមួយខែអីដែរបានស៊ាំទឹកថ្នាំហ្នឹង ព្រោះអីវាខ្លាំងដែរ»។

សុភា បានប្រើប្រាស់ថ្នាំមួយចំនួនដើម្បីកាត់បន្ថយរោគសញ្ញារំខានទាំងនេះ ​​ដោយហេតុថាគាត់គ្មាន លទ្ធភាព ស្វែករកការព្យាបាលលើសពីការទទួលទានថ្នាំគ្រាប់។ ដូចកម្មករដទៃទៀតដែរ ក្រុមហ៊ុន T.Y.T.B Angkor Banana មិនបានផ្តល់សម្ភារៈ ការពារឱ្យសុភានោះឡើយ។

ដូច្នេះសុភាត្រូវចំណាយប្រាក់ទិញម៉ាស២ក្នុងមួយថ្ងៃ និងស្រោមដៃ១គូជារៀងរាល់ពីរបីថ្ងៃ។ ទោះប្រឈមហានិភ័យយ៉ាងណាក៏ដោយ សុភា យល់​ថា​ការងារ​នៅ​ទីនោះ​ល្អ ព្រោះ​ប្រាក់ឈ្មួល​ប្រចាំថ្ងៃ​ខ្ពស់។  

កម្មករចម្ការចេក Thagrico នៅខេត្តរតនគិរី (រូបថត៖ ស៊ុន ណារិន)

ត្រឡប់ទៅ​ខេត្ត​រតនគិរីវិញ សមាជិក​សឹងតែទាំងអស់​ក្នុងគ្រួសារមួយ កំពុង​ធ្វើការឱ្យ​ចម្ការចេក Thagrico។ គ្រួសារត្រកូល ឡែង បានខ្ចី​ប្រាក់​ពី​គ្រឹះស្ថាន​មីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ​ចំនួន២ ដើម្បី​យក​ប្រាក់​សង់​ផ្ទះ​របស់​ពួកគេ ដែលនេះ​ជា​ឧទាហរណ៍មួយ​នៃ​កម្ចីគ្មាន​ផលិត​ភាព ដែល​មាន​ន័យ​ថាកម្ចីនេះ​មិន​បាន​បង្កើត​ចំណូល ដើម្បី​សង​បំណុល​ដើម​វិញ​នោះ​ទេ។ ពួកគេ​បានខ្ចីប្រាក់​៧០០០​ដុល្លារ​ពីធនាគារភូមិដែលពេល​នេះប្តូរ​ឈ្មោះ​មក​ជា LOLC និងខ្ចី​១០០០ដុល្លារ​ពីគ្រឹះ​ស្ថានមី​ក្រូហិរញ្ញវត្ថុAMK ។

អ្នកស្រី ឡែង មាន រួមទាំង​ស្វាមី និងប្អូនប្រុស​របស់​អ្នកស្រី សុទ្ធ​តែ​ជា​កម្មករ​ចម្ការ​ចេក ដោយ​ធ្វើការ​ជា​អ្នកបាញ់​ថ្នាំគីមី​ទៅ​លើ​ផ្លែ​ចេក ដែល​ការងារ​នេះផ្តល់​កម្រៃឱ្យពួកគេ​៣៦០០០​រៀលក្នុង​មួយថ្ងៃ។ អ្នកស្រី មាន ប្រាប់ថា​សារធាតុ​គីមី​ដែលបាញ់​លើ​ចេក ត្រូវបាន​ដាក់ចូល​ក្នុងធុង​បាញ់ថ្នាំ ដែល​មាន​ចំណុះ​១៥​លីត្រ ដែល​ដាក់លើ​ខ្នង​គាត់ ហើយអ្នកស្រី​ត្រូវបាញ់ថ្នាំ​ប្រមាណ​ជា២៥​ធុង​ក្នុង​មួយថ្ងៃ។

អ្នកស្រី មាន ត្អូញ​ត្អែរ​ថា៖« វាធ្វើឱ្យខ្ញុំចុករោយខ្លួនអស់ហើយ ដោយសារតែខ្​ញុំត្រូវស្ពាយធុង​ថ្នាំរាប់សិបធុងរាល់ថ្ងៃ ហើយត្រូវ​ស្ពាយ​ដើរឆ្ងាយៗផង»។

អ្នកស្រី​បន្ថែមទៀតថា៖«មានគីមីច្រើនណាស់។ តែយើងត្រូវតែធ្វើការដើម្បីលុយ»។

ការប្រើប្រាស់កម្លាំងកុមារមិនទាន់គ្រប់អាយុដោយចំហ

ប៉ុន្តែសមាជិកគ្រួសារ​ត្រកូល​ឡែង​មិនមែនមាន​តែ៣នាក់​ដែល​មក​ធ្វើការ​នៅ​ចម្ការ ពោល គឺមានប្អូនស្រី​របស់​អ្នកស្រី ឡែង មាន ចំនួន៣​នាក់​ទៀត ដែល​ក្នុងនោះ​មាន​អាយុ​១១ឆ្នាំ ១៤ឆ្នាំ និង​១៧ឆ្នាំ ក៏​ធ្វើការ​នៅ​ទីនោះ​ដែរ។

កុមារីវ័​យ១១​ឆ្នាំ បាន​ធ្វើការ​ជា​អ្នក​បក​ធាង​និង​ស្លឹក​ចេក​ចាស់ៗ ប៉ុន្តែគ្រួសារ​គាត់មិន​ឱ្យ​គាត់​ធ្វើ​បន្ត​ទៀតទេ ដោយ​បារម្ភ​ខ្លា​ចគា​ត់ធ្លាក់​ខ្លួន​ឈឺ។  ចំណែ​កុមារី វ័យ១៤ឆ្នាំ រក​កម្រៃ​បាន​១.២៥​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ម៉ោង តាម​រយៈ​ការងារ​បិត​សញ្ញា​សម្គាល់​នៅ​លើ​ចេក ហើយ​ជារឿយៗធ្វើ​ការថែមម៉ោង​២​ទៅ៣​ម៉ោង​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ ដើម្បី​បាន​ប្រាក់​បន្ថែម។ គាត់​ធ្វើ​ការដោយ​ឈរ​រហូត ដោយថា​ការងារ​នេះ​ធ្វើឱ្យ​គាត់​ឈឺ​ខ្លួន និងអស់​កម្លាំង​ជា​ខ្លាំង។

កុមារីរូប​នោះ​បាន​និយាយ​ប្រាប់​អ្នក​សារព័ត៌មាន ខណៈ​កំពុងរៀប​ចំ​ខ្លួន​ចេញ​ទៅ​ចម្ការចេក​ថា៖« ឥឡូវ ខ្ញុំអត់មានអារម្មណ៍ឈឺអីទេ តែ​ពេល​ខ្ញុំចាប់​ផ្តើម​ធ្វើការ ពី៤ទៅ៥នាទី វា​នឹង​ឈឺ​វិញ»។ កុមារី​វ័យ​១៧​ឆ្នាំ ក៏ធ្វើការថែម​ម៉ោង​ដែរ ដោយ​រៀប​ចំ​ដាក់​ស្នោ​ក្នុង​កេស​ចេក។

អ្នកស្រី ឡែង មាន បន្តថា​៖«ខ្ញុំចង់ឱ្យប្អូន​ខ្ញុំបន្តការ​សិក្សា។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យពួកគេឈប់រៀនទេ»។

អ្នកស្រីបន្ថែម​ថា៖ «ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួក​គេចង់ឈប់​រៀន ហើយ​រក​លុយ  វា​ជា​ជម្រើស​របស់​ពួកគេ។ ខ្ញុំមិន​បង្ខំ​ពួក​គេ ព្រោះខ្ញុំគ្មានលុយ​ជួយ​ពួក​គេទេ»។

ស្រ្តី​មេការ​ចម្ការ​ចេក ឈ្មោះ ហាំ សុផា​ បានទទួល​ស្គាល់​ថា​ពិតជា​មានកម្មករ មិនទាន់​គ្រប់អាយុ​មួយចំនួន​មែនដែលក្នុង​នោះ​ ក៏​មាន​កូនប្រុស​របស់​អ្នកស្រី​២​នាក់ មានវ័យ​១៥ឆ្នាំ និង​១៧ឆ្នាំ ដែល​ពួក​គេធ្វើជា​កម្មករ​បាញ់​ថ្នាំ​ពុល សម្លាប់​សត្វ​ល្អិត។ កូន​ប្រុស​ម្នាក់​របស់​អ្នកស្រី សុផា បានប្រាប់ថា​គាត់​មិន​មាន​អ្វីផ្សេង​ធ្វើ​ទេ ដោយ​សារតែ​សាលារៀន​ត្រូវបានបិទ​ព្រោះ​ជំងឺ​កូវីដ-១៩ ប៉ុន្តែ​ពេល​នេះ គាត់​ក៏​កំពុង​ពិចារណាឈប់រៀនដែរ។

លោក ឡៃ សាមុត សន្តិសុខ​ចម្ការ​ចេកThagrico ក៏បានឱ្យដឹង​ដែរ​ថា​កូនស្រី​របស់​លោក​ពីរ​នាក់ ដែល​ម្នាក់​អាយុ​១២ឆ្នាំ និងម្នាក់ទៀត អាយុ១៦ឆ្នាំ ក៏ធ្វើការ​នៅ​ចម្ការ​ចេក​នេះ​ដែរ ព្រោះ​សាលា​រៀន​បិទ​ទ្វារ។ ពួកគេ​ធ្វើ​ការងារ​ជា​អ្នក​បាញ់​សារ​ធាតុ​គីមី​លើ​ចេក ហើយ​ការងារ​ផ្តល់​កម្រៃ​ឱ្យ​ពួកគេ​ប្រមាណ​៦.២៥​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ។

កុមារី ចន្នី វ័យ១៥ឆ្នាំ បាន​ឈប់​រៀន​នៅ​ថ្នាក់​ទី​៦ ដើម្បីម​ក​ធ្វើ​ជា​កម្មករ​ក្នុង​ចម្ការ​ចេក​មួយ កាល​ពី​ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​២០២១​នេះ ដែល​ការងារ​ក្នុងចម្ការ​ផ្តល់ក​ម្រៃ​ឱ្យ​កុមា​រីរូប​នេះ ចំនួន​២៥០០០​រៀល​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ។

ចន្នី បាន​ប្រាប់​ថា៖« ខ្ញុំ​ទៅ​ធ្វើការតាម​មិត្តភ័ក្រ្ត។ ធ្វើការ​ក្នុងឃ្លាំង​អត់​ពិបាក​ទេ។ ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចិត ចេក​។ ដល់ម៉ោងសម្រាក យើងអាចនាំគ្នា​និយាយ​លេង​ជាមួយមិត្តភ័ក្រ្ត។ យើងអាច​អង្គុយលេង​នៅក្នុង​ឃ្លាំង​ក៏​បាន​ព្រោះ​នៅ​ហ្នឹង​វា​មាន​ម៉ាស៊ីន​ត្រជាក់ ត្រជាក់​ស្រួល»។ ក្មេងស្រី​រូប​នេះ​និយាយ​ថា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​មិន​បាន​សួរ​រក​អត្តសញ្ញាណ​បណ្ណ ដើម្បី​ពិនិត្យ​មើល​អាយុ​របស់​នាង​ទេ ដោយ​គ្រាន់​តែ​ត្រូវការ​ឲ្យ​បង្ហាញ​កាត​វ៉ាក់សាំង​ប៉ុណ្ណោះ។ ចន្នី​បាន​បន្ថែម​ថា​នាង​បាន​ឃើញ​ក្មេង​ខ្លះ​អាយុ​ខ្ទង់​១២​ឆ្នាំ ក៏​ធ្វើ​ការ​នៅ​ចម្ការ​នោះ​ដែរ ដោយ​ថាពួកគេ​ទាំងនោះ​ទៅ​តាម​ម្តាយ​របស់​ពួកគេ។

ចេក​មួយ​ជួរក្នុងចម្ការចេក នៅ​ក្រុមហ៊ុន Thagrico ក្នុងខេត្តរតនគិរី (រូបថត៖ស៊ុន ណារិន)

ការ​ខូចខាត​ជា​ប្រព័ន្ធ

មិន​មែនត្រឹម​តែកម្មករដែល​ធ្វើការនៅ​ចម្ការចេក​ប៉ុណ្ណោះទេ​ដែល​រង​ផលប៉ះ​ពាល់ ប៉ុន្តែ​សារធាតុ​គីមី ដែលប្រើ​នោះហាក់​បំពុល​ប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីទាំង​មូល​។ អ្នកស្រី មុំ វាស្នាក់ និយាយ​ថា​គាត់​ត្រូវរើ​ផ្ទះ​ឈើ​របស់ខ្លួន​ប្រមាណ​១៥០ម៉ែត្រ​ចេញទីតាំង​ចាស់ ទៅ​ឲ្យ​ឆ្ងាយ​ពី​ចម្ការ​ចេក T.Y.T.B Angkor Banana ដើម្បី​គេច​ពី​ក្លិន​ថ្នាំ​គីមី ដែល​អ្នកស្រីថា​ក្រុមហ៊ុន​តែង​ប្រើ​ដ្រូន និង​ឡាន​បាញ់​ថ្នាំ​ក្នុង​ចម្ការ​ចេក​ជា​ញឹក​ញាប់។

អ្នកស្រី​ វាស្នាក់ ប្រាប់​ថា៖ «ពេល​គេ​បាញ់ម​ក វា​ក្អក ចេញ​រមាស់​ចេញ​អី​តាមខ្លួន។ តាំងពីគេ​បាញ់​មក ក្អក អញ្ចឹងទៅ។ ពេលគេបាញ់​ផុតទៅក៏បាត់​ក្អក​ទៅ។ ក្នុងមួយខែ ពួកគេ​អត់បាញ់ប្រហែល​២ទៅ៣ថ្ងៃអីហ្នឹង។ ថ្ងៃដែល គេអត់បាញ់ហ្នឹង​ក៏មិន​មាន អាការៈ​ឈឺអីទៅ»។

គាត់​ប្រាប់​ទៀតថា​កូនទាំង​៣​នា​ក់របស់​អ្នកស្រី​មាន​អាការៈ​គ្រុន​ក្តៅ ចេញ​កន្ទួល​ស្បែក និង​រលាក​បំពង់​ក បណ្តាល​មក​ពី​ថ្នាំ​គីមី​ដែល​ក្រុមហ៊ុន​បាញ់ ហើយ​ស្ថានភាព​នេះ បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​គាត់​ទៅ​ពេទ្យ​៥ដង​កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន។

អ្នកស្រី​ វាស្នាក់ រៀបរាប់ពី​ទម្លាប់ដែលគួរ​ឱ្យធុញ​ថប់ នៅ​ពេល​ដែល​អ្នកស្រីឮ​សំឡេង​ឡានចាប់​ផ្តើម​បាញ់​ថ្នាំ​នៅច​ម្ការ​ចេក​ម្តងៗ។ អ្នកស្រី​ថា​អ្នកស្រី​តែងតែ​នាំ​កូនៗ​រត់​ទៅ​ក្រោយ​ផ្ទះ​ឆ្ងាយ​ពី​ផ្លូវ។ បន្ទាប់​មក​សា​ខោ​អាវ​ដែលហាល​យក​ទៅ​ទុក ដើម្បី​កុំឱ្យ​ថ្នាំ​ធ្លាក់​ត្រូវ បើ​មិនដូច្នេះ​ទេវា​នឹងធ្វើឱ្យ​រមាស់​ និង​ចេញ​កន្ទួល​នៅ​ពេល​ដែល​អ្នកស្រី និង​កូនៗយក​ខោអាវ​ទាំងនោះ​មក​ស្លៀក​ពាក់។  អ្នកស្រី ក៏​បាន​គ្រប​ចាន​ឆ្នាំងរបស់​ខ្លួនហើយលាង​សាប៊ូសម្អាត​ក្រោយ ពេលដែលគេ​ឈប់បាញ់ថ្នាំ ដើម្បីកុំឱ្យមានជាតិគីមីចូលក្នុងអាហារ។ អ្នកស្រី វាស្នាក់ ក៏ថាខ្លាចមិនហ៊ាន​ប្រើទឹកអូរនៅ ក្បែរនោះ​ដែរ ហើយថាគាត់ក៏បានព្យាយាម​ត្រង​ទឹក​ភ្លៀងទុក​ប្រើ​ប្រាស់​ដែរ ប៉ុន្តែ​នៅពេល​ដែល​ក្រុមហ៊ុន​បាញ់​ថ្នាំ​គីមី ហើយ​ទឹក​ដែល​ត្រង​ទុក​នោះ ក៏​កខ្វក់ និង​ខូច​ដែរ។

អ្នកស្រី បានព្យាយាមប្តឹងទៅមន្រ្តីឃុំដែរ​នៅឆ្នាំ​២០២០ ប៉ុន្តែអាជ្ញាធរមូលដ្ឋាន​ប្រា​ប់​អ្នកស្រី​ថា ថ្នាំ​ដែល​បាញ់​នោះ គ្រាន់តែ​ជាជីដែល​មិន​ប៉ះពាល់​អ្វី​នោះ​ទេ ហើយ​ថា​ក្រុមហ៊ុន​នឹង​ឈប់​បាញ់​វា ប៉ុន្តែ​អ្នកស្រី​ថា​ក្រុមហ៊ុន មិន​ដែល​ឈប់​នោះ​ទេ។ អ្នកស្រី​​និយាយ​ថា​៖«គេប្រាប់ថាសារធាតុគីមីហ្នឹងមិនប៉ះពាល់អីដល់សុខភាពមនុស្សទេ។ មិនប៉ះពាល់ទេ ប៉ុន្តែយើងឡើងក្អក និងរមាស់ ស្បែកឡើង​កន្ទួល»។

អ្នកស្រី​ត្អូញ​ត្អែរទៀត​ថា​៖«គេមិនយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយយើងទេ»។

អ្នកគ្រប់​គ្រង​ទូទៅ​ចម្ការចេក T.Y.T.B Angkor Banana  លោក ស៊ូ ម៉េត បានបដិសេធរាល់ការចោទប្រកាន់ទាំងអស់មកលើក្រុមហ៊ុនរបស់​លោក។ លោក​ថា​ក្រុមហ៊ុន​ផ្តល់​នូវ​សម្ភារៈ​ការពារ​ខ្លួន​គ្រប់​គ្រាន់​ដល់​កម្មករ ដូចជា​ម៉ាស និង​ស្រោម​ដៃ ដែលផ្ទុយ​ទាំងស្រុងពី​ការលើក​ឡើង​របស់​កម្មករ។

ទោះ​ជា​ភាគីក្រុមហ៊ុន​និយាយ​ម្តងហើយ​ម្តងទៀត​ថា​ខ្លួន​បាន​ផ្តល់​សម្ភារៈការពារ​ខ្លួនដល់​កម្មករ​យ៉ាង​ណាក្តី តែ​លោក ស៊ូ ម៉េត បាន​បញ្ជាក់​ថា ថ្នាំ​ដែល​បាញ់​ក្នុង​ចម្ការ​ចេក​នោះ​មិន​មាន​ផល​ប៉ះពាល់​អ្វី​នោះ​ទេ។ ប៉ុន្តែ​ចម្ងល់​នៅ​តែ​ត្រូវ បាន​ចោទ​សួរ​ថា​បើ​សារធាតុគីមី​មិន​មាន​ផលប៉ះពាល់ ហេតុអ្វី​បានជា​ក្រុមហ៊ុន​ផ្តល់​សម្ភារៈ​ការពារ​ធ្វើ​អ្វី។

អ្នកគ្រប់​គ្រងទូទៅចម្ការចេក T.Y.T.B Angkor Banana រូបនេះ បាននិយាយ​ថា៖«យើងបានផ្តល់ជាម៉ាស និងស្រោម​ដៃឥត​គិត​ថ្លៃ​ដល់​ពួកគេ ដើម្បីការពារ​ពួកគេកុំឲ្យប៉ះ​សារ​ជាតិគី​មី»។ លោក​បន្ថែម​ថា៖«ពលរដ្ឋបានប្តឹងទៅអាជ្ញាធរស្រុក យើងបាន​ប្រាប់ពួកគេម្តងហើយថាសារធាតុនេះមិនបណ្តាលឲ្យមានបញ្ហាសុខភាពទេ សារធាតុហ្នឹងប្រើ ដើម្បីធ្វើឲ្យផ្លែចេកមានគុណភាពល្អប៉ុណ្ណោះ»។

លោក ម៉េត បាន​បន្តថា​បន្ទាប់​ពី​ផ្អាកដំណើរការ​២ខែ​ដោយ​សារជំងឺកូវីដ-១៩ ចម្ការ​ចេក​បាន បើក​ឡើង​វិញ​ហើយ តាំង​ពី​ចុង​ខែ​តុលា។ ទោះ​យ៉ាងណាក៏ដោយ​ អ្នកគ្រប់គ្រងទូទៅរូបនេះ បាន​គេច​វេះ​ពី​ការទ​ទួល​ខុស​ត្រូវ​ជុំវិញ​ការ​ជួល​កុមារ​ឲ្យ​ធ្វើការ​ក្នុង​ចម្ការ ក៏ដូចជា​បញ្ហាកិច្ច​សន្យា​ការងារ​របស់​កម្មករ ដោយ​ថា​កម្មករ​ទាំង​អស់​សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​បាន​ជួល​ដោយ​អ្នក​ម៉ៅការ។ ចំណែក​ឯ​ក្រុមហ៊ុន Thagrico មិន​អាច​ទាក់​ទង​សុំ​ការ​អត្ថាធិប្បាយ​បាន​ទេ។ 

ក្រុមហ៊ុនចម្ការចេកT.Y.T.B Angkor Banana មានទីតាំងក្នុងខេត្តស្ទឹងត្រែង (រូបថត៖ស៊ុន ណារិន)

លោក រដ្ឋ ស៊ុន មេឃុំ​អូរ​ស្វាយ ខេត្ត​ស្ទឹងត្រែង ប្រាប់​ថា​អាជ្ញាធរ​ស្រុក​បាន​ចុះ​ទៅ​ពិនិត្យ​ច​ម្ការ​ចេក T.Y.T.B Angkor Banana ចំនួន​៣​ទៅ​៤​ដង​រួច​មក​ហើយ​ ហើយ​បាន​ណែនាំ​ក្រុមហ៊ុន​នេះ​អំពី​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ថ្នាំ​គីមី។

លោក​បាន​និយាយ​ថា​៖«ខ្ញុំមិន​បានដឹងលម្អិត​ពីសារធាតុគីមី​ដែល​ប្រើ​ក្នុង​ចម្ការចេក​នោះទេ នេះមិនមែនជា​ជំនាញ​ខ្ញុំ​ទេ ប៉ុន្តែ​ក្រុមហ៊ុន​គេថា​សារធាតុ​គីមីហ្នឹងសុវត្ថិភាពទេ មិនប៉ះពាល់​ដល់​សុខភាពទេ»។


មេឃុំ​រូប​នេះ​ក៏​បាន​បដិសេធផ​ង​ដែរ​ថា​មិន​មាន​នរណា​ម្នាក់​ក្នុងឃុំ​របស់​លោក បញ្ជូន​កូន​ដែល​មិន​ទាន់​គ្រប់​អាយុ​ឱ្យ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​នៅ​ចម្ការ​ចេក​ឡើយ ហើយ​លោកថា​កម្មករ​ជា​កុមារ​ទាំង​នោះ​ប្រហែល​ជា​កូន​របស់​កម្មករ​ចំណាក​ស្រុក​មក​ពីខេត្តផ្សេង។ លោក​និយាយ​ផ្ទុយពីការ​លើកឡើង​របស់​លោក ម៉េត ថា៖«ដោយសារតែមានតម្រូវការកម្មករ ច្រើន​នៅចម្ការចេក អ៊ីចឹងហើយបាន​ជាគេទទួល​កម្មករ​គ្រប់​ទាំងអស់។ នេះជាជាការ​ទទួលខុសត្រូវ​របស់ក្រុម​ហ៊ុន ដែលធានាថាមិនមានពល​កម្ម​កុមារធ្វើ​ការនៅ​ក្នុងចម្ការ»។

ក្រឡេកទៅមើលប្រទេសឡាវ និងមីយ៉ាន់ម៉ា

ការសិក្សាពីបញ្ហានៅចម្ការចេកនៅប្រទេសកម្ពុជានៅមានកម្រិតនៅឡើយ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយផលប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន និងសុខភាព​របស់មនុស្សដែល​បណ្តាល​មកពីចម្ការចេកធំៗ ត្រូវ​បាន​កត់ត្រា​ និង​សិក្សា​យ៉ាងល្អ ដោយ​សកម្មជន និងអ្នក​សិក្សាស្រាវជ្រាវ នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ឡាវ និងមីយ៉ាន់ម៉ា។

សកម្មជនម្នាក់​មកពីរដ្ឋកាឈិន​នៃប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា​ដែល​សុំមិន​បញ្ចេញ​ឈ្មោះ បានប្រាប់​ខេម​បូចា​ថា​បញ្ហា សុខភាពស្រដៀងៗ​គ្នាត្រូវ​បាន​រក​ឃើញ​លើ​កម្មករចម្ការ​ចេក​នៅ​ទីនោះ។ លោក​ប្រាប់​ថា៖«កម្មករជាស្រ្តី ជាច្រើនបានរលូត​កូននៅ​ទីនោះ»លោក​បន្ថែមថាលោក​ទើបតែនិយាយ​ជាមួយ​កម្មករម្នាក់​ដែល ធ្វើការ​នៅចម្ការចេក​ជាច្រើន​ឆ្នាំ​ដែល​ពេល​នេះ កម្មករ​រូបនោះ កើតជំងឺ​មហារីក​គ្រឿង​ក្នុង។


សកម្មជន​រូបនេះ​បាន​ប្រាប់​ថា សារធាតុ​គីមីទាំង​នោះ​ក៏​បណ្តាល​ឱ្យ​ខូច​បរិស្ថាន​យ៉ាង​ដំណំ​ផង​ដែរ ហើយ​ពេល​ជ្រាប​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទឹក និង​ដី នឹង​ធ្វើ​ឱ្យ​ដី​មិន​អំណោយ​ផល​សម្រាប់​ដាំ​ដំណាំ​ផ្សេង​ទៀត។

លោក Robert Cole ទីប្រឹក្សា​ផ្នែក​វិនិយោគ​កសិកម្ម​ដោយ​ទំនួល​ខុស​ត្រូវ​នៃ​អង្គការ​អភិបាលកិច្ច​ដីធ្លី​តំបន់​មេគង្គ​ បានបង្ហាញ​ការយល់​ស្រប​នឹង​ការ​លើក​ឡើង​របស់​សកម្មជន​មីយ៉ាន់ម៉ា។ លោក​និយាយ​ថា​ចម្ការ​ចេក«បាន​ប្រើប្រាស់​សារធាតុ​គីមី​ជា​ច្រើន»។

លោក​ប្រាប់​ខេមបូចា​តាម​សារ​អ៊ីម៉េលថា​៖«យូរៗទៅ ដីចម្ការបាត់បង់​សារធាតុ​ចិញ្ចឹម​ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​ផលិត​ភាព​បានធ្លាក់ដល់​កម្រិត វា​ពិត​ជា​ពិបាកណាស់​ក្នុងការកែ​ប្រែដីទៅប្រើប្រាស់​ដាំ​ដំណាំ​ផ្សេង​ទៀត​នោះ។ ការហូរច្រោះ​សារធាតុគីមី​បាន​ទៅ​បំផ្លាញ​ទន្លេ និងប្រព័ន្ធ​អេកូឡូស៊ី​ក្នុង​តំបន់ ជួនកាល​បណ្តាល​ឱ្យ​ត្រី​ងាប់ និង​ប៉ះពាល់ សុខភាពប្រជាពលរដ្ឋដែលប្រើប្រាស់​ទឹកទៀតផង​»។

លោក Cole បានឱ្យដឹងបន្តថាបញ្ហាផល​ប៉ះពាល់​សុខភាព ដែលត្រូវបានសង្កេ​ត​ឃើញថា​មាន​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា ក៏ត្រូវបានគេ​លើក​ឡើង​ជាទូទៅ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ឡាវ​ដែរ។

សកម្មជន​រដ្ឋកាឈិន​ដដែល បាន​និយាយ​ថា វា​ពិបាក​ក្នុង​ការ​កំណត់​ថា​សារធាតុគីមី ណាមួយ​ត្រូវបាន​ប្រើប្រាស់​ក្នុងច​ម្ការ​ចេក ដោយ​សារសន្តិសុខ​នៅទីនោះ មានការ​ត្រួតពិនិត្យតឹង​តែង​។ ក្នុង​ដំណើរ​ចុះទៅយកព័ត៌មាននៅ​ចម្ការ​ចេក T.Y.T.B Angkor អ្នក​យក​ព័ត៌មាន​របស់​ខេមបូចា​ត្រូវ​បាន​កម្មករ​ចម្ការ​ចេក​បង្ហាញ​ឱ្យ​ឃើញ​ដបថ្នាំពុល​ចំនួន​ពីរ​ប្រភេទ។ ដបថ្នាំ​មួយមាន​ឈ្មោះ​ថា Dipomate ដែល​ក្នុង​នោះ​មាន​សារធាតុ Mancozeb ជាថ្នាំ​សម្លាប់សត្វដ៏ចម្រូងចម្រាស​ដែល​អាច​បណ្តាល​ឱ្យ​ប្រពេញ​ទីរ៉ូអ៊ីតរីក​ធំ  ហើយ​ត្រូវ​បាន​គេ​ជឿ​ថា​វា​អាច​ឱ្យ​ស្រ្តី​រលូត​កូន និង​ធ្វើឱ្យ​មនុស្ស​មាន​ជំងឺ​មហារីក​ផង​ដែរ។ ដបថ្នាំ​មួយទៀត​មាន​ឈ្មោះ​ថា DecoCarben ដែល​មាន​ផ្ទុក​សារធាតុ Carbendazim ដែល​ការសិក្សា​ស្រាវជ្រាវ​បង្ហាញ​ថា​សារធាតុ​នេះ​អាច បណ្តាល​ឱ្យ​មនុស្ស​គ្មា​ន​កូន និងមាន​ផលប៉ះពាល់​ផ្សេង​ទៀត​ទៅ​លើ​សុខភាព​សត្វ។

រដ្ឋប្រហារ​នៅ​ប្រទេស​មីយ៉ាន់ម៉ា បាន​ទុក​ឱ្យវាសនា​ឧស្សាហកម្ម​ចេក​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​មិន​ច្បាស់​លាស់ ដោយ​សារតែ​ជម្លោះ​ប្រដាប់​អាវុធនៅ​តែ​គំរាម​កំហែង ដែល​បង្ក​ឱ្យមាន​អស្ថិរភាព​នៅ​តំបន់​ជាច្រើន​តាម​ព្រំដែន ដែលក្នុង​នោះមានរដ្ឋ​កាឈិន​ផង​ដែរ ខណៈក្រុម​យោធាកំពុង​តស៊ូ ដើម្បីបានគ្រប់​គ្រ​ងដែនដី​មីយ៉ាន់ម៉ា​ទាំង​មូល។

លោក Cole និយាយថាអង្គការ​អភិបាល​កិច្ច​ដី​ធ្លី​តំបន់​មេគង្គ​ មិន​ទាន់​រក​ឃើញ​មាន​ភស្តុតាងណា​មួយ​ដែល​ថា​វិនិយោគិន​វេច​សម្ពាយ​ពីមីយ៉ាន់ម៉ាមក​កម្ពុជានោះ​ទេ បន្ទាប់​ពី​មាន​រដ្ឋប្រហារ​រួច​មក ប៉ុន្តែ​លោក​ថា​ស្ថានភាពនោះ អាចនឹង​កើតមាន ដើម្បីជា​ការ​ឆ្លើយ​តប​ទៅ​នឹង​ការ​វិវឌ្ឍថ្មីៗ។

លោក Cole បន្តថា៖«ជាឧ​ទាហរណ៍ ការវិនិយោគ​នៅ​មីយ៉ាន់ម៉ា បាន​កើន​ឡើង​ នៅ​ពេល​ដែល​រដ្ឋាភិបាល​ឡាវរឹ​ត​បន្តឹង​លើ​ក្រុមហ៊ុន​ចម្ការ​ចេក»

លោក Cole  បន្ថែម​ថា៖«ប៉ុន្តែ​វា​អាចទៅរួចផងដែរ ដែល​អ្នកវិនិយោគលើចម្ការចេកនៅមីយ៉ាន់ម៉ា អាច​បន្តអាជីវកម្មរបស់ពួកគេ ព្រោះការត្រួតពិនិត្យ​តិច​ជាងមុន​នៅ​ក្នុងស្ថានភាពនយោបាយបច្ចុប្បន្ន ដែល​ស្ថានការណ៍​នេះក៏​អាចផ្តល់​ជាប្រយោជន៍​ដ៏ល្អស​ម្រាប់​ពួក​គេ​ផង​ដែរ»។

សកម្មជន​រដ្ឋ​កាឈិន បានឱ្យដឹង​ថា​ម្ការ​ចេកដែល​មាន​ម្ចាស់​ជនជាតិចិន​ក៏បានផ្អាកដំណើរ​ការជា​ច្រើន​ដែរ បន្ទាប់ពីមានរ​ដ្ឋប្រហារ និងការផ្ទុះ​ឡើងយ៉ាង​គំហុក​នៃ​ករណី​កូវីដ-១៩ កាលពីអំឡុង​ខែ​កក្កដា។ លោក​បាន​និយាយ ថា៖«កាលពីសប្តាហ៍មុន នៅពេលដែលយើងទៅឃ្លាំមើលក្នុងតំបន់នោះ គ្រប់គ្នាបានចេញទៅអស់ហើយ»។

លោកបន្ថែមថាលោកបាន​ឮ​ពីប្រភព​ជិត​ស្និទ្ធ​ម្នាក់ ក្នុង​ឧស្សាហកម្ម​នេះ​ថាក្រុមហ៊ុន​ចម្ការចេករបស់​ចិន​ជា​ច្រើន​មាន​គម្រោង​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទី​តាំង​ទៅ​ប្រទេស​ឡាវ និង​កម្ពុជា៕

ប្រែសម្រួលពីអត្ថបទភាសាអង់គ្លេស៖ Workers, including underage children, brave dangerous chemicals to make a living at Cambodia’s banana plantations

702 views

ព័ត៌មានថ្មីៗ

អត្ថបទពេញនិយម